Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk20/11/2017

Hilde (45) en Marc (60) zijn 21 jaar gehuwd en hebben geen kinderen. Hilde voelt zich al enige tijd ongelukkig, maar een gesprek ten gronde is niet mogelijk. Marc denkt aan scheiden, ze geven bemiddeling nog een kans.

Hilde
Toen ik Marc leerde kennen, had ik nog niet zoveel relatie-ervaring. Ik kom uit een heel streng en katholiek gezin. Uitgaan was er niet aan de orde en pas toen ik ging werken en alleen wonen, begon ik de wereld te verkennen. Ik volgde een cursus kunstgeschiedenis en leerde Marc kennen. Hij was docent, vertelde boeiend over zijn vakdomein als antiquair. Vanuit die bewondering stapte ik een beetje naïef in een relatie. Marc was toen al gescheiden. Hij vroeg me snel ten huwelijk en ik ging daar volledig in mee, zonder na te denken of ik dat echt wou. Ik werkte direct mee in de zaak en ben daar enorm in gegroeid. Ik heb de afgelopen 20 jaar keihard gewerkt. Ik doe ook alles: van poetsen tot klanten zien. Dat hard werken was nodig, want na ons huwelijk ontdekte ik dat Marc veel schulden had. Ik heb ze mee helpen aflossen en heb daar nooit over geklaagd. Mijn visie is dat je je man als vrouw door dik en dun steunt, zo had ik het ook thuis gezien. De laatste jaren gaan de zaken goed. De schulden zijn afgelost, we zouden nu een rustiger leven kunnen hebben, maar Marc ziet dat niet zo. Sinds we meer geld verdienen en overhouden, heeft hij ook zijn levensstijl drastisch aangepast: mooie auto"s, dure etentjes en kleding, serviceclubs....het kan schijnbaar niet op. Marc toont nu graag dat hij geld heeft, terwijl ik dat helemaal niet nodig heb en vooral terwijl ik helemaal geen zin heb om daarvoor zo hard te werken. Minder werken is voor hem dan ook geen optie, want al die nieuwe hobby"s, die dure levensstijl moet uiteraard betaald geraken. Hij overlegt over zijn aankopen ook nooit: hij hangt de sponsor uit op een evenement waarvan ik commercieel niet de meerwaarde zie, kocht zich een sportwagen en vertelde het op het moment dat de wagen al besteld was. Ik voel me daar heel slecht bij, wil eigenlijk niet werken voor dit leven, want heb er niets mee. Samengevat denk ik dat Marc op dit moment serieus boven onze stand leeft en mee wil lopen met mensen die het financieel veel breder hebben. Ik voel ook dat ik voor hem hoe langer hoe minder overheb, ons huwelijk als leeg en betekenisloos aanvoel. Wij staan op, werken, gaan slapen en dat gebeurt allemaal naast elkaar. Wij praten alleen nog over praktische zaken. Ik voel me vaak eenzaam, ongelukkig ook, maar als ik daar tegenover Marc over begin, schakelt hij direct over op de orde van de dag. Zo had ik onlangs nog eens mijn moed samen geraapt, op een ochtend, ik dacht dat het het juiste moment was, ik begon over mijn gevoelens en hij vroeg gewoon of ik nog koffie wou en dat hij zich ging aankleden. Ik kan daar niet langer mee om. Wat delen wij uiteindelijk nog?

Marc

Toen ik Hilde leren kennen, kwam ik net uit een moeilijke echtscheiding die me ook financieel had genekt. Door al mijn echtelijke problemen had ik namelijk een tijdje onze zaak verwaarloosd, waardoor ik schulden had. Ik liet me ook een beetje gaan, had het gevoel dat het allemaal niet meer hoefde, tot ik Hilde ontmoette. Haar jeugd en dynamiek, maar vooral haar geloof in mij en haar standvastigheid, zorgden ervoor dat ik er opnieuw wou voor gaan. We hebben jaren samen keihard gewerkt en er voor gezorgd dat we nu staan waar we staan. De laatste jaren heb ik wel de indruk dat Hilde enorm veranderd is. Vroeger had ze altijd energie, was ze altijd gemotiveerd en steunde ze me in al mijn plannen. Nu is het alsof ze me de hele tijd wil saboteren, alles waarvoor we gewerkt hebben, toch niet valideert of waardevol vindt. Bij alles wat ik zeg of wil, lijkt ze wel per definitie het tegenovergestelde te zeggen of willen. Ze doet dat met opzet, zoekt volgens mij bewust het conflict en de tegenstelling op. Nu we eindelijk kunnen genieten, een beetje overschot hebben financieel, ons bepaalde dingen kunnen permitteren, wil ze het allemaal niet meer. Waarvoor hebben we dan al die jaren gewerkt? Toch om hier te geraken? Ze verwijt me plat materialisme, dat ik mee wil doen met de grote jongens maar ik dat helemaal niet ben. Ze vernedert me daar ook de hele tijd, wil niet mee naar de activiteiten van de serviceclub. Ze gedraagt zich dan verveeld, vindt alle vrouwen daar snob en parvenue. Ik begrijp er niets van. Waarom gunt ze mij het succes niet nu we zo ver gekomen zijn? Nu de zaken goed draaien, vind ik het ook goed om te investeren, ons een groter en mooier huis te kopen. Wij hebben geen kinderen, waarom niet nu leven, nu het allemaal kan. Hilde vindt het allemaal niet nodig, zegt niet in de logica te willen stappen van almaar meer en harder werken. Ik vind het juist fijn om eindelijk een beetje te genieten van wat kan. Ik merk nu ook dat we al bij al, buiten de zaak, misschien niet zo veel delen. Zij heeft het ook de hele tijd over gelukkig zijn, maar wat ze dan juist nodig heeft of verwacht, is helemaal niet duidelijk. Ik haat dat soort van gesprekken ook, oeverloos dooremmeren zonder concreet te worden. Misschien heeft het met de leeftijd te maken. Ook al ben ik een stuk ouder, ik heb het gevoel met een veel jongere mentaliteit in dit leven te staan. Wat is er mis met genieten? En waarom kan Hilde dat zo moeilijk? Ik zou het zonde vinden om nu alles op te breken wat we opgebouwd hebben, maar heb ook geen zin om gedurende jaren haar midlifecrisis te tolereren. Dingen die ze vroeger als vanzelf deed en heel ok vond, zijn nu ineens een probleem. Ik mis de vrolijke, hardwerkende Hilde van vroeger en heb echt geen boodschap aan de zure vrouw die ze geworden is.

Hoe het verder ging

In de gesprekken met Hilde en Marc wordt het snel duidelijk dat er niet met, maar naast elkaar gepraat wordt. Het wordt ook snel duidelijk dat de lijm die hen samenhield toch vooral een gezamenlijk doel was, een gedeelde strijd: het afbetalen van de schulden. Nu dat er niet meer is, steken vooral de verschillen de kop op. Ik heb het met hen over de start van hun relatie en wat hun toekomstdromen waren. Ik peil naar hun toenmalige mogelijke kinderwens en merk dat dit een bijzonder moeilijk thema is. ‘We hebben het er eigenlijk nooit openlijk over gehad", zegt Hilde. ‘We gebruikten geen voorbehoedsmiddelen, ik nam de pil niet, maar werden ook niet zwanger en daarover hebben we het nooit gehad. Rond mijn 36ste heb ik er wel een hele tijd mee bezig gelopen, maar het nooit uitgesproken. Ik heb me nooit laten onderzoeken en het ook nooit gevraagd van Marc." Als ik dieper op het onderwerp doorga, blijkt het zwijgen, niet bevragen of uitspreken van dingen sterk samen te hangen met een angst voor conflict, voor pijnlijke emoties. ‘Ik denk dat onze relatie dat niet aankon. Ik wel, uiteindelijk zou ik me daarbij neergelegd hebben. Maar ik denk dat Marc het niet wil weten of hij al dan niet vruchtbaar is. Ik heb er verdriet over gehad, maar het niet gedeeld. Ach, in verdriet ben je toch altijd alleen. " ‘Wat doet het er allemaal nog toe, die tijd is toch lang voorbij, waarom daar nu nog op terugkomen?", is zijn antwoord. ‘Ik wil in het hier en nu leven, niet in het verleden." Het is een mantra die we in de daaropvolgende gesprekken telkens opnieuw horen wanneer ik probeer met hen op een gevoelsniveau een aantal dingen te bespreken. Op een bepaald moment zeg ik dat ook met zoveel woorden, dat ik merk hoe moeilijk het voor hem is en vraag wat ik kan doen om hem daarbij te helpen. Hij kijkt me recht aan en zegt dat hij het niet wil. ‘Ik functioneer perfect, heb thuis vroeger gezien wat al die emoties met zich meebrengen. Het is een mijnenveld. Hilde weet dat ik zo ben, zij wil dat nu anders, maar daarom wil ik het nog niet." Omdat ik weet dat onze gesprekken hierop zullen blijven stranden, zie ik hen apart. Hilde vertelt dat ze die week nog eens het gesprek is aangegaan, maar dat Marc als antwoord heeft voorgesteld om alleen te gaan wonen. Ze ziet in dat ze samen jaren gezwegen hebben, niet zichzelf hebben getoond of gedeeld en zij daar nu niet meer mee verder kan." Marc geeft ins ons gesprek aan dat het niet meer hoeft. ‘We hadden het altijd goed, ik doe nog altijd hetzelfde. Als ze daarin niet meer gelukkig is, dan is dat haar keuze." De week erna delen ze me mee dat ze naar een notaris zijn geweest om te kijken hoe ze het best uit elkaar kunnen gaan.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu