Menu
example

Relatie in het slop?21/05/2018


Hoe langer je samen bent met je partner, hoe groter het risico dat je relatie op een gegeven ogenblik barstjes vertoont. Soms kom je er samen uit, soms lijkt de oplossing ver zoek. Lucie, Sofie, Ellen en Silke vertellen en Rika Ponnet geeft haar mening.

Lucie (37) is 10 jaar samen met Matthias. Enkele jaren geleden (4 jaar om exact te zijn) ontdekte ze dat hij online flirtte met andere vrouwen.
‘Toen ik Matthias de eerste keer zag, was ik meteen verkocht. Qua uiterlijk was hij mijn gedroomde partner: azuurblauwe ogen, mannelijke gelaatstrekken, sportief gebouwd. Zijn ongedwongenheid en joviale, gemoedelijke karakter spraken me erg aan. De gevoelens waren wederzijds, want na die eerste ontmoeting op een fuif, volgden de afspraakjes elkaar in sneltempo op. Onze dates bevestigden mijn eerste indruk. Matthias was zachtaardig, aangenaam in de omgang en meer: hij was complexloos. Als ik bleef malen over een situatie op de werkvloer, was hij diegene die me deed relativeren. Hij stapte zorgeloos door het leven. De perfecte yin voor mijn yang, want ik ben iemand die de controle moeilijk kan loslaten. Ons eerste jaar samen liep ik op wolkjes.

Zoals dat gaat besloten we na een tijd om te gaan samenwonen. Het was toen pas dat de eerste barstjes zich vertoonden. Ik had een stabiele job als accountmanager bij een grote retailfirma, Matthias reeg de tijdelijke jobs aan een stokje. Het was zo tegenstrijdig: op persoonlijk vlak was hij standvastig en zelfzeker - we spraken zelfs over kinderen -, maar op carrièregebied werd hij steeds rustelozer.
Op een bepaald ogenblik was Matthias gedurende langere tijd werkloos. De discussies over zijn wispelturige werkhouding en de financiën stapelden zich op. Hij toonde steeds minder genegenheid naar mij toe en dat wekte mijn argwaan op.

Op een dag was ik zo achterdochtig dat ik zijn gsm checkte toen hij in een andere kamer was. Hij had een berichtje ontvangen van een meisje dat ik niet kende. Er stond in: ‘Wanneer kan je online komen?' Ontsteld logde ik in op zijn laptop en ik vond er een chatprogramma dat ik niet kende. In de gespreksgeschiedenis ontdekte ik chatsessies met verschillende vrouwen. Met eentje van hen, de vrouw die sms'te, chatte hij blijkbaar al maandenlang. Toen ik Matthias ermee confronteerde, minimaliseerde hij alles: het was enkel online chatten, een virtuele wereld zonder betekenis, hij had nooit afgesproken met een van hen etc.

Bovendien keerde hij de schuldrol om: hij was kwaad op mij omdat ik zijn privacy had geschonden.
Ik geloofde wel dat Matthias nooit écht had afgesproken, maar mijn droomballon was toch doorprikt. Als je gewoon een fantasie wil beleven in een virtuele wereld, dan geef je een meisje je telefoonnummer toch niet? We kwamen samen heelhuids door de storm, maar het hem echt vergeven is moeilijker dan ik dacht. We zijn intussen 4 jaar verder en we hebben een schat van een dochter, maar telkens er een beetje wrevel is, komt zijn digitale flirt bij mij weer naar boven. Het lijkt alsof mijn vertrouwen onherstelbaar geschonden is.'

Dit zegt relatietherapeut Rika Ponnet: ‘Met contacten via het internet is het zoals het verhaal van de kip of het ei: is de digitale verleiding zo groot dat ze zelfs de beste relaties onder druk zet of zoeken we via de digitale weg afleiding en aandacht omdat er in onze relatie een aantal dingen niet goed zitten? Meestal is er van beide wel iets aan. In dit verhaal zit aan de ene kant een vrouw die haar gevoelens en gedachten ventileert en maximaliseert, aan de andere kant zit een man die luistert, maar het moeilijk heeft om zijn eigen verhaal te laten beluisteren. Dat lukte online wellicht gemakkelijker, want daar spelen minder confrontaties en gevoeligheden. Overspel of aandacht zoeken bij een andere partij kan een manier zijn om gevoelens van verstikking, gedomineerd worden, niet jezelf kunnen zijn, tegen te gaan. Het is een vorm van rebellie of evenwichtsherstel waarbij de ‘macht' wat gelijker verdeeld aanvoelt. Uiteraard heeft zijn leugen haar vertrouwen ondermijnd en lokte dit wantrouwen uit. Dit gaat niet zomaar over: de vaas kan gelijmd worden, maar de breuklijnen, hoe fijn ook, zullen er altijd zijn.'

Tip! ‘Niet verwijtend praten over wat je dieperliggende angsten en behoeftes zijn en bij de ander een écht luisterend oor vinden, is de sleutel. Oprechte excuses en erkenning van de impact van dit digitale flirten, zijn daarbij van groot belang. Aan de andere kant is het belangrijk te durven vergeven en de leugen te integreren in een beeld dat niet het ideaal is, maar misschien wel beter aanleunt bij de realiteit. In dit geval: een man van vlees en bloed die fouten maakt.'

Sofie (41) was 5 jaar samen met Ben. Vijf maanden geleden brak ze met hem omdat ze zich geïsoleerd voelde in hun relatie.
"Ik leerde Ben enkele jaren geleden kennen tijdens een avondje uit voor mijn verjaardag. We raakten aan de praat op een 30+-party. De klik was er meteen. We maakten samen de dansvloer onveilig en zworen elkaar snel terug te zien. Voor mij was die prille relatie heel spannend. Ik was vijf jaar lang single geweest na een lange relatie met de papa van mijn twee kindjes. Aanvankelijk was het moeilijk geweest om er alleen voor te staan als single mama, maar na verloop van tijd voelde ik me er best comfortabel bij. Lander en Mila waren om de week bij mij en in de ‘kinderloze' weken beviel het me prima om mijn leven te dirigeren zoals ik het wilde. Ja, er waren periodes dat ik een gemis voelde, maar ik kon rekenen op lieve vriendinnen en een drukke sociale agenda.

Toen Ben in het spel kwam, moest ik voor het eerst in lange tijd weer rekening houden met een man in mijn leven. Die aanpassing kwam er gelukkig als vanzelf. In het begin was ik verliefd als een puber en genoot ik met volle teugen van de typische koppeluitjes: naar de film, een romantisch etentje, een saunabezoekje ...

Toen hij ook een erg lieve pluspapa bleek te zijn, kon het niet meer stuk. Het was me wel opgevallen dat hij erg rustig was in onze relatie en dat hij gewoon genoot van het gezellig samenzijn thuis. In het begin vond ik dat een pluspunt: ik had immers het omgekeerde meegemaakt met de papa van Lander en Mila. Die liet me vaak alleen thuis achter terwijl hij op stap ging met vrienden. Ben had daar weinig behoefte aan, minder dan ik zelfs. Zelfs met ons tweeën brachten we amper tijd door met vrienden. Als we een uitnodiging kregen bij iemand thuis, leek hij altijd een excuus te hebben om niet te gaan: veel werk, moe, geen klik ...

Ook mijn eigen autonomie werd aardig op de proef gesteld. Als ik eens een avondje gepland had met vriendinnen, overhaalde hij me om in de plaats daarvan onder ons tweetjes te gaan eten in dat nieuwe Mexicaanse restaurant. Op den duur was het enkel nog Ben en ik. Ik voelde me steeds meer geïsoleerd. De ondernemingszin die ik had voor mijn relatie was verdwenen, ik was niet langer die spring-in-‘t-veld. Kortom, mijn eigen ‘ik' was spoorloos en ik voelde me eenzamer in deze relatie dan als single.

De druppel was een incident rond het verjaardagsfeest van een vriendin die veertig werd. De datum stond al maanden vast en Ben zou meegaan. De dag ervoor zwaaide Ben met twee concerttickets voor een van mijn favoriete bands. Toevallig zou het concert de dag erop plaatsvinden. Het verjaardagsfeest was hij moedwillig vergeten, ook al hadden we het er nog maar net over gehad. Het kwam allemaal zo manipulatief op me over. Op dat moment besliste ik dat het zo niet verder kon."

Dit zegt relatietherapeut Rika Ponnet: ‘Dit verhaal illustreert heel mooi hoe het in een relatie altijd opnieuw gaat over een zoektocht naar een evenwicht tussen autonomie en verbondenheid, tussen het eigen leven en dat als koppel. Je eigen persoon te veel laten primeren, zorgt voor een gebrek aan verbondenheid, maar het samenzijn overdreven op de voorgrond plaatsen, brengt ook spanningen met zich mee. Omdat er te weinig ‘ik' en te veel ‘wij' was in dit type relatie, zorgde het bij de ene partij voor frustraties: het gevoel zichzelf te verliezen en geïsoleerd te worden. Twee mensen hebben nooit dezelfde behoefte aan intimiteit of autonomie. De ene partner heeft soms meer lucht en voeding nodig van buitenaf dan de andere. Daarin een compromis vinden is een blijvende opgave. Wie teveel verschilt en constant het gevoel heeft water te drinken in plaats van wijn - door te veel van zichzelf te moeten opgeven of te vaak alleen te zijn - zal als koppel weinig harmonie ervaren en vaak afstevenen op een breuk.'

Tip! 'Wees altijd alert voor je eigen behoeften op het vlak van verbondenheid. Besef dat het basispatroon in een relatieal bij de start duidelijk is en hoed je voor de reboundfactor in je keuze. Wat soms een invulling lijkt van een lang niet-ingevulde nood, kan na verloop van tijd een irritatie worden.'

Ellen (35) was 14 jaar samen met Lars. Vorig jaar beëindigde ze de relatie, omdat ze hem té meegaand vond.

‘We waren in totaal veertien jaar samen. We kwamen praktisch heel goed overeen, we respecteerden elkaar en we deden moeite om elkaar te plezieren. Ja, we waren best gelukkig samen. Natuurlijk ben je een heel andere persoon als je achttien bent dan wanneer je tweeëndertig bent. Als individu evolueer je voortdurend en soms ook een beetje in een andere richting dan je partner. Maar omdat we allebei ook onze eigen hobby's en vrienden hadden, vielen die groeiende verschillen niet zo op. Vooral Lars was blij met wat we hadden. Hij is meegaand en stelt zich gemakkelijk tevreden met wat hij heeft. In tegenstelling tot hem stel ik alles in vraag en vind ik het belangrijk om veel feedback te krijgen.

Ik heb lang gedacht dat Lars net door zijn zachtaardige, gemoedelijke karakter de ideale partner was voor mij. Maar gaandeweg kwamen er steeds meer twijfels. In een goeie relatie heb je twee stemmen, maar bij ons leek het alsof alleen de mijne weerklonk. Als ik slechtgezind was, was het de dag dat we allebei slechtgezind waren. Als ik zei dat ik geen kinderen wilde, beweerde hij dat het voor hem ook niet hoefde. Het was alsof ik ons leven uittekende en helemaal alleen verantwoordelijk was voor het scenario van onze relatie. Op de duur liep ik rond met een schuldgevoel dat ik niet meer van me af kon schudden. Wat als Lars stiekem andere dingen wilde maar zijn eigen wensen opzijschoof om mij te plezieren? En hoe zou hij reageren als ik toegaf dat ik 90 procent van wat ik nodig had om gelukkig te zijn, elders vond - in mijn werk, in mijn hobby's, bij mijn vrienden?

Net op Valentijnsdag nam ik de hartverscheurende beslissing om een streep te trekken onder de relatie. We hadden een romantisch etentje gepland, maar het contrast met hoe ik me graag wilde voelen en hoe ik me voelde, was zo groot dat ik daar op dat moment ten volle besefte dat het zo niet meer verder kon.
We zijn nu ruim een jaar uit elkaar. Voor het eerst in lange tijd volg ik mijn hart en intuïtie. Ik heb m'n eigen stekje en een nieuwe job en zie verder wel wat er op me afkomt. Sinds kort heb ik een langeafstandsrelatie. Dat komt me prima uit, want ik ben er nog niet klaar voor om mijn focus weer voor een groot stuk op iemand anders te leggen. Ik wil eerst mezelf weer leren kennen.'

Dit zegt relatietherapeut Rika Ponnet: ‘Het is een heel herkenbaar verhaal: hoe in een relatie alles perfect kan lijken omdat er geen conflicten of discussies zijn. Elk geschil wordt uit de weg gegaan - in dit geval door de man in de relatie - uit angst om de ander te verliezen. Deze extreme vorm van jezelf aanpassen heeft altijd verlatingsangst als basis. Je durft niet op te komen voor je eigen ideeën, noden en gedachten en volgt dan gewoon wat goed is voor de ander. Door dit lang en vaak te doen, wordt het een vanzelfsprekende gewoonte. Na verloop van tijd weet je zelf niet meer wat je zelf voelt of wilt omdat je het zo gewend bent je eigen impulsen te negeren. Dit ‘jezelf verliezen' in de relatie zorgt er evenwel voor dat de ander het gevoel krijgt alles alleen te bepalen. Er is ook geen spankracht meer, geen man-vrouw-dynamiek ... Op den duur voelt de relatie leeg aan, waardoor datgene wat je net wilde vermijden - de andere verliezen - toch gebeurt. Meer dan eens zal de partner verliefd worden op iemand anders die net het tegenovergestelde belichaamt.'

Tip! Durf je binnenkant te tonen en probeer steeds in voeling te blijven met wie je bent en wat je wilt.

Silke (34) is 9 jaar samen met Pieter. Al hun vrienden hebben kinderen, zij weten nog niet of ze er ook willen. Dat weegt op hun relatie.
‘Een relatie van 9 jaar. Geen huwelijk, daar zien we beiden het nut niet van in. Kinderen zijn er ook nog niet. We zien heel graag kindjes, maar het leek nooit de juiste tijd om eraan te beginnen. In het begin van onze relatie wilden we gewoon genieten van elkaar en alle mogelijkheden die het leven bood. We hebben lange reizen gemaakt en onze aandacht gevestigd op het uitbouwen van onze carrière. Zelfs nu alle praktische argumenten om te wachten met een gezin van de baan zijn - een huis, stabiliteit, financiële zekerheid - twijfelen we nóg of het ouderschap combineerbaar zal zijn met onze drukke jobs.

Intussen worden we wel geconfronteerd met de feiten. Terwijl wij druk bezig waren met het ontdekken van onszelf en de wereld, volgde onze directe omgeving het wenselijke huisje-tuintje-boompje parcours. Het lijkt alsof iedereen vooruit gaat, behalve wij.

Voor Pieter is het allemaal zo geen probleem. Zijn leefwereld is nog exact dezelfde als voorheen. Hij spreekt nog regelmatig af met dezelfde vrienden als vroeger. Het enige verschil is dat zijn vrienden intussen papa's zijn en hun vriendinnen of echtgenotes nu thuisblijven bij de kindjes, terwijl we vroeger vaker allemaal samen iets deden. Ik spreek daarom ook vaker alleen af met vriendinnen. Dat is op zich niet zo erg, maar het is wel kenmerkend voor hoe onze relatie ingevuld wordt.

De gezamenlijke vriendenkring waar ik zoveel plezier uit haalde in het verleden, is stilaan weggevallen. Onze relatie wordt tegenwoordig amper gedeeld met anderen en dat zorgt ervoor dat ik soms twijfel aan de sterkte ervan.

Hoe je het ook draait of keert: kinderloos zijn houdt ook een maatschappelijk vooroordeel in. De vraag ‘wanneer begin jij er nu mee?' werd tot vervelens toe op me afgevuurd. Alsof mama-zijn de opperwens hoort te zijn van elke vrouw. Alsof je niet compleet bent als je geen mama bent. Onbewust geven mensen je het gevoel dat je achterop huppelt en daar voel ik me soms best eenzaam door.

De hele situatie heeft al tot klinkende ruzies geleid de laatste weken. Als Pieter bijvoorbeeld weer een hele nacht op stap was geweest en ik alleen thuis achterbleef. Hij lijkt wel meer en meer te begrijpen waarom ik me er slecht bij voel, maar wat is de oplossing? We hebben samen te veel meegemaakt en opgebouwd om zomaar de handdoek in de ring te gooien.'

Huidige relatiestatus: Silke en Pieter zijn nog samen, met ups en downs.

Dit zegt relatietherapeut Rika Ponnet: ‘Dit is een verhaal dat ik vaak hoor. Het is niet eenvoudig om je relationeel leven vorm te geven los van wat er maatschappelijk verwacht wordt. Zeker de keuze voor geen kinderen is daarin erg moeilijk. Kinderloze koppels melden vaak dat ze zich erdoor geïsoleerd voelen. Vooral vrouwen hebben het er moeilijk mee, omdat het moederschap - meer dan het vaderschap bij mannen - nog altijd als centraal in haar identiteit wordt beschouwd. De sprong wagen naar een volgende levensfase is nooit gemakkelijk, mét of zonder kinderen. Anderzijds voelt het na een tijdje ‘uitgewoond' om je leven te lijden los van verantwoordelijkheden, toch voor de vrouw in dit verhaal. Nieuwe plannen durven maken en uitvoeren is belangrijk om je relatie te voeden. Voor wie kinderloos blijft is dit vaak een hele opdracht. Jezelf omringen met singles of andere koppels zonder kinderen is goed, maar deelgenoot zijn aan het leven van koppels met kinderen is eveneens een verrijking! In ieder geval vergt het sterke schouders om een leven te leiden dat niet meegaat in de maatschappelijke stroom.

Tip! Durf jezelf de vraag te stellen of je kinderen wilt of niet. Misschien wil je ze wel, maar niet met je huidige partner.


→ Terug naar overzicht

Rika Ponnet op Facebook

like

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu