Belgische fiscaliteit volgt nog altijd oude logica van rollenpatroon21/12/2011

Onderzoek van de dienstengroep Deloitte heeft aangetoond dat nergens anders in Europa er zo een fiscaal onderscheid bestaat tussen het klassieke gezin met een kostwinner + thuisblijver en een alleenstaande zonder kinderen. Neem twee mannen van dezelfde leeftijd, de ene gehuwd met een thuisblijvende echtgenote en kinderen, de andere single, die allebei 50.000 euro per jaar verdienen. De gehuwde houdt aan zijn arbeid ruim 5000 euro meer over dan de single. Een wel erg groot verschil. Wie met twee uit werken gaat en kinderen heeft betaalt iets er tussenin. Voor veel vrouwen met een niet zo goed betalende job is de keuze dan ook vaak snel gemaakt: ze gaan deeltijds werken of zelfs helemaal niet, want het verschil is gewoon te klein of zelfs onbestaande. Een intussen gekende valkuil. Deloitte leidt hieruit af dat werken met twee, zelfs als de tweede deeltijds aan de slag gaat, niet gestimuleerd wordt in België en dat terwijl we er allemaal langzaamaan toch wel van overtuigd zijn dat we met meer langer zullen moeten werken om onze welvaart een beetje op peil te kunnen houden. Bovendien betekent het nog altijd dat vrouwen gestimuleerd worden om afhankelijk te zijn, dat mannen bevestigd worden in hun oude rol van kostwinner, dat een versleten rollenpatroon bestendigd wordt.
Je zou dit verschil ook als te verantwoorden kunnen beschouwen. Alleenstaanden dragen dan maatschappelijk bij aan de opvoeding van de volgende generatie, die uiteindelijk voor hun pensioen zal moeten zorgen. Of je zou het ook als volgt kunnen bekijken: dat veel ouders met kinderen kunnen leven zoals ze leven, hebben ze oa ook aan alleenstaanden te danken die met zijn allen ruim de belastingkas spijzen. In de hoofden van velen leeft echter een andere gedachte. Maar al te vaak worden singles nog gezien als mensen zonder zin voor verantwoordelijkheid, als mensen die niet ‘zorgen voor', als mensen die alleen met zichzelf bezig zijn. Het echte leven, dat ken je maar als je kinderen hebt, zei me een paar jaar geleden iemand botweg. Als toen nog kinderloze vrouw vond ik dat een bijzonder pijnlijke opmerking. Nu zou ik antwoorden dat ik gelukkig de verantwoordelijkheidszin heb om mooi mee bij te dragen aan de opvoeding van de zijne. Ik concludeer hieruit dus vooral dat er naar singles toe best wat meer respect mag zijn voor wat zij financieel bijdragen aan onze maatschappij. En de redenering dat zij het toch makkelijker hebben, gaat echt wel niet op. Op elk vlak is alleen leven moeilijker en duurder dan met twee of meer.
Wat fiscale emancipatie betreft is er op twee niveaus dus nog behoorlijk wat werk aan de winkel: vrouwen moeten gestimuleerd worden om zich niet te nestelen in de kwetsbare situatie van thuisblijvende, afhankelijke echtgenote en singles mogen algemeen meer dan gewaardeerd worden voor wat zij doen voor al wie gehuwd is en kinderen heeft.
 
http://bit.ly/tiFlWv
 
 


Dit artikel gaat over: rollenpatroon, werkende vader, zorgende moeder, huwelijk, alleenstaande, emancipatie.

---

→ Terug naar overzicht