Menu
example

Als je twijfelt over je relatie03/04/2018


Blijven of weggaan? Hij is lief, mag er best zijn en steunt je door dik en dun. En toch twijfel je... Terecht? Of geven we te snel op? Katrien De Groef zocht met het advies van Rika Ponnet naar antwoorden.

Eerst en vooral. Ikzelf ben niet miss Perfect. Ook ik gooide na een relatie van meer dan tien jaar de handdoek in de ring. Waarom? Omdat m'n ex niet lief genoeg was voor mij? Omdat we te veel ruzie maakten? Omdat we niet genoeg plezier maakten? Neen, niet echt. Er ging niets dramatisch slecht. We hadden gerust nog jarenlang samen kunnen blijven. Maar was het dé relatie? Met dé man van m'n leven? Ik twijfelde heel lang, en besloot uiteindelijk na veel wikken en weggen dat ik méér wilde. Dé grote liefde. Niet de perfectie, die bestaat niet. Maar een man die nog beter bij me past, waar ik samen een leven mee kon hebben dat ik nog meer wilde. Was het een moeilijke beslissing? Wees maar zeker. Want had ik niet een relatie die goed genoeg was? Waarom kon ik dan niet gewoon tevreden zijn met wat ik had? Had ik 50 jaar geleden in dezelfde relatie gezeten, dan had ik m'n beide handjes mogen kussen. En had waarschijnlijk geen haar op m'n hoofd er ooit aan gedacht om uit elkaar te gaan. Of niet? Zijn we niet meer zo easy als onze grootouders en ouders als het om relatieverwachtingen gaat? Bekijk je de cijfers, dan lijkt mijn redenering te kloppen: stond je in 1960 voor het altaar, dan was de kans dat je écht tot het einde der dagen je leven met elkaar deelde meer dan 90%. Nu houdt nog maar één koppel op drie het vol tot de doodt hen scheidt.

Zijn we dan zoveel moeilijker en veeleisender op relatiegebied dan vroeger? Ik vroeg het aan relatiebemiddelaar en seksuologe Rika Ponnet.
Ponnet: "Ik denk dat de eieren in onze relatiemand nog nooit zo talrijk geweest zijn. Onze partner moet niet alleen ons maatje zijn, maar ook onze beste vriend, een spannende minnaar, onze soulmate. We willen dat de andere op ontzettend veel terreinen invulling geeft aan onze noden en behoeften. Terwijl het vroeger doorgaans stukken eenvoudiger was. Het eerste motief was economisch: is hij een stabiele kostwinner? Het tweede was voortplanting: is hij een gezonde man en goede vader? Voldeed hij aan die verwachtingen, dan waren dat erg goede redenen om in het huwelijksbootje te stappen."

Lijstjes en steeds hogere latten
Maar eisen we dan niet te veel? Is gewoon goed niet goed genoeg? Zelf kampte ik met een immens schuldgevoel omdat m'n eisenlijst zo lang leek te zijn. Ik wilde het allemaal wat grootster, intenser, spectaculairder. En daarin ben ik allesbehalve alleen. Vriendin V. zegt dat ze ook blijft twijfelen. "Enerzijds zie ik m'n man G. dood-, maar doodgraag. En ik ben ervan overtuigd dat hij een supermatch is voor mij. Hij m'n rustige baken, ik de woelige, temperamentvolle zoeker. We houden elkaar perfect in balans. Maar diep in mij blijft er een stemmetje zeggen: is dit hét nu? Al besef ik meer en meer dat ik waarschijnlijk altijd zoekende zal zijn. Over m'n relatie, m'n werk, m'n woonplaats... m'n leven eigenlijk." Wat is dat toch met al die zoekende mensen? Voortdurend op zoek naar zelfontplooiing. Nooit écht gelukkig maar zich altijd afvragende 'is dit het nu?'.

Moeten we niet gewoon wat meer tevreden zijn met wat we hebben?
Rika Ponnet:
"Enerzijds is er niets mis mee met hogere eisen te hebben. We leven in een maatschappij met een veel hogere welvaart dan vroeger. Als vrouw, én als man ben je in staat om op eigen benen te staan. Je hebt elkaar niet meer nodig om bepaalde stappen te zetten, alleen te wonen, het huishouden te doen of zelfs kinderen op te voeden. We zijn veel onafhankelijker van elkaar. En daardoor kunnen we het ons veroorloven om kieskeuriger te zijn. Meer dan vroeger willen we het romantische Hollywoodideaal: die intense passionele verliefdheid met een soulmate die de rest van je leven blijft nazinderen."

Keuzestress!
Aaahh, de grootse verliefdheid. Dé man op het witte paard. Dé relatie waar ik blij van word, elke dag voor de rest van m'n leven. Natuurlijk wil ik die hebben. Maar moest ik daarvoor m'n relatie overboord gooien? Was m'n ideaal niet te irrealistisch. Is het 'gewoon' hebben ook niet oké? Is er een grens in een relatie, een duidelijk moment dat je kunt zeggen: oké, nu is het niet meer goed genoeg. Nu is het tijd om te springen en te gaan voor iets anders?"
Rika Ponnet: "Heel veel hangt af van jouw verwachtingen van het leven, van een relatie. Ongeveer vijftig procent van de mensen worstelt zelden tot nooit met deze vragen. Ze hebben een keuze gemaakt voor een bepaalde partner, een bepaalde relatie en een leven dat erbij hoort, en stellen die nooit echt in vraag. Zijn er moeilijke momenten, dan zien ze dit als onderdeel van het leven en van hoe een relatie loopt. Maar die moeilijke momenten zullen niet snel een aanleiding zijn om hun relatiekeuze in vraag te stellen. Die andere vijftig procent kan wel al eens op bepaalde momenten twijfelen. Dan is het belangrijk om het onderscheid te maken: twijfel je omdat er bepaalde relatieproblemen zijn? Maken jullie te veel ruzie, hebben jullie een slecht seksleven of doen jullie niet genoeg leuke dingen samen? Of is er niet echt een relatieprobleem maar twijfel je omdat je een continue twijfelaar bent in het leven? Al te vaak krijgen we in onze samenleving nu het idee ingepeperd dat het leven maakbaar is, dat alles mogelijk is in het leven. Wat de druk enorm maakt om een fantastisch leven te hebben met een fantastische relatie. Iets wat sommigen vreselijk onrustig maakt. Ze twijfelen aan alle keuzes die ze maken. Dat gaat ook vaak gepaard met bindingsangst en faalangst. Diep vanbinnen zit er een klein onzeker meisje dat schrik heeft om de verkeerde keuzes te maken. Schrik om zich te binden aan de verkeerde of ooit zelf aan de kant te worden geschoven in een relatie. Ben je die eeuwige zoeker of twijfelaar, dan moet je niet meteen piekeren over je relatie, maar eerst proberen te ontdekken waarom je zo zoekend bent en welke richting je jouw leven wilt geven. Vaak ligt het probleem dan niet bij de kwaliteit van je relatie, maar bij twijfels, onzekerheden en keuzestress waar je zelf mee worstelt. Pas als je daar uit bent, kan je nuchter kijken hoe het met je relatie gesteld is."

Op zoek ...naar wat?
Als ik heel eerlijk ben met mezelf, dan moet ik toegeven dat ik een eeuwige zoeker ben. Gelukkig besefte ik dit, en heb ik samen met een therapeut eerst m'n eigen twijfels getackeld. Stap voor stap heb ik proberen uitzoeken welk leven het best bij me past. Welke woonplaats, welke job, welke vriendschappen en welke relatie. Bij mij bleek dat de relatie misschien niet zo goed aansloot bij het leven dat ik voor ogen had. Gewoon, omdat we beide in een andere richting geëvolueerd waren. Met andere wensen en doelen in het leven. Maar bij evenveel van die twijfelaars is het zaak van die onrust en twijfels even te laten bekoelen, om vervolgens te beseffen dat hun relatie echt wel de moeite waard is om voor te blijven vechten. Net omdat ze zo'n mooie herinneringen en momenten samen hebben beleefd, en meer dan voldoende gemeenschappelijke doelen, wensen en verlangens hebben die een relatietoekomst in het vooruitzicht stellen die meer dan de moeite waard is . Vriendin A. herkent zich hier helemaal in: "Ik heb vroeger héél veel lieven gehad. En ik ben zo blij dat ik die als rusteloze ziel allemaal 'versleten' heb (lacht) Ik had die relaties nodig om te beseffen dat ik het allemaal niet zo ver moet zoeken. Soms komt die twijfel nog boven. Enkele maanden geleden zaten we even in een dipje. Twee kleine kinderen, de alledaagse sleur: je kent het wel. En dan was er die knappe collega die me overlaadde met complimentjes. Heel even was ik razend verliefd. Maar ik ben gelukkig zo verstandig geweest om me niet halsoverkop in die verliefdheid te storten maar mezelf te dwingen om mijn relatie naar waarde te schatten. Op zo'n moment bekijk ik mijn relatie ook als geld op de bank: hoe langer je het laat staan hoe meer het waard is. Die mooie momenten, die herinneringen, dat leven dat je samen hebt opgebouwd: dat is me zoveel waard."

Moeten we soms wat langer nadenken? En niet halsoverkop van het ene in het andere duiken?
Rika Ponnet:
"Soms is het evenwicht tussen je gevoel volgen in het leven en je verstand blijven gebruiken inderdaad zoek. Mensen denken dat hun hele leven, elk moment fantastisch hoort te zijn. En dat schept een enorme druk en verwachtingen. Er zullen altijd moeilijkere momenten zijn. In je leven en in je relatie. Dan is het zaak om je verstand te gebruiken en ook eens te kijken naar al het kostbare dat je al hebt opgebouwd. Bekijk het zoals bij een carrière. Je hebt mensen die op hun vijftigste plots nog een carrièreswitch maken. Is het vanwege een verkeerde jobkeuze die ze zoveel jaren geleden gemaakt hebben, of een lang gekoesterde droom: dan kan het iets heel moois opleveren. Maar zomaar vanuit het gevoel en impulsief al die ervaring, kennis en het erbijhorende leven weggooien kan ook zonde zijn. Zo zit het ook in relaties. Je deelt zoveel samen, meer dan een vriendschap of een verliefdheid. Neen, het gaat om een leven. Dat gooi je niet van de één op de andere dag weg."

Sos échte relatieproblemen
Maar wat als het om meer gaat dan twijfel? Wat als je echte relatieproblemen hebt? Hoe vaak zie je het immers niet: mensen die een relatie opblazen 'omdat de sleur erin zit', 'omdat hij niet romantisch en te saai is', 'omdat hij me nooit meer complimenten geeft'. Stuk voor stuk begrijpelijke argumenten. Maar hebben ze ook effectief het probleem durven aanpakken?
Rika Ponnet: "Is het twijfelen over je relatie niet het gevolg van je onrustige ziel, maar van een (of meerdere) relatieproble(e)m(en), dan is actie wel nodig. Maak een lijstje: Wat is er goed aan m'n relatie, waar zit het (deels) fout? En doe hier vervolgens iets mee. Ga het gesprek aan met je partner. Niet verwijtend maar vanuit jezelf, hoe jij je erbij voelt. Al te vaak zie ik mensen in m'n praktijk die de problemen zo laten opstapelen tot ze onoplosbaar lijken om vervolgens heel hard weg te lopen. En daarna bij hun nieuwe partner al snel dezelfde relatieproblemen hebben. Zo kun je je hele leven bezig blijven van de ene (slechte) relatie naar de andere hoppen. Zonde. Maar het andere kan ook waar zijn: Heb je de relatieproblemen met je partner besproken, méér dan eens, en blijft het water na al die pogingen tussen jullie te diep? Blijven die issues een druk leggen op jullie relatie, waardoor je meer ongelukkig dan gelukkig bent? Dan kan het misschien beter zijn om die moeilijke beslissing te nemen en een einde te maken aan jullie relatie."

Praten dus, over die issues in je relatie. En dan bedoelen we niet één keer, na een slechte dag hem verwijtend toeroepen: "Jij bent nooit lief voor mij. Alle vrouwen die ik ken hebben een man die hen verrast en meeneemt op citytrip. Jij doet nooit iets romantisch." Maar meer dan eens samenzitten, bekijken wat er minder gaat in je relatie, zeggen hoe je je erbij voelt en wat jullie er beide aan kunnen doen om stap voor stap een betere relatie te hebben. Wees ook realistisch en verwacht geen mirakels van de ene dag op de andere. Een relatie is hard werken soms, maar als je kan terugdenken aan heel mooie momenten samen en denkt dat er nog vele -mits wat gefix en gesleutel hier en daar- fantastische momenten kunnen volgen, dan is het dat werken waarschijnlijk wel waard. En ze leefden nog lang -met hier en daar een stormpje- en gelukkig.

De relatiemeter
Hoe moet je wikken en wegen?
- Ben je van nature een twijfelaar? Eentje die niet enkel aan haar relatie maar ook aan haar job, woonplaats, hobby's, léven twijfelt? Maak dan geen lijstjes met pro's en contra's, maar probeer eerst aan die onrust in jou te werken. Vanwaar komen die twijfels en keuzestress? En hoe kun je die verminderen? Wat voor een leven wil je? En pas als je dat hebt uitgeklaard kun je nuchter naar je relatie kijken.
- Heb je een echt relatieprobleem? Of meerdere? Dan is het wel een aanrader om de pro' en contra's van je relatie op te lijsten om een klare kijk op de zaak te krijgen. Vervolgens is het zaak om te communiceren. Om open, eerlijk en zonder oordeel de problemen te bespreken met je partner en samen naar oplossingen te zoeken. Vaak is het water niet te diep en kun je met genoeg praten en werken aan je relatie terug iets opbouwen dat waardevol genoeg is om te blijven.

Blits!huwelijk

Gemiddeld duurt een huwelijk nog 14,7 jaar. Straf: een tweede huwelijk (of derde!) is doorgaans nog sneller finito dan het eerste. Bij een eerste huwelijk houden de partners het gemiddeld zo'n 16,1 jaar bij elkaar uit. Een volgend huwelijk duurt gemiddeld 10,2 jaar.




→ Terug naar overzicht

Rika Ponnet op Facebook

like

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu