Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk28/08/2009

An 
Ik leerde Bert kennen toen ik 17 was. Hij maakte deel uit van de vriendenkring van mijn zus en hij kwam bij ons thuis veel over de vloer. Ik was niet direct verliefd op hem, maar hij kon goed luisteren. Mijn ouders zaten toen midden een echtscheiding die moeilijk verliep. Mijn vader was er vandoor met een veel jongere vrouw en mijn moeder was depressief waardoor wij aan ons lot werden overgelaten. Bert was mijn rots in de branding. Op mijn 18de ging ik werken omdat ik zo snel mogelijk op eigen benen wou staan. Bert studeerde voor maatschappelijk assistent en op ons 22ste zijn we gaan samenwonen. Tot op vandaag is onze relatie niet veranderd. Bert is een goede vader en echtgenoot, hij helpt waar hij kan, we hebben zelden of nooit conflicten. Hij respecteert mij en vindt de meeste dingen die ik voorstel goed. Misschien is het dat wel dat me de laatste jaren begon tegen te staan. Onze relatie is een rustig kabbelend watertje en ik mis passie en gedrevenheid. We leven te veel als broer en zus. Dat is helemaal anders bij Hans, mijn baas. Hij is er 50, maar heeft de gedrevenheid en de speelsheid van een veel jongere man. Met hem kan ik plezier maken en ook diepgaand praten. Aanvankelijk was er tussen ons alleen vriendschap, omdat ik de boot erg afhield, maar tijdens een congresweek in het buitenland zijn we ook een seksuele relatie gestart. Bert wist van onze vriendschap en had daar geen bezwaren tegen. Dat er meer was, heb ik enkele maanden geleden verteld, en ook dat nam hij begripvol op, té eigenlijk. Hij voelde zich verdrietig, maar de bal lag in mijn kamp, zei hij. Hij kon mij niet dwingen bepaalde keuzes te maken. Dat vond ik best een moeilijke reactie, waarmee ik geen raad wist. Ik had liever gehad dat hij kwaad was geweest. Nu bleef ik gewoon achter met een bijzonder groot schuldgevoel dat door zijn lijdzame houding van dag tot dag groter werd. Ik probeerde tegenover Hans een tijdje afstand te bewaren, maar door de situatie thuis hield ik dat niet vol. Toch voel ik ook dat Bert me niet loslaat, onder andere via de kinderen, die intussen op de hoogte zijn van de situatie. Ze spreken er mij voortdurend op aan. Alleen al voor hen moet er snel duidelijkheid komen. Ik wil mijn huwelijk nog een kans geven, maar terug naar de situatie van vroeger, kan ik niet. Ik vrees dat ik dan binnen de kortste keren terug in Hans zijn armen beland. Van werk veranderen is in deze tijden ook geen optie. Ik heb een goede job en een mooi loon, veel meer dan wat Bert verdient, waardoor we ons best leuke dingen kunnen permitteren. Dat weet Bert ook.

Bert 
Al vanaf de eerste dag dat ik An ken, heb ik haar bewonderd en dat is eigenlijk nooit over gegaan, ook al heeft An me in de loop der jaar meer dan eens diep gekwetst. Ik heb een moeilijke jeugd gehad. Mijn moeder stond grotendeels alleen in voor de opvoeding van haar vier zonen, mijn vader zat vaak in het buitenland en hield er ook andere relaties op na, openlijk zelfs. Als kind vond ik dat niet fijn. Bij ons thuis hing er altijd spanning in de lucht en mijn moeder maakte ook doorlopend opmerkingen over mannen en al hun tekortkomingen. Een macho als mijn vader wou ik nooit worden en tot op vandaag vind ik dat ze wel gelijk heeft. Mannen hebben in veel gevallen geen respect voor hun vrouw. Mijn moeder tolereert dat tot op de dag van vandaag en wil mijn vader niet verlaten, ook al is ze al lang ongelukkig. Ik zie natuurlijk de overeenkomsten met onze situatie, maar ga hier toch anders mee om dan mijn moeder. Ik heb An altijd de ruimte gelaten om haar keuze te maken, juist omdat ik ervan overtuigd ben dat dwingen of afdwingen in deze context niet werkt. Ik kan haar ook moeilijk elke dag gaan controleren, dat is voor niemand een leven. Ik wil dat zij uit vrije wil en bewust bij mij blijft, kiest voor ons gezin, niet omdat ik haar daartoe dwing, maar omdat ze me graag ziet. Ik zie natuurlijk af van deze hele situatie, vooral ook omdat ik ervaar hoe onze kinderen eronder lijden. Ik begrijp het wel niet dat dit mij overkomt: ik denk altijd goed te hebben gehandeld en wordt er toch zelf niet naar behandeld. Ik besef ook dat ons leven van vroeger niet meer zal terug komen, al was het maar omdat An het zo niet meer wil. Toch weet ik niet hoe we dat zomaar kunnen veranderen. Ze verwijt mij passiviteit, een gebrek aan gedrevenheid, o.a. in mijn werk. Zo neemt ze het mij kwalijk dat ik de promotie die ik twee jaar geleden aangeboden kreeg, directeur worden van de instelling waar ik werk, heb afgewezen. Ik vind het prima dat zij carrière wil maken, maar ik wil er zijn voor de kinderen, thuis zijn als de school afgelopen is. Ze maakt soms ook rake opmerkingen over de verschillen in ons inkomen, dat ze niet begrijpt dat ik dat als man kan verdragen. Maar ik heb er echt geen probleem mee, waarom moet zij het dan moeilijk vinden? Eigenlijk geraken we niet meer uit deze discussies. Of beter: we slagen er gewoon niet in om tot een gemeenschappelijk standpunt te komen, want van ruzie maken is er niet echt sprake. Bovendien wil ik ook dat ze op termijn een keuze maakt, wij of hem. Ik wil het gerust nog een tijdje aanzien, maar voor de kinderen is dit geen goede situatie.

Hoe het verder ging
An en Bert lijken op het eerste gezicht een harmonieus koppel, ondanks de zware problemen. Dat is juist ook hun probleem: ze verbergen hun gevoelens en vermijden conflicten. Bij beiden heeft dat te maken met hun jeugd. Zo lijkt An te sympathiseren met haar vader, ‘omdat hij ging voor het leven'. Ze wil dat ook, maar zit in de knoop met haar moederrol. Bert probeert een betere versie van zijn moeder te zijn en denkt met zachtheid alles te bereiken. Kwaadheid uiten kan hij niet, maar op een passieve manier domineert hij wel. Hij is als het ware tevreden omdat hij de dingen zo goed volhoudt en beter nog, omdat hij er geduldig bij blijft. An reageert dan weer emotioneel, maar hij gaat daar niet in mee. Omdat de situatie zo diepgeworteld is, denk ik niet dat bepaalde therapeutische technieken zinvol zijn. Dit koppel heeft iemand nodig die naar hen luistert, hun interactie op gang brengt en houdt in een veilige sfeer. Zo vraag ik Bert waarom hij zo rustig blijft, dat ik denk dat velen boos en jaloers zouden zijn. Uit zijn uitleg blijkt dat alles terug te voeren is tot macht en controle. Bij een machtstrijd stellen we ons meestal veel ruzies voor, hier loopt dat anders. Bert heeft macht en bestendigt ze door An altijd een stap voor te zijn: vaker de kinderen ophalen, vaker koken, ja zeggen op voorstellen ook al heeft hij geen zin...Hij is de eindeloze gever die ervoor zorgt dat de ander zich altijd onvolkomen, schuldig voelt. Zo blijft hij aanvaarden dat An Hans ziet, eerder dan haar te vragen de relatie te verbreken. Ik vraag hem zijn gevoelens te beschrijven en dat lukt moeilijk. Bert onderdrukt veel, om de pijn niet te moeten voelen. An lijkt me bereid om te stoppen met Hans, maar ze heeft het idee dat het voor Bert allemaal eender is. Door zoveel te geven zet Bert zichzelf bovendien uit de wind: hij doet meer dan van hem kan verwacht worden, er moet dus geen kritiek komen op zijn functioneren. Hij ‘geeft' met andere woorden de relatie dood, zorgt ervoor dat An geen bijdrage kan leveren. Door dit op te nemen, gaat Bert inzien dat hij zo wel eens alles zou kunnen verliezen. Ik vraag Bert om aan te geven welke dingen ‘hij' verlangt die er nu niet zijn, een oude droom misschien. Ik probeer hem zo uit zijn geefrol te halen en hem voor een verlangen te laten opkomen. In een volgende sessie zegt hij hun uitgestelde huwelijksreis naar Parijs te willen maken, iets wat An niet zag zitten omdat ze er voor het werk al zo vaak kwam. Door zichzelf iets toe te staan, aan te geven dat hij verlangens heeft, maw zich kwetsbaar op te stellen, raakt de spiraal van machtstrijd enigszins verbroken. Ze besluiten de reis te maken en te kijken waar dit hen brengt.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu