Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk24/11/2017

Rik (39) en Evi (38) zijn 10 jaar gehuwden hebben een dochter van 6. Ze hebben het afgelopen jaar intense conflicten die altijd rond hetzelfde onderwerp draaien: het aspect tijd. Ze geraken er niet uit en komen op gesprek.

Evi

Ik leerde Rik kennen op een fietstocht van de Gezinsbond. Hij viel me direct op, straalde een soort van rust en vastigheid uit en toen de begeleider van de groep verloren reed, nam hij als vanzelf het heft in handen. Ik denk dat ik toen op hem verliefd ben geworden. We waren allebei nog volop bezig met onze studies, zagen elkaar niet zo vaak. Toen we werk hadden, zijn we getrouwd. Al van bij aanvang was het duidelijk dat wij anders zijn en ook uit een andere gezinscultuur komen. Rik is heel stipt en planmatig, vindt het belangrijk dat de dingen verlopen zoals afgesproken. Bij hem thuis werd er echt volgens de klok geleefd: altijd om 7 uur opstaan en om 22.00 gaan slapen, om 12.30 en 18.00 eten, nooit werd er van afgeweken. Rik haat het ook als mensen te laat komen. Toen we de eerste keer voor onze beide families een feest hadden georganiseerd en mijn broer een uur later dan afgesproken toekwam, was hij een heel avond niet om aan te spreken. Ik begreep dat toen niet, dacht dat hij het eigenlijk allemaal niet meer zag zitten, ging er niet vanuit dat het om dat uur ging, want bij ons speelt dat allemaal geen rol. Een uur voor een feestje is een indicatie die voor de rest vrij in te vullen valt, zeker voor een feestje. Dat tijdsverhaal achtervolgt ons al ons hele huwelijk. Telkens ik een paar minuten te laat ben, wordt hij boos. Hij wil altijd dat afspraken nagekomen worden, zoals afgesproken, verkeer, of ergens moeten aanschuiven, telt niet. Ik weiger uiteindelijk nog die afspraken te maken, maar dat ziet hij dan als een oorlogsverklaring waarop het helemaal strandt. Ook voor andere dingen gaat het zo: het is zijn manier of niet. We verdeelden van bij aanvang de huishoudelijke taken. Ik doe dat liefst af en toe een beetje, als het uitkomt, hij wil dat er vaste momenten zijn. Op zaterdag moet er dan gepoetst worden, ook al is het mooi weer die dag en kan het voor mij de zondag ook nog. Als ik er dan met Sheila op uit trek en ik kom thuis, heeft hij ook mijn taken gedaan, omdat hij het zo wil. Maar hij zaagt er dan wel een hele week over dat hij het allemaal gedaan heeft. Hoe langer hoe meer merk ik dat hij dingen van mij overneemt. Dat moet voor mij niet, maar ik wil wel dat hij me de dingen laat doen zoals ik ze zie en wanneer ik het wil. Ik wil daar ook geen strijd over voeren en als hij dat allemaal zo stipt wil, op zijn manier, dan moet hij het inderdaad maar zelf doen. Ik heb het ook gehad met al dat gezeur over op tijd zijn. Andere mensen zijn daar helemaal zo niet mee bezig. Hij vindt dat ik een probleem heb omdat ik altijd te laat kom, maar zo ben ik nu eenmaal, mijn omgeving en familie weten dat. Ik probeer hem toch ook niet te veranderen, waarom moet ik me aanpassen aan zijn ridicule schema"s.


Rik
Ik kende Evi al een tijdje toen we beslisten te huwen, maar samenwonen hadden we nog niet gedaan. Achteraf gezien was dat misschien toch een beter idee geweest, want al heel snel kwamen er discussies en ruzies over dingen die daar direct mee samenhangen. Ruzie is misschien ook niet het juiste woord. Het is meer ik die dingen aanhaal, probeer te veranderen, afspraken wil maken en doordat zij ze nooit nakomt, gefrustreerd geraak en dan logischerwijs ook begin te roepen. Zij gaat de discussie niet aan, minimaliseert haar gedrag en zegt de hele tijd dat ik een autist ben en per definitie niet geschikt om met mensen samen te leven, omdat ik me niet kan aanpassen. Ja, het is waar dat ik punctueel ben, hou van een zekere structuur en duidelijkheid. Ik vind dat het rust brengt als het dagdagelijkse leven praktisch verloopt en je als gezin duidelijke afspraken kan maken die iedereen nakomt. Dat zorgt er net voor dat er veel energie overblijft om andere dingen te doen, het huishouden een kleinere plaats inneemt dan nu bijvoorbeeld het geval is. Doordat Evi haar taken maar laat traineren, ze niet afwerkt of vooruitschuift, zijn we er de hele tijd mee bezig en is er ook nooit eens iets echt op orde. Dat ergert me mateloos. Ik doe nu ook al heel veel in het huishouden, omdat het dan sneller gaat, er minder discussies zijn, maar dat frustreert me ook hoe langer hoe meer. Ik heb al de zwaarste job van ons beiden en doe dan ook nog eens het meeste in het huishouden, dat kan toch niet. Zij zegt dan als ik daar iets over zeg dat als ik de baas wil spelen, ik daar ook maar de consequenties moet van dragen en het dus allemaal best zelf kan doen. Dat ze toch nooit wat goed kan doen. De laatste tijd biedt ze ook zelfs haar excuses niet meer aan als ze nog maar eens te laat is of ‘vergeten" is een brood mee te brengen terwijl ze dat "s ochtends wel beloofd had. Ze doet zelfs geen moeite meer om excuses te verzinnen, wuift mijn opwerpingen gewoon weg. Het gaat zelfs zo ver dat we apart, elk met een auto, naar feestjes gaan, omdat ik op tijd wil vertrekken, geen zin meer heb om me op te jagen, te zitten wachten tot zij klaar is. Ik vertrek altijd al met de kinderen en zij komt dan na, vaak ruim een uur later dan afgesproken. We zitten meestal al aan tafel als ze binnenvalt. Ik schaam me dan altijd, voel me ook slecht bij het feit dat ik altijd alleen ergens arriveer. Haar nonchalance, het feit dat ze alles ook altijd weglacht in het bijzijn van anderen als het daarover gaat, verpest dan heel mijn avond. Eigenlijk komt het erop neer dat ik een probleem lijk te hebben, zij gewoon een vrouw is voor wie het allemaal niet zo nauw steekt. Op deze manier kan het voor mij niet meer verder. Ik wil echt dat dit verandert.


Hoe het verder ging
Evi en Rik zijn in hun relatie zo vastgelopen, dat ze als het ware automatisch negatief op elkaar reageren. Voor Rik is Evi een eeuwige te laat komer met wie je niets kan afspreken, voor Evi is Rik een rigide, dominante man. Als ik hen vraag wat hen ooit bij elkaar aansprak, dan blijken het net die punten te zijn waarmee ze het nu zo moeilijk hebben. Rik vond Evi een verfrissende vrouw die haar eigen weg gaat, Evi zag in Rik een rots in de branding, iemand die ten volle te vertrouwen was in zijn kennen en kunnen. Dat vertrouwen is er ondertussen niet meer, wat blijkt als ik met hen hun gevoelens bij het gedrag van de andere exploreer. Evi gaat ervan uit dat Rik maar 1 ding voor ogen heeft: hij beslist en zij moet volgen. ‘Ik ervaar hem als extreem dominant. Hij respecteert mij helemaal niet meer." Hij zegt over haar bijna hetzelfde. ‘Ze past zich op geen enkele manier aan, ik doe alles thuis en krijg dat patroon maar niet gekeerd. Ik voel me daar heel machteloos bij. Zij wil iemand die alles doet en dat is haar ook gelukt." Blijkt als we erop doorgaan dat ze het allebei moeilijk hebben met afhankelijkheid. ‘Ik ben overbeschermd opgevoed door mijn ouders en tot op vandaag zouden ze alles doen, maar ik wil dat niet. Dat voelt aan als verstikkend, ik wil mijn eigen leven leiden en bepalen hoe dat er uit ziet.", zegt Rik. ‘Mijn moeder was een heel dominante vrouw die van mij een kopie van haarzelf wou maken. Ik heb me daar altijd tegen verzet door net haar regels niet te volgen.", geeft Evi aan. Ze zien in dat ze in wezen rebelleren tegen het bepalend gedrag van de ander (regels opleggen en regels consequent naast zich neerleggen) en eigenlijk ook allebei vechten tegen de afhankelijkheid van elkaar. ‘Ik kan er niet mee om dat ik van haar afhang in het nakomen van afspraken, ons huiselijk leven. Ik heb de hele tijd het gevoel een trekpop te zijn." ‘Hij kan alles altijd beter en is op veel vlakken sterker dan ik, maar ik weiger zijn loopjongen te worden." Dat ze vooral zichzelf, maar meer nog, hun relatie saboteren door zich zo op te stellen, zien ze na een aantal gesprekken heel duidelijk in. Het helpt bij hen enorm om wat ze doen of laten niet te zien als iets wat ze doen voor de andere, want dat voelt altijd opnieuw aan als een nederlaag, maar als iets wat hun relatie en dus henzelf ten goede komt. Door niet de andere, maar de relatie centraal te stellen in hun verwachtingen en gedrag, ontstaat er geleidelijk aan een andere dynamiek. Rik voelt aan dat door minder eisen te stellen, Evi rustiger is, beter afspraken nakomt of spontaan klussen klaart. Evi ervaart dat door op tijd te komen, Rik veel milder is en zij zich daardoor ook minder gedomineerd voelt. Vanuit die sfeer proberen we in de daaropvolgende weken tot nieuwe compromissen te komen op tal van levensdomeinen binnen hun huwelijk.
 
 
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu