Menu
example

Eén op twintig Belgen heeft nog nooit een vaste relatie gehad22/02/2012

Voor een goed begrip: in het onderzoek, dat uitgevoerd werd door de Algemene Directie Statistiek en Economische Informatie, wordt een vaste relatie gedefinieerd als een verhouding die minstens drie opeenvolgende maanden heeft geduurd, ongeacht of de partners onder hetzelfde dak wonen of niet. En dan tonen de cijfers aan dat vijf procent, meer dan een half miljoen Belgen, nog nooit een vast lief heeft gehad.
‘Mensen die geen enkel verlangen hebben naar een vaste relatie en die bewust kiezen voor een celibatair bestaan, bestonden vroeger ook al. Alleen gingen ze toen in het klooster of werden ze priester', zegt Rika Ponnet van relatiebureau Duet. ‘Een religieuze roeping is niet meer van deze tijd, maar er is nog altijd een groep mensen waar de nood aan intimiteit zeer klein is.'
 
Is daar ook een verklaring voor?
Ponnet: Veel elementen kunnen een rol spelen. Er zit altijd een stuk biologie en genetische bepaling bij, maar ook de context waarin men is opgegroeid en het soort boodschappen dat men van thuis uit over relaties heeft meegekregen, kunnen maken dat iemand geen zin heeft om zelf aan een vaste relatie te beginnen. Wie opgroeit in een huwelijk waar alleen maar geruzied wordt, kan later die intimiteit uit de weg gaan omdat hij het niet als veilig ervaart.
 
Welk profiel heeft die ‘eeuwige vrijgezel'?
Ponnet: Oh, dat zijn zéker niet allemaal eenzaam opgesloten kluizenaars. Er zitten ook mensen bij die zeer sociaal zijn. Ik ken persoonlijk een aantal mannen en vrouwen die nog nooit een langdurige relatie hebben gehad, maar die wel heel open zijn. Ze zitten in allerlei verenigingen, ze gaan op reis en ze betekenen veel voor anderen, maar aan dat één-op-één contact hebben ze geen behoefte. Ze vinden een relatie te beklemmend en willen hun leven volledig leiden zoals ze dat zélf wensen.
 
Maar is dat een bewuste keuze? Of wíl niemand gewoon een relatie met die mensen?
Ponnet: Ik denk dat in de meeste gevallen dat verlangen er gewoon niet ís. Zo hoor je tegenwoordig wel vaker over aseksualiteit, mensen die totaal géén seksuele aantrekkingskracht ervaren voor wie dan ook. Natuurlijk, er zal allicht ook een groep zijn bij wie de lat dermate hoog ligt dat ze nooit iemand zullen vinden die aan hun eisen voldoet. Of die over zo'n beperkte sociale vaardigheden beschikken dat contact leggen met anderen gewoon niet lukt. Ik wil niet iedereen die nog nooit een relatie heeft gehad een autismespectrumstoornis toedichten, maar die mensen zitten daar uiteraard ook wel tussen. Ook laaggeschoolden, de grootste groep van vrijgezellen, kiezen er niet bewust voor om alleen te blijven. Zij hebben het gewoon zeer moeilijk op de relatiemarkt omdat ze nu eenmaal de minst aantrekkelijke status hebben. Dat zijn mensen die vaak ook op andere domeinen in de maatschappij uit de boot vallen.
 
De mens is toch niet gemaakt om alleen te zijn?
Ponnet: De meeste mensen niet, neen. Het idee heerst dat iedereen een relatie moét hebben, want dat is dé weg naar een tevreden en gelukkig leven. Maar niet iedereen slaagt daarin. Ik vind dan ook dat we dringend eens af moeten van het stereotype gedachtegoed dat we allemaal ons leven in dezelfde blauwdruk moeten leiden. Tussen je twintigste en je dertigste een partner vinden, trouwen, kinderen krijgen... dat is niet voor iedereen weggelegd. Er zijn mensen die veel beter functioneren in een L.A.T-relatie, net omdat ze het niet aankunnen om 24 uur op 24 met iemand samen te leven. Voor hen zet dat teveel druk, ze hebben tijd en ruimte nodig voor zichzelf. En daar is niks mis mee. Net zomin als er iets mis is met de keuze om alleen te blijven. Dat moet zeker niet als iets abnormaals of problematisch worden gezien.
 
Vaak zetten vrijgezelle veertigers toch nog de stap naar een relatiebureau. Waarom dan wél?
Ponnet: Sommige mensen zitten als ze jong zijn met nog teveel issues om een echte volwaardige partnerkeuze te maken. Hun verleden kan meespelen en dan denk ik bijvoorbeeld aan de zorg voor hun ouders of aan dingen die thuis gebeurd zijn, waardoor men te bang is om zelf aan een relatie te beginnen. Ze stellen dat uit, werken hard, maken carrière. Maar ze evolueren en verwerken ook voor een stuk hun verleden en dan kan het besef komen: ‘Dit is het leven toch niet.' Waarop ze dan toch nog naar een partner beginnen zoeken.
 
Kan dat dan nog als je zo lang alleen bent geweest?
Ponnet: Bij sommigen wel, al is de slaagkans het hoogst bij een partner die hetzelfde traject heeft afgelegd. Als je heel lang alleen bent geweest, hou je immers niet makkelijk rekening met een ander omdat je het zo gewend bent om je eigen ding te doen. Een L.A.T-relatie kan dan een oplossing zijn. Bij anderen werkt zelfs dat niet omdat het vermogen om zich aan te passen, om met een ander te overleggen onvoldoende aanwezig is. Dan is een relatie op latere leeftijd een hopeloze zaak.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu