Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk20/01/2007

Marlies
Ik was erg jong toen ik trouwde, amper 20. Ik kom uit een groot, gezellig gezin en kon bijna niet wachten om er zelf aan te beginnen. Erik was al wat ouder en ook een stuk rustiger. In hem vond ik de ideale partner. Wij zagen onze toekomst op exact dezelfde manier: zodra er kinderen waren, zou ik huisvrouw worden. We konden ons dat financieel ook permitteren, want Erik had en heeft een heel goed betaalde job. Op deze manier is het jaren prima gegaan. Hij werkte hard, waardoor we financieel niets te kort kwamen en ik zorgde ervoor dat het thuis gezellig was. Ik was er altijd voor de kinderen en mijn man, zorgde dagelijks voor vers gekookt eten, een opgeruimd huis. Het klassieke rollenpatroon zeg maar. Ik heb me daar altijd heel goed in gevoeld, tot vorig jaar. Al sinds de geboorte van mijn tweede dochter ga ik wekelijks turnen met Liesbet, mijn vriendin. Zij is zelfstandige en heeft een drukke bloemenwinkel. Zelf ben ik bijzonder creatief en met bloemen en planten werken is mijn lang leven. Zo ben ik het die thuis onze volledige tuin uittekende en inrichtte. Vorig jaar vroeg Liesbet of ik geen zin had om een week in te springen voor een zieke medewerkster. Ik zei direct toe. Die week is ons heel goed bevallen, zo goed dat na afloop Liesbet me vroeg of ik niet voor haar wou beginnen werken. Ik was erg enthousiast en blij, had het gevoel dat dit een unieke kans was, dé kans voor mij om eens iets anders te doen in mijn leven dan ‘zorgen voor'. Uiteindelijk werden de kinderen groter en had ik minder om handen. Bovendien had ik al een tijdje het gevoel iets te missen. Veertig worden had me aan het denken gezet: was het dit nu? Het leventje van alle dag vond ik bijwijlen toch een beetje saai en een uitdaging leek me wel leuk, al dacht ik dat mijn dochters dat niet zo prettig zouden vinden. Tot mijn grote verbazing waren het niet de kinderen die protesteerden, maar Erik. Hij reageerde erg lauw, begreep het ook niet. Waarom zou ik uit werken gaan, als dat financieel helemaal niet nodig was? Ik kon toch cursussen volgen of zo? Uiteindelijk stemde hij in, maar erg tegen zijn zin en ook onder de voorwaarde dat ons gezin er niet zou onder lijden. Hij liet het ook niet mis verstaan: hij was niet van plan om thuis taken op zich te nemen. Als ik het zo wou, moest ik ook maar de consequenties dragen. De maanden erop bloeide ik als het ware helemaal open. De job lag me echt, ik genoot van de afwisseling, de vele contacten met mensen, het gevoel ook iets te realiseren. Ik kreeg ook veel complimentjes, genoot van de bevestiging en aandacht. Erik daarentegen kon niet zo goed om met die veranderingen bij mij. Hij deed vrij denigrerend over mijn werk, weet als er iets mis ging bij ons thuis (het eten later was, ik niet rondkwam met de strijk...) het ook altijd aan mijn job. Hij vindt ook dat ik veranderd ben, niet meer de lieve Marlies van weleer. De laatste maanden hebben we bijzonder veel ruzie en ik voel erg sterk verwijdering tussen ons. Hij gunt me geen eigen leven, wil terug naar de situatie van voorheen, maar dat is voor mij niet meer bespreekbaar. Ik doe toch niets verkeerds? Nu wordt er al een paar weken niet meer gesproken en dat is al helemaal niet meer gezond. Ik besef dat het zo niet verder kan, maar zie geen uitkomst.
 
Erik 
Ik ben nog altijd blij dat ik indertijd voor Marlies heb gekozen. In haar vond ik echt de levenspartner die ik zocht, met dezelfde idealen als ik: een stabiele, warme thuis creëren voor onszelf en onze kinderen, met elk zijn verantwoordelijkheden. Ik heb een zware job met veel prestatiedruk en stress en vond het tot vorig jaar fijn om thuis te komen. Een ordelijk, rustig en net huis, een vrouw die er was voor mij, die goed voor onze kinderen zorgde. Het was bij ons altijd bijzonder gezellig. Tot Marlies vorig jaar wou gaan werken in de bloemenzaak van haar vriendin. Ik heb uiteraard niets tegen het feit dat een vrouw uit werken gaat, maar dat was niet onze afspraak en bovendien leek ze ook te verwachten dat ik me zou aanpassen, taken in het huishouden zou opnemen, ook al eens voor het eten zou zorgen. Financieel hebben we het helemaal niet nodig, dus waarom zou ze uit werken gaan? Ze heeft het ook altijd over de waardering en erkenning die ze daar krijgt. Wel, die kreeg ze thuis ook enorm hoor. Ik ben altijd fier geweest op mijn vrouw, vond het juist fijn dat wij niet in zo een hectische toestanden zaten die ik bij veel collega's wel ervaar: met twee uit werken gaan, geen tijd voor de kinderen, altijd snel iets opgewarmd eten, nooit rust. Ik heb dat ook heel vaak gezegd, hoe blij ik wel was met de manier waarop wij het deden, met haar inzet en goede zorgen. Ik kom zelf uit een gezin met een klassiek rollenpatroon en heb dat altijd prachtig gevonden en ik wou dat ook voor mezelf en mijn kinderen. Marlies dacht er ook zo over toen we startten. Ik weet wel dat sommigen me ouderwets vinden of niet van deze tijd. Toch heeft het niets te maken met een gebrek aan emancipatie, maar alles met het maken van bewuste keuzes. Ook Marlies zag dat zo: we koesterden allebei het gezin waaruit we kwamen, waar er veel tijd en aandacht voor de kinderen en het gezinsleven was en we wilden dat ook voor onszelf. Het afgelopen jaar is voor mij verschrikkelijk geweest. Marlies is aan het veranderen, stelt zich vaker arrogant op, benadrukt erg de zelfstandigheid die ze nu verworven heeft. Ze verwijt me dat ik niet meehelp, haar saboteer en haar geen leven gun. Van rust en evenwicht is er bij ons geen sprake meer. Ze is er vaak niet en als ze er is, is ze meestal moe of heeft ze geen zin meer om te koken, laat staan aandacht te hebben voor me of te luisteren. Voor praten is er geen ruimte of energie meer, iets wat we voordien gemakkelijk en graag deden. Een ruzie afgelopen maand was de spreekwoordelijke druppel. Ze vindt dat ik haar in een gouden kooi wil stoppen, haar beklem en stelde voor dat ik de komende 20 jaar maar eens voor het huishouden moet zorgen en dat zij wel uit werken zal gaan. Van het respect dat er vroeger tussen ons was, schiet er niets meer over, naar mijn gevoel. Ik vind het echt verschrikkelijk en voel me bijzonder ongelukkig bij deze situatie. Ook de kinderen lijden er onder. Van een harmonieus en goed gezin, naar de situatie van nu, het is bijna niet te geloven. Hun laatste schoolrapporten spraken boekdelen. Nu, ik zie Marlies nog altijd erg graag en wil ook vechten voor onze relatie, maar op deze manier kan het voor mij echt niet verder. Mijn werk begint er ook onder te lijden en ik maak me oprecht zorgen over hoe het nu verder moet.
 
Hoe het verder ging
Erik en Marlies maken binnen hun huwelijk een echte identiteitscrisis door, iets wat heel herkenbaar is voor velen die al wat langer gehuwd zijn. Vaak komt die crisis er omdat een van de partners verandert, sterk evolueert en de andere die evolutie of verandering niet doormaakt. In psychologische termen staat Marlies voor de progressieve of op verandering gerichte pool en Erik voor de regressieve of behoudsgezinde pool in hun relatie. Die twee polen zie je in heel wat relaties en zijn ook gezond: ze zorgen immers voor een evenwicht tussen dynamiek en rust. In dit geval zijn de contrasten echter zo groot, dat er van consensus geen sprake meer is. Hoe groot de verschillen ook zijn, toch start deze therapie onder een gunstig gesternte: Marlies en Erik zien elkaar nog graag en scheiden is voor hen geen optie, al weten ze wel niet hoe het verder moet. Het probleem is dat ze zich afgesloten hebben voor het verhaal en de argumenten van de ander, dat elkeen vastzit in zijn gelijk. Belangrijk hier was dat beiden het gevoel hadden gehoord te worden. Vooral Erik had nogal de indruk tegen vooroordelen te moeten opboksen en bij mij geen gehoor te zullen vinden met zijn ‘ouderwetse standpunten'. Hij startte wantrouwig, in tegenstelling tot Marlies, die ervan uitging dat een werkende vrouw als ik uiteraard haar standpunt zou begrijpen. Beiden waren verrast met mijn reactie: ik gaf hen allebei gelijk. Daardoor zaten Erik noch Marlies in de verdediging: beiden voelden zich begrepen en gerespecteerd en dat was erg belangrijk om het echte gesprek op gang te brengen: dat over de verschillen. Het duurde een drietal sessies alvorens beiden een echt inzicht hadden in de beweegredenen van de ander. Zo verstond Marlies na een paar sessies dat zij door haar beslissing het conflict op gang gebracht had, dat ze het ongeschreven, oorspronkelijke contract waarop de relatie al jaren gestoeld was, eenzijdig gewijzigd had en er maar vanuit gegaan was dat Erik mee zou gaan. Dat de verandering van rustige huisvrouw, naar actieve, uit huiswerkende vrouw voor Erik een bedreiging is en dat hij zich onbewust ook geraakt voelt in zijn mannelijkheid, zijn waarden en principes door van een klassiek rollenpatroon over te stappen naar een relatie waarin de taken gelijk verdeeld worden. Erik op zijn beurt begreep dat Marlies niet alleen meer wil ‘zorgen voor', maar ook iets anders in haar leven wil, al heeft hij het moeilijk met de consequenties: een hectisch leven met minder structuur en meer onzekerheden. Hij raakt er ook van overtuigd dat Marlies hem niet wil ondermijnen in zijn rol als kostwinner en dat voor haar het gezin en de zorg ervoor nog altijd op de eerste plaats komt. Praktisch raken we er echter niet zo gemakkelijk uit. Ondanks het begrip voor elkaars standpunt, wil geen van beiden grote ‘toegevingen' doen. Marlies wil verder uit werken gaan, Erik verwacht dat hun oude leventje hervat wordt. Er wordt onderhandeld, dingen worden uitgeprobeerd, maar nadien ook weer verworpen en zo loopt het een aantal maanden, met veel ups en downs. Tot hun oudste dochter een ernstig ongeval krijgt. Ze ligt een week in coma, herstelt uiteindelijk volledig, maar de gebeurtenis heeft een zware impact op de rest van het gezin. Ik zie Erik en Marlies een tijdje niet, nadien melden ze zich terug aan. Marlies heeft direct na het ongeval haar werk opgezegd omdat ze zelf bij haar gezin en haar zieke dochter wou zijn. Erik was blij met die beslissing, maar komt er nadien, als Elke genezen is, op terug. Hij heeft sterk ervaren hoe hecht hun gezin en hun relatie was in deze moeilijke periode en beseft ten volle dat Marlies er is voor hem en de kinderen, ook als ze uit werken zou gaan. De confrontatie met het mogelijke verlies van hun dochter heeft ervoor gezorgd dat beiden de voorgaande crisis in perspectief zien. Vooral Erik is hierdoor in staat zijn angst voor verandering te overwinnen. Ze beslissen uiteindelijk samen dat Marlies deeltijds werk zal zoeken en dat Erik waar nodig ook al eens helpt in het huishouden.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu