Menu
example

Hij was de man van mijn leven maar ik heb hem laten gaan12/01/2018


Jij liet hem los en nu heb je spijt. Je maakte het uit, ging voor passie en avontuur. Tot je besefte: hij was het, de liefde van mijn leven. Een artikel van Inge Taucher voor Feeling. Ze vraagt de mening van Rika Ponnet en Jo Beddeleem.

Kiezen is moeilijk
"Tot over mijn oren verliefd was ik op Joris," vertelt Marie (34), "ik verhuisde voor hem zelfs naar een andere stad. Twee jaar lang lachte het leven me toe, ik had een leuke man met wie ik in een fantastisch huis woonde, ik had een fijne job als gerante van een boekhandel. Kortom, alles waar ik van gedroomd had. Maar na een tijd sloop er een gevoel van slijtage in mijn leven binnen. Was dit nu alles? 's Avonds gezellig maar dikwijls ook zwijgend naast elkaar op de bank zitten? We maakten af en toe wel een leuk reisje en ook tussen de lakens hadden we het goed, maar toch begon er iets te knagen. Alsof ik iets miste. Bovendien ging het met de carrière van Joris bergop, terwijl ik in mijn boekenwinkel maar leek aan te modderen. Ik voelde hoe ik steeds vaster kwam te zitten in een gouden kooi van burgerlijkheid. En dat wilde ik op mijn achtentwintigste nog niet. Had ik niet de wereld willen zien? En fotografie studeren? Vaker bij vrienden op bezoek gaan en tot diep in de nacht blijven plakken? Ik steeds meer gefrustreerd. Uiteindelijk was ik zo bezig met wat ik van mijn leven en mijn loopbaan verwachtte, dat we naast elkaar begonnen te leven.

Toen ik Joris eens onschuldig zag flirten met een collega, raakte ik er van overtuigd dat hij me vroeg of laat zou verlaten. Ik besloot de eer aan mezelf te houden en vertrok. Tot mijn verbazing kreeg ik van enkele vriendinnen zelfs bewonderende reacties. Omdat ik voor mezelf had durven kiezen. Toch kwam van al mijn ambities niet meteen veel terecht. Toen ik me concreet voorstelde hoe ik in door Zuid-Amerika zou trekken, leek me dat toch iets te avontuurlijk, ook al had ik daar zo van gedroomd. In plaats daarvan reed ik soms langs ons oude huis om te kijken of er licht brandde en of Joris een andere vriendin had. Ik had het uitgemaakt, maar kon hem niet loslaten. Ik miste zijn lach, zijn gezelschap en al die saaie burgerlijke dingen die ik te vanzelfsprekend had gevonden.

Intussen ga ik verder met mijn leven, volg ik avondles en vind ik meer voldoening in mijn job. Maar tot nu toe ben ik geen enkele man meer tegengekomen met wie ik zo ver ben kunnen gaan als met Joris. De liefde van mijn leven ben ik kwijt, vrees ik."Vroeger was het simpel: je werd verliefd, trouwde, begon aan kinderen en bleef voor de rest van je leven - zo goed en zo kwaad als het ging - bij elkaar. Een andere optie was er niet, tenzij je er een leven in de marge vol sociale afkeuring en vaak ook geldzorgen voor over had. Vandaag zijn we financieel onafhankelijk, bepalen we zelf of en wanneer er kinderen komen, en kunnen we uit een relatie stappen als die niet meer voldoet. Bovendien is er ook een boeiend leven mogelijk zonder relatie.

"We leven in een tijd met ontzettend veel mogelijkheden," zegt Rika Ponnet, relatiebemiddelaar bij relatiebureau Duet, "er zijn zoveel leuke dingen te doen, je kunt een jaar naar het buitenland trekken... Mensen weten daardoor soms niet meer wat ze moeten kiezen. Onderschat de druk van de keuze niet, die overvloed aan mogelijkheden kan heel verlammend werken." Want kiezen is ook altijd een beetje verliezen. Meer mensen dan vroeger stellen de stap naar een volwassen leven met een vaste job, met verantwoordelijkheid en een serieuze relatie langer uit.

Hoge eisen, mega-ideaal, omgaan met verschillen
Het valt Rika Ponnet op dat er tussen de singles op zoek naar een relatie opvallend veel jonge dertigers zitten: "Vlotte vrouwen die er beter dan gemiddeld uitzien, hoog opgeleid, met een goed sociaal netwerk. Als twintigers kwamen ze genoeg leuke mannen tegen, maar met hun looks of hun achtergrond dachten ze dat ze misschien nog een betere partner konden vinden. Na hun dertigste ontmoeten ze echter minder mensen. Ze beseffen ze dat ze zichzelf uit de markt hebben geprezen. De kansen die ze tien jaar eerder hadden gekregen, zouden ze nu wél grijpen."

Dat het eisenpakket soms onrealistisch groot is, ligt niet alleen aan de tijdsgeest, waarin de keuzemogelijkheden oneindig lijken en je pas succesvol bent als je zoveel mogelijk kansen grijpt. Volgens Rika Ponnet heeft het soms ook met iemands persoonlijke achtergrond te maken: "Die angst om te kiezen en zich te settelen, een vorm van bindingsangst dus, zie ik dikwijls bij vrouwen die uit een gebroken gezin komen. Ook onderzoek bevestigt dat kinderen van gescheiden ouders terughoudender zijn in hun eigen relatiekeuze en meer kans maken om te scheiden. In elke relatie duiken er verschillen en conflicten op. Daar moet je als koppel mee leren omgaan. Als je ouders echter gescheiden zijn en geen succesvolle nieuwe relatie hebben opgebouwd, dan heb je wellicht nooit een realistisch voorbeeld gezien van mannen en vrouwen die constructief met verschillen omgaan en compromissen vinden. Impliciet krijg je dan de boodschap mee dat een breuk de enige oplossing is voor een conflict. Meer nog, bij gebrek aan een realistisch rolmodel, bestaat de kans dat je onder invloed van de media een enorm ideaalbeeld ontwikkelt van een totaal harmonieuze relatie. Je staat dan niet met beide voeten op de grond en hebt onrealistische verwachtingen."

Als dan blijkt dat de prins op het witte paard ook maar een gewone sterveling is, met z'n eigen fouten en interesses, lijkt uit elkaar gaan de enige optie. Het overkwam Annelies (29): "In een nostalgische bui vraag ik me soms af wat er van Peter geworden is. Ik heb gehoord dat hij gelukkig getrouwd is en binnenkort vader wordt. Soms denk ik dat hij met mij in het huwelijksbootje had moeten stappen. Ja, we hadden een ander temperament en verschillende interesses. Maar we konden ook goed met elkaar opschieten. We waren drieëntwintig en het was voor ons allebei de eerste grote relatie. We fantaseerden vaak over wat we zouden doen als we afgestudeerd waren. Toen bleek dat hij snel wilde samenwonen, was ik totaal verbouwereerd. Dat vond ik veel te vroeg. Ik wilde rustig opbouwen, genoeg tijd voor mezelf overhouden en liefst ook wat tijd in het buitenland doorbrengen zien. Ik besefte dat ik zoiets nooit met hem zou kunnen doen; hij durfde niet eens in een vliegtuig te stappen, bleef liever thuis om aan z'n schilderijen te werken. Toen ik na mijn studies een werkaanbieding kreeg in Spanje, heb ik niet lang geaarzeld. Dat ik Peter daarmee zou verliezen, nam ik erbij. Uiteindelijk waren we toch te verschillend, vond ik. Het lukte het me vrij aardig om onze breuk te verteren, ik had veel omhanden op mijn job. Maar nu kan ik mezelf wel vervloeken dat ik toen niet naar een tussenoplossing heb gezocht. Waarom moest ik zo nodig maanden aan een stuk weg uit België? Had ik niet evengoed op een andere manier buitenlandervaring kunnen opdoen, waardoor ik bij Peter had kunnen blijven? Begrijp me goed, ik heb geen spijt van mijn ervaring in Spanje. Maar volgens mij had ik met Peter toch heel gelukkig kunnen worden."

Toch betekent dit niet dat we lichtzinnig met relaties omspringen of te snel opgeven. Misschien hebben we als jongvolwassene gewoon nog te weinig ervaring met de complexiteit ervan. Relatietherapeut Jo Beddeleem: "De samenleving is complexer geworden. In mijn praktijk merk ik dat sommige mensen overdonderd raken door die supermarkt van keuzemogelijkheden. Daardoor gaan ze meer impulsief handelen. Pas daarna merken ze dat ze in een moeras beland zijn. In het beste geval gaan ze nadenken, hoe ze dit kunnen herstellen. Maar het mooie aan die complexere wereld is, dat je ook kunt leren die complexiteit in je eigen relatie te realiseren."

Geen spijt of weemoed
Het heeft weinig zin om spijt te hebben of weemoedig te worden, als je het gevoel hebt dat je de prins op het witte paard hebt laten weg galopperen. Rika Ponnet: "Het blijft een feit dat je de keuze voor hem toen niet gemaakt hebt. Blijkbaar was de timing niet goed, misschien was je er nog niet klaar voor. Het slagen van een relatie hangt altijd samen met je persoonlijke groei op dat moment."

Kristien (27) kan ervan meespreken. Ze was pas achttien toen ze Rob leerde kennen in het uitgaansleven: "Charmant, aantrekkelijk en zes jaar ouder. Ik was zo trots dat ik mij z'n vriendin mocht noemen. Rob droeg me op handen, gaf me het gevoel dat ik een prachtige vrouw was. Alleen al van de manier waarop hij soms door mijn haar streek, kreeg ik al weke knieën. En ik deed alles om bij hem in de smaak te blijven vallen. Vroeg hij me om een sexy jurk aan te trekken, dan deed ik dat, ook als ik daar zelf niet zoveel zin in had. Wilde hij Thais gaan eten, dan ging ik mee, ook al was ik daar niet dol op. Soms ging ik mee naar een party waar hij veel mensen kende. Meestal voelde ik me niet op mijn gemak, iedereen was ouder en werkte al, ik was het kneusje dat nog studeerde. Maar ik deed het, uit angst om hem te verliezen. Eigenlijk was ik best een vrolijk meisje met ondeugende trekjes, maar bij Rob kon ik mezelf niet zijn. Bij hem gedroeg ik me als een verkrampt vogeltje. Behalve als we aan het knuffelen of vrijen waren, dan voelde ik me opleven. Ergens had ik het gevoel dat ik niet in die relatie thuishoorde, maar wanneer we niet bij elkaar waren, verlangde ik hevig naar hem. Doodmoe werd ik ervan. Ik voelde me niet genoeg gewaardeerd, maar dat heb ik nooit durven uitgesproken. En Rob wist waarschijnlijk niet wat hij moest doen om me blij te maken. Mijn beste vriendin overstelpte met met tips om het over een andere boeg te gooien, maar het lukte me niet. Ik was zo in de war. Na een gesprek met mijn moeder heb ik het dan uitgemaakt. Zij had Rob sowieso nooit een warm hart toegedragen en had moeten aanzien hoe ik door die relatie in een onzeker wezen was veranderd. Toch denk ik nog vaak aan hem terug. Misschien was hij toch wel de ideale man voor mij geweest, misschien was het toch nog wel iets tussen ons geworden, als ik maar wat steviger in mijn schoenen had gestaan. Als ik maar zelf wat initiatief had genomen en ruggengraat had getoond."

Op het moment dat je er klaar voor bent, komt de kans meestal niet terug. Toch is de juiste man op je dertigste of veertigste zelden dezelfde man als op je twintigste, precies omdat we met met de jaren groeien en veranderen. In een bepaalde periode van het leven heb je de relatie die je aankunt. "Bovendien focus je in je herinnering vooral op die magnetische aantrekkingskracht", weet Jo Beddeleem, "Hoe meer afstand in de tijd, hoe meer die prins op het witte paard wordt geïdealiseerd. Dan dicht je hem allerlei dingen toe, terwijl de pijn of onzekerheid die met de passie gepaard ging, vergeten of geminimaliseerd wordt. Begrijpelijk, want je mist de passie, niet de pijn." We zijn geneigd om het verleden door een sterk gekleurde bril te zien. Dat die droomman misschien geen tafelmanieren had of soms een onuitstaanbare zeurpiet was, weten we al lang niet meer.

De prins van de passie
Evelien (38) had een korte, maar passionele relatie achter de rug met Wim, toen ze Rutger leerde kennen. Ze zijn intussen vier jaar samen: "Vanaf de eerste ontmoeting voelde ik me meteen op mijn gemak bij Rutger. Hij bracht me aan het lachen, we voerden onmiddellijk heerlijk filosofische gesprekken. Hij gaf hij me onmiddellijk een veilig gevoel. In elk geval was er geen spoor van buien van jaloezie die ik wel eens bij Wim had gevoeld. De eerste maanden, zelfs jaren, vrijden we vaak, dikwijls ook uitgebreid. En ik genoot ervan, ook al voelde ik bij Rutger nooit die magische tinteling die ik kreeg wanneer Wim me had aangeraakt. Gaandeweg begonnen we minder vaak seks te hebben, maar toch nog regelmatig. Soms intens, maar soms ook voorspelbaar. Dan vraag ik me tijdens het vrijen af wat ik eigenlijk aan het doen ben. Rutger heeft zijn eigen stijl, en die is zo anders dan Wim, die vanzelf aanvoelde wat ik fijn vond. Moet ik nu met die lauwwarme seks genoegen nemen? Ik ben toch te jong om nooit meer die seksuele spanning te voelen? Ik betrap mezelf er al eens op dat ik dagdroom van de wilde nachten met Wim. Die allesverterende passie, die gloed die we samen hadden. Het ligt niet in mijn stijl om Rutger te bedriegen voor een vluchtig avontuur. Maar soms vraag ik me af of ik niet beter bij Wim was gebleven."

Volgens relatietherapeut Jo Beddeleem is dit een typisch conflict, dat heel wat vrouwen herkennen: "Vrouwen maken sterk het verschil tusen het sprankelende en verrassende dat ze met een man hebben, en of er met hem te leven valt. Maar uiteindelijk zijn de meeste vrouwen gericht op duurzaamheid, op trouw, op een gezin, op zekerheid... op iets wat niét gebaseerd is op passie. Want passie geeft onrust. Op een bepaald moment worden die 'seksuele ontploffingen' dan gemist. Bij de man die zekerheid biedt vinden ze niet diezelfde passie. Ze grijpen dan terug naar de 'prins van de passie'. Zoiets gebeurt vaak op een sleutelmoment in hun leven. Een periode van verandering of van afscheid nemen, bijvoorbeeld als de kinderen uithuiziger worden of wanneer je samen materieel gaat installeren. Je kunt dan eeuwig spijt hebben dat het met die ene man niets geworden is. Of je kunt jezelf voorhouden dat je het leven gewoon maar moet accepteren. Maar die gedachten en gevoelens laten zich je niet zomaar onderdrukken. Je kunt eigenlijk maar beter gaan onderzoeken waar dat verlangen naar die passieprins mee te maken heeft. Misschien moet je eindelijk eens met elkaar over erotiek en seksuele verlangens praten? Misschien kun je uitzoeken wat je mist bij elkaar, bekijken wat je leuk vindt, ook op niet-seksueel vlak. Misschien merk je dat je niet alles samen hoeft te doen, kun je je partner meer ruimte geven, en vind je een vrijetijdsbesteding waarbij je jezelf kunt ontplooien. Soms zie je gewoon niet hoe groen je eigen gras is."

Loslaten die prins
* Zoek herinneringen op aan de tijd met je droomprins. Niet focussen op vakantiefoto's of liefdesbrieven, wel op je dagboek met alle emotionele hoogtes én laagtes. Vraag aan vriendinnen of je ouders naar een beschrijving van hoe je toen reageerde, hoe je je toen voelde... Probeer je te herinneren waarop het toen is misgelopen of waaraan je je toen bij hem doodgeërgerd hebt.
* Focus een tijd op goede koppels die al lang bij elkaar zijn, dat kunnen vrienden zijn, maar ook je grootouders of andere familieleden. Hoe gaan zij met verschillen om? Met humor? Door zwijgend af te koelen? Je hoeft hun strategie niet per se te onthouden, maar het toont je dat er met verschillen, onenigheden en onvolmaaktheden genietbaar te leven valt.
* Een portie zelfonderzoek kan geen kwaad. Hoe komt het dat je nu terugverlangt naar je ex? Zit je in een periode van verandering? Moet je afscheid nemen van bepaalde vanzelfsprekendheden? Mis je iets in je huidige leven? Mis je iets in je relatie? Zo'n zelfonderzoek lukt beter als je dit niet alleen doet. Intense gesprekken met een goede vriendin of een andere vertrouweling kunnen je een klaardere kijk geven.
* Voor wie het niet kan laten: opnieuw contact zoeken met je ex is niet per definitie een slecht idee. Meestal is het zeer ontnuchterend om de vroegere man van je dromen terug te zien, precies omdat je hem zo geïdealiseerd hebt. Dat kan het voordeel hebben dat je ideaalbeeld eindelijk wordt bijgesteld, zodat hij een man van vlees en bloed wordt.


→ Terug naar overzicht

Rika Ponnet op Facebook

like

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu