Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk24/02/2010

Els 
Ik leerde Wim kennen tijdens mijn eerste job. Ik was receptioniste in het bedrijf, hij elektricien. Het klikte tussen ons en na een paar weken vroeg hij me uit. Ik heb mijn tijd genomen om hem beter te leren kennen. Pas na twee jaar zijn we gehuwd. De kinderen zijn er snel gekomen. Ik was toen een vrij onzekere vrouw, Wim was ook mijn eerste lief. Op het werk kon ik doorgroeien, maar Wim en ik hebben beslist dat ik deeltijds zou werken en voor de kinderen zou zorgen. Ik heb dichtbij onze woning een job gevonden als verkoopster, zodat ik de kinderen na school gemakkelijk kon opvangen. Ik voelde me bij die beslissing goed, want beschouw me toch in eerste instantie als een moeder. Wim heeft intussen wel wat carrière gemaakt en is nu ploegbaas. Toch is hij ook nog vaak thuis en speelt hij daar een bepalende rol. Hij is altijd vrij dominant geweest, heeft ook de neiging om alles te controleren. Rekeningen, het beheer van ons budget, hij pluist het nauwkeurig uit. De laatste jaren vind ik dat hij ook eerder autoritair is in plaats van dominant, zeker naar de kinderen toe. Onze jongste zoon heeft ADHD, maar Wim blijft erbij dat ik hem niet streng genoeg opvoed. Hierdoor hebben wij heel vaak ruzie en is de sfeer in huis ver zoek. Hij heeft ook niet echt respect voor wat ik doe. Ik vind het niet fijn dat hij me controleert of me ook nooit eens een complimentje geeft. Ik vind hem naar de kinderen toe te streng, maar kom niet tussenbeide als hij hen terechtwijst. Nadien krijg ik dan te horen dat ik hem niet steun. Misschien is dat wel zo, maar waarom eist hij dan toch al die onredelijke dingen? De laatste tijd verscherpen de ruzies. Ik wil me ook niet meer aanpassen en kan het niet meer verdragen dat de suggesties van mijn kant, voor een beter verloop van dingen, niet ernstig worden genomen. Zo probeer ik hem al lang bij te brengen dat een andere manier van communiceren veel effectiever is dan commanderen of eisen. Ik voel tussen hem en de kinderen verwijdering en vind dat spijtig, maar kan ook niet goed om met de manier waarop hij de kinderen behandelt. Mijn vader behandelde ons ook zo en ik wil dat geenszins voor mijn gezin. De tijden zijn toch veranderd. Soms denk ik dat het beter zou zijn dat ik toch voltijds zou werken, zoals in veel gezinnen. Misschien dat er dan een beter evenwicht zal ontstaan en we elkaar wat makkelijker zullen respecteren.
 
Wim 
Els was mijn derde vriendin, maar zij was de eerste bij wie ik het gevoel had dat het echt ernstig was. We zaten ook van bij aanvang op dezelfde golflengte, zowel gevoelsmatig als qua ideeën over hoe onze toekomst er mocht uitzien. Zo voelden we allebei veel voor het klassiek rollenpatroon: ik die voor de inkomsten zou zorgen en Els die vooral het huishouden en de opvoeding van de kinderen voor zich zou nemen. Dat is ook lang goed gegaan. Ik heb een aantal jaren alles gezet op mijn carrière, ben ploegbaas geworden en wou verder doorgroeien tot projectleider, maar mijn collega en vriend kreeg die job uiteindelijk toegewezen. Els zei dat ik het van me af moest zetten, dat we het toch goed hebben en misschien heeft ze daarin wel gelijk. Nu was er ook wat extra tijd voor mijn gezin, wat ik toch belangrijk vind. Ook al is de praktische kant van ons leven goed geregeld, toch loopt het op dit moment voor geen meter. We hebben heel veel ruzie, over van alles en nog wat. Ik wil als vader mee de opvoeding van mijn kinderen bepalen, maar Els gunt me daar geen terrein. Alles wat ik verbied ondergraaft ze of ze gaat er zogezegd mee akkoord, maar steunt me niet. Ze past ook nooit mijn regels toe, dus dat zegt genoeg, denk ik. Els heeft ook de neiging alles te psychologiseren, wat mij mateloos ergert. Wat weet zij daar uiteindelijk van? Zo ook met onze zoon. Ze heeft alle instanties afgelopen, er zou een vermoeden van ADHD zijn, maar ik denk dat de jongen gewoon wat meer grenzen nodig heeft. Ik ben zelf streng opgevoed. Mijn vaders wil was wet en achteraf bekeken vond ik dat nog zo slecht niet. Ik wist perfect wat wel en niet kon. Ik vind dat het nu aan mij is om dat te bepalen, maar Els gaat daar niet in mee. De ruzies die we daarover hebben lijken eindeloos. Ik maak een opmerking over iets, dat kan een bagatel zijn, en Els is direct vertrokken. Vaak worden er dan ook direct veel oude koeien uit de sloot gehaald. Het eindigt altijd met roepen en tieren. Ik heb er al een paar keer mee gedreigd om weg te gaan, maar besef dan zelf dat dit niet is wat ik wil. Ik wil opnieuw onze relatie van vroeger, de Els van vroeger. De liefde die we toen voelden is er helemaal niet meer. Het gaat nu alleen nog over wie gelijk heeft, wie een discussie wint en wie het onderspit delft want als eerste toegeeft. Nadien duurt het telkens heel lang alvorens er tussen ons opnieuw vertrouwen is. Ik ben diep ontgoocheld, dacht toch dat wij een huwelijk hadden dat wel goed zat, juist omdat we die waarden en normen zo sterk delen.
 
Hoe het verder ging 
Wim en Els zijn in hun relatie in een oorlog verzeild geraakt, waarbij elk verschil uitmondt in een gevecht. Daarbij komt het zelden tot verzoening, schrik als beiden hebben terrein te verliezen. De onderliggende oorzaak van deze machtstrijd is kwetsbaarheid, het gevoel dat ze bij de ander niet emotioneel veilig zijn. Ik bespreek met Els en Wim hoe die vijandige kritiek hen uit elkaar drijft en probeer met hen inzicht te krijgen in het tot stand komen van deze vicieuze cirkel. Ik vraag hen om een voorbeeld van hun ruzies. Dat blijkt een voorval bij een gezinsfietstocht. Hij pompte voor het vertrek nog even de banden op, zij zegt dat hij dan ook eens haar stuur, dat al lang scheef staat, kan rechtzetten. Hij vat dat op als kritiek en de kwestie escaleert in een kletterende ruzie. Door stap voor stap de ruzie over te doen, zien beiden duidelijk het negatief patroon. Om dit te doorbreken, stel ik hen de time-out-methode voor, waarbij ze zich terugtrekken bij momenten van grote spanning. Als ze opnieuw rustig zijn, kan er verder gepraat worden. Dat werkt, maar is niet voldoende. Inzicht in wat deze machtstijd in gang heeft gezet, is belangrijk. Blijkt dat hij onzeker is over het missen van de promotie. Dat raakte hem diep, maar nog meer de reactie van Els daarop. Ze gaf aan dat het voor haar niet zo belangrijk was, maar dat was het voor hem wel en daarvoor kreeg hij toen geen steun. Sindsdien ervaart hij elke commentaar van haar als iets heel pijnlijk. Hij denkt dat ze hem niet meer respecteert zoals voorheen. Om dat gevoel te compenseren probeert hij op haar terrein, de kinderen, alsnog een belangrijke rol te spelen. Dat laat zij niet toe, wat hem nog onzekerder maakt. Een sleutelmoment is wanneer beiden hun ware gevoelens benoemen. Zo geeft zij toe dat ze inderdaad ontgoocheld was, niet in hem, maar omdat ze er eigenlijk van droomde om te stoppen met werken en een nieuwe opleiding te gaan volgen. Ze voelt zich al lang slecht in haar job, maar durfde dat nu niet aan te kaarten. Hij erkent dat hij jaloers is op de hechte band die zij met de kinderen heeft en die er niet meer is tussen hen. Zijn nogal autoritaire optreden is een poging om alsnog een plaatsje in het gezin te veroveren. Door die diepere emoties met elkaar te delen, zijn beiden beter in staat om bij een verschil hun gevoelens te benoemen ipv ze te verhullen en te verpakken als een verwijt aan het adres van de ander. Toch lukt het hen zeker nog niet om altijd deze kennis toe te passen. Als oefening vraag ik hen om elke week een oude ruzie te analyseren en op te lossen. Zo kweken ze een vaardigheid om ogenblikken van verlies van verbondenheid in hun relatie aan te pakken. Hiervoor willen ze nog even ondersteuning en ze besluiten maandelijks een opvolggesprek te plannen.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu