Belle en het Beest02/01/2012

Belle en het Beest, schoonheid ontmoet monster, het laat niet veel goeds vermoeden of je moet houden van Bond Zonder Naam-gedachten à la ‘het zit vanbinnen'.
 
Geloof ik dan niet in innerlijke schoonheid? Uiteraard wel, maar het idee dat er altijd mee verbonden lijkt - het uiterlijk doet er niet toe - volg ik in het geheel niet. Zeker, fysieke schoonheid is vergankelijk en zoals Shakespeare het zei, ‘it only goes skindeep'. Ze gaat dus niet verder dan de oppervlakte, is een geschenk van de natuur waaraan de gelukkige ontvanger geen enkele bijdrage levert. Maar: ze heeft een enorme impact op ons leven, of we dat nu graag horen of niet, hoe onrechtvaardig het ook is.
 
De impact van fysieke aantrekkelijkheid begint al in onze vroegste kindertijd: een leuk ogend en aantrekkelijk kind krijgt meer positieve aandacht dan een scheel en scheef exemplaar. En die tendens zet zich genadeloos verder tijdens de puberteit en de jongvolwassenheid. Schoonheid aan de buitenkant (of de afwezigheid ervan) doet bijgevolg ook iets aan onze binnenkant: wie regelmatig een compliment krijgt, positief bejegend wordt omwille van zijn of haar looks, voelt zich bevestigd en gewaardeerd, onttrekt aan deze aandacht een positiever zelfbeeld, een groter gevoel van eigenwaarde. Die combinatie zorgt voor meer kansen in het leven, wat al afdoende werd bewezen: je slaagt makkelijker op school, je vindt sneller een job, maakt makkelijker carrière, wordt beter betaald, je hebt een ruimere keuze bij het uitkiezen van een levenspartner. Dus ja, uiterlijk doet er wel degelijk veel toe.
 
In die zin is de plot van Belle en het Beest je reinste onzin: de kans dat een dorpsschone een relatie begint met een gedrocht is zo goed als onbestaande, hoe aardig hij zich ook gedraagt. Het verhaal is evenwel niet zo simpel: het beest is niet gewoon lelijk, hij heeft ook een aantal troeven. Zo woont hij in een groot kasteel met ruime tuin en een heel korps van personeel en alle middelen om het leven aangenaam te maken. Geld en ‘aardige' lelijkheid voor haar ‘eenvoudige' schoonheid, dat lijkt al een iets evenwichtiger deal toch. Vooral als het alternatief in het dorp een trouwgekke, knappe, maar zelfingenomen en domme spierbundel blijkt te zijn die haar zo snel als mogelijk met zeven kinderen wil opzadelen. Ik zou weten wat kiezen...
 
Wat mij evenwel een beetje fan maakt van deze overigens stroperige klassieker, is het portret van Belle. Uiteraard een schoonheid, én sympathiek, met een gouden hart, vol zorg voor haar papa, zoals het de goede dochter betaamt. Maar ook: intelligent, ‘anders' origineel, want gepassioneerd door boeken, open voor nieuwe dingen, verlangend naar de wijde wereld. En hier zit de clou. De gespierde dorpsklier probeert Belle in te palmen met mooie praatjes, weidse gebaren, een tandpastaglimlach. Hij denkt door interessant te zijn, zichzelf op te blazen, dat hij aantrekkelijk zal zijn. Het beest kiest voor een andere weg: hij toont respect, probeert zich in te leven in haar wereld, schenkt haar zijn immense bibliotheek. Hij is aantrekkelijk door geïnteresseerd te zijn. En Belle kiest juist, slim als ze is.
 
De morele boodschap van Belle en het Beest is volgens mij dus niet ‘schoonheid zit vanbinnen', maar wel, een slimme vrouw, is een vrouw die leest, zichzelf ontplooit en kritisch kiest. Ze gooit zich niet aan de voeten van de eerste de beste passerende mooiprater, laat zich niet zomaar kiezen, maar kiest zelf voor wie haar met respect en echte warmte behandelt. En dat hij er warmpjes inzit en ook nog eens een heel mooie prins blijkt te zijn, tja, het blijft natuurlijk een sprookje...

Dit artikel gaat over: innerlijke schoonheid, uiterlijk, positiever zelfbeeld, eigenwaarde, zelfontplooiing, .

---

→ Terug naar overzicht