Menu
example

Aan-uit-aan13/07/2017


'Als Ridge Brooke nooit een tweede kans had gegeven, was het snel afgelopen geweest met Mooi & Meedogeloos. Hoe vergaat het koppels die in real life gaan voor een tweede keer?' Artikel van Nele Reymen voor Flair met advies van Rika Ponnet.

'Er is nog te veel tussen ons om het op te geven. We willen het nog eens proberen. Dit is te waardevol. We kunnen niet zonder elkaar.'
Dat zijn vaak de conclusies die getrokken worden na een relatiebreuk en dat er bij zo'n breuk spijt aan te pas komt, is logisch. Zo een breuk komt er immers al eens ‘in the heat of the moment', wanneer de gemoederen verhit zijn en alle opties opgebruikt lijken. Pas achteraf komt het besef wat er juist gebeurd is en dan wil je het weer goedmaken.

De redenen om een stukgelopen relatie zo een nieuwe kans te geven kunnen heel uiteenlopend zijn, net omdat de redenen om die relatie eerder te beëindigen dat ook waren. Vaak is het wegvallen of samen wegwerken van obstakels de grootste motivatie om er opnieuw aan te beginnen. Want de relatie op zich mocht dan wel goed lopen, vaak zijn het de omstandigheden of anderen de relatie moeilijk of zelfs onmogelijk maakten.

Misschien had een van de twee een drukke job, zodat er niet voldoende tijd was om te investeren in de relatie. Misschien waren er financiële problemen die samenleven moeilijk maakten? Misschien was er een ex die nog teveel aandacht vergde?

Als al die problemen van de baan zijn, dan heeft de relatie opnieuw de ruimte die ze nodig heeft en kan het allemaal nog goedkomen. De basis zat immers goed.

De koppels die na een relatiebreuk diezelfde relatie een nieuwe kans geven zijn dan ook met veel. De voorbeelden van zulke koppels die hun relatie de tweede keer wel doen slagen, zijn meteen het bewijs dat opnieuw beginnen een goed idee kan zijn.

Bij Anneleen en Franky geldt ‘derde keer, goede keer'
De eerste keer waren ze te jong, de tweede keer geraakten ze verstrikt in sleur en de derde keer verloopt alles perfect. Het bewijs dat niet opgeven loont.
'‘Hem zie ik wel zitten!' Dat was de gedachte die door mijn hoofd schoot toen ik Franky voor het eerst zag. Franky was niet zoals de andere jongens die ik al ontmoet had. Hij was rustig, lief en zacht. Geen macho met een bewijsdrang, dat trok me aan in hem. Een avondje uit met vrienden was alles wat we nodig hadden om elkaar een eerste keer te zoenen. En meteen waren we officieel een koppel. Op dat moment was hij 18 jaar en ik 16 jaar. Jong, maar oud genoeg om te weten dat we verliefd waren. Die verliefdheid werd een relatie en pas vier jaar later zou de eerste bom vallen. En ik zou degene zijn om die bom te laten vallen.
Onze relatie was leuk, vertrouwd, misschien zelfs een beetje saai en ik vroeg me af of het dat wel was. Wilde ik dat wel? Ik was twintig jaar. Dat was toch te jong om al vast te zitten in een relatie? Ik had het gevoel dat ik nog teveel moest ontdekken, dat ik nog moest proeven van het leven. Dus ik besliste om onze relatie te beëindigen. Franky zag dit niet aankomen, maar veel kon hij er niet aan doen. Ik was zeker van mijn keuze.
En ik kreeg wat ik wilde. Als ik uitging kreeg ik aandacht van andere mannen, en ik genoot ervan. Ik had wat korte scharrels en ook Franky leek te genieten van het vrijgezellenleven. Maar toch knaagde er iets. Die scharrels waren wel leuk voor even, maar niemand kon me net zo lang blijven boeien als Franky. Een gevoel dat hij ook had bij andere vrouwen. Ik moest terugkomen op mijn keuze: ik miste Franky te hard. We besloten onze relatie een nieuwe kans te geven. Het probleem dat ons uit elkaar had gedreven was dan ook verdwenen: dit was wel wat ik wilde.

Gelukkiger dan ooit
'Het ging hard. We kregen een eerste kindje, we kochten en verbouwden een huis en waren klaar om samen oud te worden. Maar ergens onderweg liep het weer mis.
Ons leven was veranderd, we hadden met onze dochter meer verantwoordelijkheden ten opzichte van elkaar en anderen. En dat was moeilijk. Het leidde tot ruzies, verwijten. Het begon met een avond met de rug naar elkaar slapen en voor we het goed en wel beseften hadden we elkaar niet veel meer te vertellen. Opnieuw werd ik onrustig. Dit kon het niet zijn, dit kon niet de manier zijn waarop ik oud zou worden. Ik wilde meer. De verbondenheid die we eerst hadden, was weg. Dus ik besloot opnieuw te stoppen met onze relatie. Een moeilijke keuze, maar op dat moment leek het mijn enige keuze. Franky en ik gingen elk onze eigen weg.
Ik werd helemaal verantwoordelijk voor mijn eigen leven en ik besloot niet stil te staan. Ik leerde andere mannen kennen, maar nooit bleef het lang duren. Ik miste iets, maar ik kon niet benoemen wat. Ondertussen zagen Franky en ik elkaar nog wekelijks, dat moest wel, voor onze dochter. Soms kregen we ruzie, soms hadden we goede gesprekken. Maar altijd keek ik op een of andere manier uit naar het moment dat ik hem zou zijn. En ik voelde dat hij met hetzelfde gevoel zat. Het was alsof we toch niet zonder elkaar konden. Meer en meer groeiden we weer naar elkaar toe, tot we op een punt kwamen dat we moesten kiezen. Ofwel gingen we er weer voor, ofwel zouden we helemaal breken. Het werd het eerste. De verbondenheid waarvan ik dacht dat ze weg was, was nooit weggeweest. Drie jaar na onze tweede breuk, werden we uiteindelijk weer een koppel. Op een maand tijd verhuisde ik weer naar het huis dat we jaren geleden samen gekocht en verbouwd hadden, en voor de derde keer startten we opnieuw een leven samen. Het voelde als de enige juiste beslissing, dat blijkt uit alles wat we daarna nog samen beleefd hebben. We zijn ondertussen getrouwd, we hebben twee kindjes en we zijn gelukkiger dan ooit. Ik durf zelfs zeggen dat we nog steeds tot over onze oren verliefd zijn. We hebben misschien een hobbelige weg afgelegd, maar daar heb ik geen spijt van. Alles wat we meegemaakt hebben was nodig om tot dit punt te komen. Franky is de man van mijn leven, dat weet ik nu wel zeker.'

Rika Ponnet:
'Als je aan iets begint, zijn er twee opties: het kan lukken of het kan mislukken. En zo is het ook bij relaties. Als de basis van een relatie goed zat, is het haalbaar om opnieuw te beginnen. Maar, als dat niet zo is kan het veel moeilijker worden. Het is daarom belangrijk om te beseffen waarom het de eerste keer niet gelukt is. Is de relatie misschien opgesprongen op het verschil in karakters? Of kwamen jullie toekomstvisies niet overeen en verwachten jullie beiden andere dingen van een relatie en het leven? Dan is opnieuw beginnen geen goed idee. Het feit dat zulke relaties toch steeds weer nieuw leven ingeblazen krijgen, is meestal te wijten aan passie. Het seksuele zit goed en de relatie kan heel passioneel en intens zijn. Maar tegelijk kan zo'n koppel niet met en niet zonder elkaar leven.
Je mag er niet vanuit gaan dat de andere verandert, omdat sommige wezenlijke dingen nu eenmaal niet te veranderen zijn. Hoe graag jullie dat ook zouden willen. Die problemen kunnen een tijdje te negeren zijn, maar na verloop van tijd zullen ze zeker weer boven kopen en dan komt er meestal opnieuw een breuk.
Afscheid nemen en definitief breken met iemand die je graag hebt, maar met wie samenzijn en samenleven onmogelijk is, is niet gemakkelijk. Maar soms moet het. Het einde van zo'n relatie mag je dan ook niet als een mislukking ervaring. Je moet gewoon proberen te aanvaarden dat sommigen dingen nu eenmaal zijn wat ze zijn. Het kan dus jammer genoeg ook anders. Bewijs daarvan zijn de koppels die zich door eindeloos veel pogingen worstelen om uiteindelijk altijd opnieuw terug bij af te komen.'

Vanessa (25)
"Hij studeerde, ik werkte. Die zin vat mijn relatie met Nick samen. Terwijl hij zijn laatste jaar afmaakte, stond ik aan het begin van mijn werkend leven. Al snel werd dan ook duidelijk dat we beiden in andere fases in ons leven zaten. Terwijl ik zat te pendelen en me dag na dag moest bewijzen op mijn nieuwe job, was hij nog aan het profiteren van het studentenleven. Als hij op donderdagavond wilde gaan feesten, kon ik niet meegaan omdat ik de dag nadien fris op mijn werk moest verschijnen. Ik had verantwoordelijkheden, hij niet. We maakten veel ruzie. Over het feit dat we meer rekening moesten houden met elkaar, vooral. Hij vond dat ik mijn job te serieus nam en ik vond dat hij net wat serieuzer moest zijn. Zo kon het niet blijven duren. We besloten na vier maanden elk onze eigen weg te gaan. Maar onze wegen kruisten enkele maanden later opnieuw. Hij was ondertussen afgestudeerd, hij werkte zelfs. Hij gaf me de indruk dat hij veranderd was, volwassen was geworden. Hij had nu dezelfde verantwoordelijkheden als ik en zou me dus wel begrijpen. Na een lang gesprek waarin hij me die hoop bevestigde, besloten we opnieuw te beginnen. Maar blijkbaar had Mathias nog steeds dezelfde mentaliteit als voordien. Hij nam zijn werk niet serieus, hij ging nog feesten tijdens de week. Hij verweet me dat ik nog saaier was geworden, ik verweet hem dat hij nog kinderachtiger was geworden. Het laatste wat ik tegen hem gezegd heb is ‘grow up'. En dat was dan het einde. Ondertussen heb ik iemand anders leren kennen die wel volledig op dezelfde golflengte zit als ik. Een verademing. Jammer dat ik zoveel tijd en energie verloren heb aan iemand die waarschijnlijk nooit zal veranderen."

Lisa (23)
"Ik was nog maar twee maanden single op het moment dat ik Pieter leerde kennen. Het liefdesverdriet van de eerdere relatiebreuk hakte er nog steeds hard in en ik had dan ook niet meteen de ambitie om een nieuwe relatie te beginnen. Maar Pieter charmeerde me. Hij deed me weer lachen en hij wist me te overtuigen. Ik ging ervoor. Als ik iets met Pieter zou beginnen, zou mijn liefdesverdriet wel overgaan.
Maar dat waar ik op hoopte, gebeurde niet. Die twee jaar bleken moeilijker van me af te schudden dan gedacht en Pieter bracht niet genoeg afleiding. Na drie maanden heb ik alles verteld tegen hem en hij begreep me. Als ik niet volledig voor hem kon kiezen, zat het toch niet goed. We gingen als vrienden uit elkaar en ik nam tijd om aan mezelf te werken. Al die tijd hielden Pieter en ik contact en hoe langer het duurde, hoe meer ik het gevoel kreeg dat het deze keer wel kon lukken. Ook hij gaf me dat gevoel, dus opnieuw waagden we onze kans. Enkele weken ging het goed, maar uiteindelijk moest ik toegeven dat ik nog steeds niet klaar was voor een nieuwe relatie, hoe goed en lief Pieter ook voor me was. Ik moest gewoon even alleen zijn. En wie weet wat er daarna allemaal weer mogelijk is."

Kristien (25)
"Stijn en ik zijn jarenlang beste vrienden geweest voordat we een aan-uit relatie begonnen met elkaar. De reden voor die wisselende status was net het feit dat we beste vrienden waren. Als koppel bleken we namelijk heel andere personen dan de beste vrienden die we waren. Iedere keer opnieuw bleek dat we elkaar na een tijdje te veel als vrienden zagen en niet als partners. Er waren gevoelens, maar er was geen verliefdheid. Een koppel zijn we nu definitief niet meer, maar goede vrienden zijn we wel gebleven. Stijn heeft ondertussen zelf een nieuwe vriendin en als ik hen samen zie, besef ik dat we de juiste beslissing gemaakt hebben. En ik? Mijn beurt komt nog wel."

Clara (21)
"Steven en ik leerden elkaar kennen op de universiteit en het duurde niet lang voordat we een koppel werden, laten we zeggen dat er een cantus voor nodig was. (lacht) Heel dat schooljaar heb ik genoten van het studenteleven, van het feesten en van Steven. Waarschijnlijk heb ik iets te hard genoten, want in juni bleek dat ik niet geslaagd was. De schade was zo groot dat ik besliste van richting te veranderen. En daar hoorde ook een andere school bij, in een andere stad. En die afstand heeft ons de nek omgedaan. Het werkte gewoon niet. We zagen elkaar te weinig en maakten te veel ruzie. We telefoneerden veel, dat wel. Maar een relatie kan je niet bouwen op telefoontjes alleen. We groeiden uit elkaar en besloten er een punt achter te zetten. Maar toch waren er gevoelens die ons weer bij elkaar brachten. Misschien lukte het wel als we maar hard genoeg ons best deden. Maar het lukte niet. Een derde keer ga ik me niet in dit avontuur storten, want ik geloof niet dat het die keer dan plots wel allemaal gaat lukken. Zoveel geloof in de liefde heb ik voorlopig nog niet."

Sarah (27)
"Bedrog heeft mij en Wim uit elkaar gedreven. We waren een half jaar samen toen Wim me opbiechtte dat hij me bedrogen had. Een keer, zei hij. En het betekende niets. Onmiddellijk heb ik hem de deur gewezen, met een bedrieger kon ik niet samenzijn. Maar hij bleef me bestoken met verontschuldigingen. Met bloemen, kaartjes en lieve woorden. Ik kon niet anders dan zwichten. Maar het vertrouwen dat ik eerst in hem had, kreeg ik niet meer hersteld. Ik was achterdochtig, jaloers, ik vertrouwde hem en mezelf niet meer. Het heeft geleid tot een knipperlichtrelatie die nog een half jaar heeft geduurd, maar uiteindelijk heb ik definitief gebroken met hem. Als hij me een keer kan bedriegen, zal hij het vast nog een tweede keer doen. Zolang dat idee niet uit mijn hoofd gaat, hebben wij geen toekomst samen."




→ Terug naar overzicht

Rika Ponnet op Facebook

like

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu