'Mijn partner schuift mijn kinderwens voor zich uit.'30/10/2011

Ik heb al vier jaar een relatie en bijna even lang een kinderwens, maar mijn vriend schuift dat onderwerp altijd vooruit naar later. We maken hierover de laatste tijd wekelijks ruzie en hij geeft dan telkens aan dat ik meer geduld moet hebben. Ik wil echter vooruit met mijn leven. Ik ben 38 en de tijd begint dan ook erg te dringen. Ik vind hem een fijne man, we delen veel, maar ik zie in mijn omgeving toch nog andere single mannen waarvan ik weet dat zij ook een gezin willen. Moet ik overwegen om bij hem weg te gaan?
 
Rika:

Een niet ingevulde kinderwens in combinatie met een tikkende biologische klok: het lijkt me geen evidente situatie. Bovendien dringt, zoals je aangeeft, de tijd.
Stel dat jullie er nu voor gaan, dan kan het snel lukken, maar evengoed lang op zich laten wachten of zelfs niet lukken. Een kind willen is een stuwend en eisend verlangen, maar het is nog altijd de natuur die beslist.
Ik heb de indruk dat bij jou dit verlangen alles overschaduwt. Het is een doel op zich geworden. Vanuit die optiek begrijp ik ook de terughoudendheid van je partner. Hij heeft waarschijnlijk het gevoel dat je hem alleen nog ziet als een potentiële vader. Voor een man is dat erg bedreigend, omdat je nu eenmaal nooit de zekerheid hebt dat een vrouw voor je kiest om wie je bent of omdat ze kinderen wil en in jou een geschikte vader ziet. Signalen die wijzen op het laatste roepen wantrouwen op, ook angst om na de geboorte er voor spek en bonen bij te lopen, niet meer aan bod te komen. Door dit onderwerp nu wekelijks aan bod te laten komen, vererger je de situatie alleen maar. Hoe meer jij aandringt, hoe meer hij ervan overtuigd geraakt dat je vooral een kind wil en hij er al bij al veel minder toe doet.
Het maakt ook dat hij de hele relatie in vraag gaat stellen. Als we samen leuke dingen doen, plezier maken, fijne seks hebben, is dit dan om mij goed te stemmen of omdat het gemeend is? Je relatie verliest op die manier alle spontaniteit en echtheid en verwordt tot een krampachtig welles-nietes-spel. Hoe moeilijk je het ook vindt, toch denk ik dat het belangrijk is je kinderwens even terzijde te schuiven en hem ademruimte te geven, op zijn minst voor een aantal maanden. Laat hem het initiatief nemen om in de toekomst het onderwerp te berde te brengen. Hij weet dat het leeft bij jou, dat het erg belangrijk is. Probeer rustig te blijven.
Als je kinderwens echt zo sterk is, dan moet je misschien overwegen om het alleen te doen. Informeer je in een fertiliteitscentrum omtrent je mogelijkheden en kansen. Je hoeft daarom nog niet verder te gaan, maar de wetenschap dat er een ander traject mogelijk is, kan je de gemoedsrust brengen die je nu in je relatie nodig hebt. Blijkt binnen pakweg een half jaar dat je partner het niet meer heeft over kinderen en er eigenlijk ook niet voor openstaat, dan kan je jezelf alsnog de kans geven om een andere man te ontmoeten. Besef echter dat het in die nieuwe relatie opnieuw hetzelfde verhaal kan worden. De tijd zal dan nog meer dringen, je verlangen zal nog drukkender zijn. En een man die op een paar maanden zomaar meegaat in je verhaal, is dat dan de juiste, geëngageerde en bewuste vader voor je kind? Maar vooral: is dat dan een partner die je voldoende kent en lief hebt om een kind op de wereld te zetten?
Mij lijkt de beste stap dan ook: niet weglopen van deze relatie. Zoek rust en zorg daardoor voor een nieuwe houding tegenover hem. Doordat hij dan een gevoel krijgt zelf te kunnen beslissen en kiezen, zal hij zich misschien ook eindelijk openstellen voor een kinderwens. 
 


Dit artikel gaat over: column Nieuwsblad Magazine, kinderwens, biologische klok, fertiliteitscentrum, relatie.

---

→ Terug naar overzicht