Menu
example

'Ik ben de bemiddelende rol in mijn nieuw samengestelde gezin moe'20/03/2017


Ik ben een vrouw van 38, voor de tweede keer gehuwd. Ik heb twee zonen uit mijn eerste huwelijk die de helft van de tijd bij ons verblijven en een dochter in mijn tweede huwelijk. Mijn ex-man en ik hebben een heel slechte verstandhouding. Ook onze opvoedingsprincipes liggen mijlenver uit elkaar. Wij proberen de kinderen waarden en normen bij te brengen, een goede studieattitude, ze ook nog een beetje kind laten zijn. Daar mag alles en kunnen ze niet snel genoeg groot zijn en op eigen benen staan. Mijn man ergert zich vaak aan de dingen die van die kant ook in ons gezin worden binnen gebracht. Hij heeft ook vaak het gevoel heel weinig waardering van mijn kinderen te krijgen voor alles wat hij voor hen doet, al is de band tussen hen wel goed. Ik wil graag de vrede bewaren, maar ben erg moe van de bemiddelende rol die ik altijd moet spelen. Hoe pak ik dit het beste aan?

Rika Ponnet:

Zorg dragen voor de kinderen van je partner omschrijven we vandaag als plusouderschap. In dat woord zit veel meer dan we vermoeden. Het klinkt als een vorm van ‘bijkomend', opgeteld ouderschap, maar eigenlijk klopt dat niet. Veel plusouders dragen immers binnen een co-ouderschap evenveel zorg voor hun pluskinderen als de moeder en vader dat doen. Toch zijn de erkenning en waardering voor die inspanningen zeker niet altijd dezelfde. Zijn bovendien de contacten met de ex slecht, zoals in jullie geval, dan blijft ook dat een constante bron van frustratie. Het betekent in de praktijk dat plusouder zijn al eens aanvoelt als een uitputtingsslag, waarbij vooral veel geven en weinig verwachten centraal staan.

Mij lijkt het belangrijk dat je partner vooral van jou voelt dat jij heel goed weet wat hij doet voor zijn pluskinderen, dat er een besef is dat dit echt niet evident is en soms al eens zijn draagkracht overstijgt. Eveneens belangrijk lijkt het mij dat jij je niet schuldig gaat voelen om de hele situatie. Dat doe je nu wel, waardoor je automatisch in de rol van bemiddelaar gaat staan. Niet alleen is dat slopend, het zorgt er ook voor dat alle partijen zich constant tekortgedaan of niet erkend voelen.

Waarschijnlijk probeer je nu vooral je kinderen te beschermen door hun gedrag naar je partner te vertalen als ‘ze bedoelen het zo niet', ‘ze zijn zeker wel blij met de aandacht, maar ach, het zijn kinderen', ... Dat zorgt ervoor dat hij nog sterker het gevoel krijgt dat zijn frustraties niet gerechtvaardigd zijn, waardoor ze alleen maar toenemen. Durf het gevoel te erkennen voor wat het is: ‘ik begrijp je gevoel', zonder ‘maar'. Durf ook te zeggen dat je alles wat hij doet heel erg waardeert.

Ga niet bij je kinderen pleiten voor een andere houding, om beter op hun pluspapa af te stemmen. Kinderen vinden het evident dat de mensen met wie ze samenleven voor hen zorgen. Durf wel respect, een vorm van participatie, dankbaarheid, een vorm van bewustzijn van hen te verwachten, zowel tegenover jou als tegenover hem, voor jullie zorg. Dat gebeurt niet in een keer, maar stapsgewijs door het regelmatig aan te brengen, in zijn bijzijn. Naast je man staan en niet tussen hem en je kinderen in, zal jou bevrijden van de last van een gespleten loyaliteit. Gezamenlijk als koppel de uitdagingen van jullie nieuw samengesteld gezin aangaan, lost niet alles op, maar brengt zeker meer rust en draagkracht.

→ Terug naar overzicht

Rika Ponnet op Facebook

like

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu