Menu
example

S.O.S. Relaties12/03/2017


Joke (29) en Wouter (30) hebben drie jaar een relatie. Er zijn de laatste tijd veel conflicten over de relaties met hun ouders.

Joke
Ik leerde Wouter kennen op skivakantie. Hij is de broer van een van mijn vriendinnen. Het klikte direct tussen ons. Wouter is een gesloten jongen, maar dat mysterieuze spreekt me aan. We konden ook snel diepgaand spreken over dingen, wat ik een verademing vindt tegenover veel mannen. Ik kende zijn thuissituatie via mijn vriendin, weet dat hij geen gelukkige jeugd had. Wouter heeft met zijn zus trouwens ook een heel moeilijke verhouding: hij voelt zich snel de mindere, wordt dan heel aanvallend, waarop zij zich dan volledig terugtrekt, wat hem nog bozer maakt. Wouter zijn ouders zijn spijtig genoeg nog altijd samen. De sfeer is er kil, je hebt de hele tijd het gevoel dat je altijd weer getest wordt op je waarde. Ik probeer vooral niet te gaan en vind het fijn dat Wouter dat ook zo weinig mogelijk doet. Ik dacht dat ik dat een stuk zou kunnen opvangen, vanuit mijn achtergrond, door Wouter echt te proberen integreren in mijn familie. Aanvankelijk ging dat goed en had ik het gevoel dat Wouter zich ook goed voelde bij mijn familie, maar de laatste tijd is dat almaar minder het geval. In het begin genoot hij zichtbaar van de aandacht die hij kreeg van mijn mama, de gesprekken met mijn papa, die echt oprecht geïnteresseerd is in ons, zijn leven. Nu lijkt het alsof ze niets goed meer kunnen doen. Hij zegt dat uiteraard niet met zoveel woorden, maar geeft na een namiddag daar altijd ontzettend veel kritiek op alles wat iedereen doet of zegt. Mijn mama vindt hij een burgertrut die haar kinderen niet kan loslaten. Het klopt dat mama een moederkloek is, maar ik denk niet dat onze banden problematisch zijn, terwijl hij dat er wel van maakt. Mijn vader vindt hij arrogant, een betweter die denkt dat hij het is omdat hij wat chance gehad heeft in zaken. Hij vindt het huis van mijn ouders kitscherig en gaf zelfs in een gesprek, zogezegd al lachend, eens aan dat wij later al zeker geen ruzie zouden maken met mijn broer over de te verdelen inboedel als mijn ouders er niet meer zijn, want dat het niet zijn smaak is. Mijn mama was daar echt niet goed van en is sindsdien terughoudender als hij langskomt. Ze geeft geen kritiek omdat ze mij geen pijn wil doen, maar ik zie in hun ogen dat ze het erg vinden en ook niet goed weten hoe ze hiermee om moeten. Ik heb het al op verschillende manieren geprobeerd: door lief uit te leggen hoe pijnlijk ik dit vind, maar dat lacht hij weg en ook al eens door kwaad te worden, maar toen zweeg hij drie dagen tegen mij, tot ik met hangende pootjes het opnieuw goed gemaakt heb. Ik kan immers zo niet leven en dat al helemaal zo lang niet volhouden. Ik begrijp Wouter niet meer. Hoe moet het nu verder?

Wouter
Toen ik Joke leerde kennen had ik het gevoel dat zij anders was dan de andere vrouwen die ik tegenkom. Volwassener, kritischer, in staat om alles wat vandaag op ons afkomt een beetje te kaderen en doorprikken. Ik ben niet zo snel zeker van een relatie, dus toen we beslisten om te gaan samenwonen was dat echt wel omdat ik er voor wou gaan. Joke kende mijn achtergrond al een beetje en dat hielp, want graag heb ik het daar niet over, al is dat met de jaren zeker wel beter geworden. Ik kom uit een heel moeilijk gezin en ben altijd heel hard behandeld geweest. Mijn moeder is een kille vrouw, mijn vader een tiran voor wie ik niets goed kon doen en dat is eigenlijk nog altijd zo tot op vandaag. Met mijn twee zussen heb ik ook een moeilijke band. Ik vrees dat wij elkaar nooit vertrouwd hebben en dat ook nooit zullen doen, daar hebben mijn ouders goed voor gezorgd door ons de hele tijd tegen elkaar uit te spelen. Ik had vroeger wel een goed contact met een tante, maar die is intussen overleden en ook op internaat waren er een paar opvoeders waar ik veel aan gehad heb. Ik weet dat dit me harder heeft gemaakt dan de doorsnee man of vrouw, maar ik weet ook dat door de therapie die ik al eerder doorliep een goed zicht heb op mijn achtergrond en de gevolgen ervan. Ik ben door al die dingen ook heel open en rechtuit geworden. Ik haat hypocrisie of schijn, voel dan altijd de onweerstaanbare drang om dat te doorprikken. En die schijn zie ik toch heel sterk in de thuis van Joke. Alles draait er rond wat anderen over je denken. Haar mama is wel lief, maar eerlijk, ook echt oliedom. Kleding, koken, de kroost, kletsen met vriendinnen, dat is uiteindelijk de invulling van haar leven geweest. Haar burgerlijkheid ervaar ik als verstikkend en ik kan het dan ook niet begrijpen dat Joke zo vaak contact met haar heeft, zo vaak belt, er heen gaat. Ja, het is er best gezellig, maar ook saai. Sinds we samenwonen geven haar ouders ons ook de hele tijd tips of brengen ze spullen mee voor ons interieur, die ik altijd spuuglelijk vind. Sorry, die landelijke prullen allemaal, dat zegt me niets en ik heb dat onlangs ook eens duidelijk gezegd. Joke neemt die dingen allemaal aan, doet dan nog alsof ze blij is, terwijl ik me dat echt niet kan voorstellen. Ze vindt het belangrijk om haar ouders een goed gevoel te geven, want ze ziet hen graag. Moet dat dan op deze manier. Ik kan het dan ook niet meer verdragen als zij wil uitdragen alsof bij haar alles perfect is geweest en nog altijd is en ik uit een triestige achtergrond kom. Dat laatste is waar, maar wat meer nuance wanneer het over haar familie gaat, zou toch welkom zijn.

Hoe het verder ging
Als Joke en Wouter bij me langs komen, hebben ze het direct over een conflict van het afgelopen weekend. Er was bij Joke een familiefeest waarop Wouter zich niet thuis voelde en daarover hadden ze nadien ruzie. ‘Op zo een feest gaat het enkel over pronken en stoefen en elkaar bekijken en vergelijken. Verschrikkelijk gewoon.' Hierop antwoordt Joke dat ze het maar niet begrijpt dat hij zich daaraan allemaal ergert. ‘Het was echt gezellig. En je eens opmaken, dat is toch ok? En vergelijken? Zo zitten families toch in elkaar?' Als ik met hen de dag nader bekijk komt er naar voor dat Wouter het gevoel heeft niet te voldoen. ‘Altijd stelt er wel eens iemand de vraag naar wie mijn ouders zijn en wat ze doen. Nu ging het over gezinsvakanties. En neen, wij gingen niet gezellig naar zee zoals bij Joke.' Joke had dan weer het gevoel dat ze niets goed kon doen. ‘Alles wordt afgebroken, terwijl ik altijd zo genoten heb van deze feestjes. Alsof ik me daarover schuldig moet voelen.' Op mijn vraag of hij het begrijpt dat zij dit leuk vindt, antwoordt hij eerst ontkennend. Ik laat Joke dan vertellen wat ze zo leuk vindt aan die bijeenkomsten. ‘Het gevoel ergens bij te horen, dat al die mensen er voor mij zijn als ik ze nodig heb. Natuurlijk zijn ze niet perfect, maar ze zijn er wel voor mij en dat is belangrijk.' Hierop geeft Wouter aan dat het misschien net dat is wat hem zo kritisch maakt. ‘Als ik Joke zo in haar element zie, met haar ma en pa die haar onvoorwaardelijk graag zien en die familie die zo positief is, dan denk ik altijd dat het niet waar kan zijn, dat zoiets alleen in boeken en films bestaat.' Uiteindelijk komen we tot een gesprek waarin Wouter toegeeft dat hij aan de ene kant maar wat graag was opgegroeid in het nest van Joke, maar aan de andere kant zich er ook keihard tegen afzet. Ik heb het er met hem over dat ik vermoed dat hij zich in dat verlangen heel kwetsbaar voelt en ook verdrietig en het daarom ook wegduwt. Of hij al uiting gaf aan dat verdriet, laat hij als vraag onbeantwoord. De week erna vertellen ze me dat ze een heel emotionele week achter de rug hebben. Wouter heeft voor het eerst een aantal dingen uit zijn jeugd verteld. Ze hebben er allebei om geweend en dat heeft hen een groter gevoel van verbondenheid gegeven. ‘Ik besef dat ik heel graag wil thuiskomen bij iemand, een gezin wil, maar er ook keiveel schrik voor heb en daarom Joke de laatste tijd zo op een afstand heb gehouden.' Beiden zien in dat het verleden van Wouter een moeilijk thema zal blijven in hun relatie, maar ze hebben het gevoel dat ze opnieuw in staat zijn om dat samen aan te pakken en beëindigen de gesprekken.

→ Terug naar overzicht

Rika Ponnet op Facebook

like

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu