Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk14/04/2016


An (37) en Stef (27) zijn twee jaar samen. An heeft een zoon van 4 uit haar vorige relatie. Stef is op dit moment werkeloos en zoekende naar wat hij wil in het leven. Dat zorgt voor veel conflicten in hun relatie.

An
Ik leerde Stef kennen in het uitgaansleven. Mijn ex, de papa van Alex, was een heel bezitterige en jaloerse man en de vrijheid erna voelde fantastisch aan. Ik ben de eerste maanden na onze breuk heel veel uit geweest, maar werkte ook hard om op eigen benen te staan. Ik wou bewijzen dat ik dat kon, in tegenstelling tot wat hij altijd beweerd had. Dat ik wel snel terug zou komen met hangende pootjes, dat ik dom ben, dat ik het alleen nooit zou aankunnen. Ik krijg hulp van mijn mama bij de opvoeding van Alex, maar financieel trek ik prima mijn plan. Ik kreeg onlangs nog promotie en dat heeft mijn zelfvertrouwen enorm deugd gedaan. Als ik ergens voor ga, doe ik dat ook met de volle 100%. In Stef trok me vooral de speelsheid aan, het feit ook dat hij me laat zijn wie ik ben. We maakten veel en ongedwongen plezier, er waren geen spanningen, Stef neemt het leven van dag tot dag, zoals het komt. Dat doet hij nog altijd, maar vandaag vind ik dat een minder punt dan 2 jaar geleden. Stef komt en gaat wanneer het hem goed uitkomt. We zijn heel snel gaan samenwonen. Of beter: hij is heel snel bij mij ingetrokken, want hij huurde een studio, ik was al eigenaar van mijn huis. En dat is sindsdien wel een beetje het patroon dat in onze relatie is geslopen. Ik voorzie in alles en Stef loopt mee. Aanvankelijk vond ik dat heel ok: eindelijk een man die me respecteert, me mijn vrijheden gunt. Vroeger werd ik op alle vlak gecontroleerd: ik mocht niet alleen gaan winkelen met vriendinnen, mijn ouders mochten niet zomaar langs komen, ik mocht geen broeken dragen want dat vond hij niet vrouwelijk. Voor Stef is alles ok. Alleen merk ik nu dat er onder die ok een vorm van gemakzucht of zelfs onverschilligheid schuilgaat. Op geen enkele manier houdt Stef rekening met mijn leven, met mijn dagdagelijkse zorgen. Hij kan goed om met Quinten, maar stelt zich in die relatie meer op als een broer dan als mijn partner. Ik mag hem altijd vragen om eens in te springen en Quinten naar school te brengen, maar structureel engagementen opnemen ziet hij niet zitten. Ook nu hij werkeloos is, wil hij dat niet. Het is immers volgens hem zijn keuze en het is niet omdat er volgens mij bij hem nu tijd ter beschikking is, dat ik die moet gaan invullen. Dat bepaalt hij helemaal zelf. Ik praatte met hem al een aantal keren over mijn verwachtingen, dat ik zou willen dat hij wat vaker boodschappen doet en kookt, in plaats van een afhaalpizza in de oven te schuiven als ik er even niet ben. Dat ervoer hij als een vorm van kritiek, terwijl hij wel graag aanschuift als ik vers heb gekookt. Ik krijg zo langzamerhand het gevoel dat ik een tweede kind in huis heb, in plaats van een partner en dat wil ik niet. Op deze manier raken ook de fijne momenten ondergesneeuwd en kan ik alleen nog maar denken dat hij uiteindelijk gewoon van mij profiteert.

Stef
Ik leerde An kennen op een moment dat ik erg zoekende was in het leven. Ik woon al langere tijd alleen, eerst een periode met een aantal vrienden in een gemeenschapshuis, daarna op een studio. Ik vind de praktische kant van het leven een beetje saai. Bezit vind ik een achterhaald begrip, ik wil niet heel mijn leven in de pas lopen om een lening te kunnen afbetalen. Ervaren, reizen, mensen ontmoeten, het lijkt me veel essentiëler. Door al dat moeten gaat er ook zoveel plezier in het leven verloren. Ook bij An ervoer ik die mentaliteit. Zij had net een punt gezet achter een verstikkende relatie en de vrijheid van gewoon jezelf te kunnen zijn zonder verantwoording te moeten afleggen, maakte haar bijna euforisch. Het is ook die An die me aantrok. Ik had het gevoel helemaal met haar op dezelfde golflengte te zitten. Uiteraard verschillen we ook: An is wat ouder in leeftijd, heeft al een kind, een job, maar het leken met toch vooral allemaal dingen waarvoor ze zelf had gekozen en ook helemaal zelf de verantwoordelijkheid wilde dragen. Ik heb altijd relaties gehad met wat rijpere vrouwen. Ik vind hun autonomie erg aantrekkelijk, in tegenstelling tot jonge vrouwen die alleen maar zo snel als mogelijk zich willen settelen, verlangen naar een bakstenen nest met tuin en hond en dan zo snel mogelijk aan kinderen willen beginnen. Ik zie zo een aantal vrienden van vroeger bezig en heb echt niet het gevoel dat dit hen gelukkiger maakt. Bij An zijn al die dingen al ingevuld en worden die niet bij mij als verwachting gelegd, waardoor ik onze relatie als puurder ervaar. Toch merk ik de laatste maanden dat er almaar vaker conflicten zijn, verwachtingen die geuit worden en wel die druk van me te conformeren met zich meebrengen. Ik heb geen zin om me alsnog in het huisje-tuintje-boompje-verhaal in te passen en de ideale nieuwe man te worden of de taken op te nemen die haar vorige partner weigerde te doen. Zo vind ik het best ok dat ze vers kookt en geniet ik graag mee van zo een maaltijd, maar ik vraag daar niet daar. Als zij dat wil doen, prima, maar het moet niet. Waarom dan commentaar omdat ik niet kook en iets ga afhalen? Almaar vaker is het antwoord op mijn vraag om samen iets te doen, een neen. Er moet nog opgeruimd worden, de kraan lekt, er moeten boodschappen gedaan worden, Quinten moet op tijd in bed, ze is moe van het werk en ik heb daar niet genoeg begrip voor, want ja, ik heb nog nooit langere tijd gewerkt....Almaar meer doemt voor mij het beeld van een An die helemaal zo vrijgevochten niet is als ze laat uitschijnen, maar het liefst, mocht ze kunnen, onder iemands vleugels wil gaan zitten, alleen mag die dan wel niet al te dominant zijn. Tja, je moet een beetje weten wat je wil, toch.

Hoe het verder ging
Stef en An zijn twee erg verschillende mensen, niet alleen op het eerste gezicht, zij hyperverzorgd en vrouwelijk, hij erg alternatief en eerder nonchalant, ook inzake levensverwachtingen staat hun ‘zijn' nogal haaks op elkaar. Al van bij de aanvang heb ik het gevoel een conversatie tussen een moeder en haar jongvolwassen wat rebelse zoon te volgen, dan tussen partners. Elke vraag om participatie of het opnemen van verantwoordelijkheid, elke vraag om engagement, wordt van zijn kant gecounterd door een afscherming van zijn vrijheid. Bovendien doet hij haar verwachtingen af als burgerlijk en inperkend, iets waarop ze geen wederwoord heeft. Ik bespreek met hen hun visie en verwachtingen van hun relationele toekomst. Voor An is dat op termijn een vaste relatie waarin elkeen zijn verantwoordelijkheden opneemt, maar ook de vrijheid geniet van zichzelf te zijn. ‘Alleen moet een minimum aan afspraken en engagement wel mogelijk zijn, zo niet kan er toch geen sprake zijn van een relatie.' Hij wil aanvankelijk niet op die vraag antwoorden, want vindt het formuleren van toekomstverwachtingen al onzinnig. ‘Hoe kan ik nu weten wat ik over 5 jaar zal willen. Dat kan je toch niet inschatten? Waarom moet dat allemaal vastgelegd worden? Waarom kan er niet meer van dag tot dag geleefd worden?' Ik geef aan dat ik hun beider standpunt begrijp, haar verlangen naar een vorm van zekerheid, zijn verlangen naar ruimte en vrijheid. Als ik het woord zekerheid uitspreek, doet alleen al dit hem steigeren. ‘ Ik haat dat woord. Dat kan toch niemand je bieden.' Daarop heeft Stef het over vroeger, hoe zijn vader hem en zijn moeder al vroeg in de steek liet en mama altijd voor zichzelf en hem heeft moeten zorgen, er financieel altijd tekort was. ‘Ik heb daardoor geleerd van dag tot dag te leven en me niet langer afhankelijk te maken van de zekerheden waarnaar anderen op zoek zijn.' We roepen ook zo een moment op, waarop dat gevoel ‘er zijn geen zekerheden' zich heel hard meester maakte van hem. Hij heeft het over de dag dat een gerechtsdeurwaarder alles bij hen thuis kwam optekenen en het dankzij een buur was die zijn ma geld voorschoot, dat zijn lievelingsfiets niet verkocht moest worden. Hij beseft dat onder zijn onthecht zijn een diepe angst zit om te verliezen. ‘Ik heb me toen voorgenomen nooit meer zo kwetsbaar te zijn.' An begrijpt daardoor dat de vrolijke, vrije kant van Stef een diepere betekenis heeft. ‘Zijn keuze voor mij snap ik nu heel goed. Ik bood hem comfort, op alle vlak, en had bijna als enige verwachting dat hij geen verwachtingen zou hebben, gezien het huwelijk waaruit ik kom.' De week erna komt An alleen. ‘Ik heb de afgelopen week met Stef een open en grondig gesprek gehad, mijn verwachtingen voor de toekomst op tafel gelegd en hij heeft aangegeven dat hij daar op dit moment niet aan tegemoet kan komen. We hebben die dag beslist om uit elkaar te gaan. Ik ben niet boos. Ik besef nu dat dit een soort van herstelrelatie was na mijn moeilijk huwelijk en ben ook dankbaar dat ze er geweest is.'



→ Terug naar overzicht

Rika Ponnet op Facebook

like

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu