Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk03/09/2007

Manon
Ik leerde Tom kennen tijdens mijn studententijd. Hij was een rustige, luisterbereide jongen. We konden uren praten en dat vond ik geweldig. Ik ging op kot in een andere stad dan Tom en daardoor zijn we ook een tijdje elkaar uit het oog verloren. Ik had een aantal andere, nogal wilde relaties, maar Tom bleef me bij. Toen ik afstudeerde ben ik hem opnieuw gaan opzoeken en werden we weer een paar. Samenwonen, trouwen, kinderen, alles leek nu plots vanzelf te lopen. Voor ik het goed wist, leidde ik het leven van een gesettelde vrouw. Tom was en is een goede vader en echtgenoot, maar ik vond na een tijdje de regelmaat en voorspelbaarheid beklemmend. Ik wist dat ik alles had om tevreden te zijn, maar droomde stil en diep vanbinnen van avontuur, van een leven met een wat hoger rock&roll-gehalte. Toen ik op het werk een nieuwe collega kreeg, leek hij wel de verpersoonlijking van die droom. Steven is 40, niet getrouwd en zo vrij als een vogel. Hij reist met zijn rugzak de hele wereld rond, doet elk weekend boeiende dingen, geniet van de dag zoals hij zich aanbiedt. Ik viel direct voor hem en dat bleek wederzijds te zijn. We hadden in het begin een verborgen relatie, maar ik hield dat niet lang vol. Ik respecteerde Tom te veel en biechtte hem na een tweetal maanden alles op. Tom was er het hart van in, maar hij wou ons gezin nog alle kansen geven. Ik heb dan beloofd Steven een tijdje niet te zien en veranderde ook van werk. We konden echter elkaar niet loslaten, maakten het een paar keer uit, maar telkens even passioneel weer aan. Tot Steven me vroeg om bij hem te komen wonen en Tom definitief te verlaten. Ik heb het er enorm moeilijk mee gehad, heb er veel schuldgevoelens over en heb ook iedereen in mijn omgeving, de kinderen incluis, tegen me. Maar toch wil ik mijn hart volgen. Ik weet nu wat het betekent intens te leven, en dat vind ik allemaal bij Steven. Hoe kan ik terug naar mijn vorig leven, nu ik dit ken? Met Tom geraak ik er niet uit. We hadden de laatste tijd heel wat gesprekken, maar nu hij weet dat mijn keuze vast staat, stelt hij zich hard en eisend op. Zo wil hij dat de kinderen bij hem wonen en ik ze enkel om de veertien dagen in het weekend zie. Ook over het financiële luik en de verdeling van onze spullen doet hij erg moeilijk. Over elke cd, elk boek en elke prul worden lange onderhandelingen gevoerd. Ik voel me slecht bij de huidige gang van zaken, maar heb ook enorme schuldgevoelens. Ik wil dat Tom en de kinderen opnieuw gelukkig worden, maar wil me bij de beslissingen op termijn ook zelf goed voelen. Een vriendin raadde me aan om hulp te zoeken. Ik zou het liefst met een EOT-regeling scheiden omdat ik toch denk dat dit het beste zou zijn voor alle partijen, maar zoals Tom zich nu opstelt, zit dat er niet in, denk ik.
 
Tom 
Ik leerde Manon kennen toen ik aan de universiteit studeerde en zij juist begon aan hogere studies. We hadden een nogal turbulente relatie, maar kwamen toch altijd terug samen en zijn uiteindelijk ook getrouwd. Manon was en is mijn grote liefde. Zij is een beetje alles wat ik niet ben: spitant, levendig en grappig, impulsief en daardoor ook altijd een beetje onvoorspelbaar. Dat avontuurlijke vond ik altijd erg aantrekkelijk. Ik dacht dat we een heel goed huwelijk hadden. Er waren nooit problemen, we konden goed praten, hielpen elkaar, genoten van elkaar en we deelden ook alle taken en de opvoeding van de kinderen. Voor mij was het alles waarvan ik altijd gedroomd had: een leuke vrouw en gezonde kinderen, een toffe job en de mogelijkheid om goed te leven. Toen Manon me vertelde dat ze iemand anders had, was dat voor mij een donderslag bij heldere hemel. Geen enkel cliché kan het gevoel omschrijven, maar de uitdrukking ‘mijn wereld stortte in', leunt er het dichtst bij aan. Ik was geschokt, maar vooral erg verdrietig. Ik wou Manon, ons leven, ook niet zomaar opgeven en heb die eerste maanden alles gedaan om haar terug te krijgen. Ik, de zachtaardige Tom, heb haar nieuwe vriend zelfs gebeld en de huid vol gescholden. Nooit gedacht dat het in mij zat, die agressie. De kinderen voelden ook dat er iets niet goed zat tussen ons, maar we hebben lang gewacht om ze daarmee te confronteren. Ze zijn ook nog zo jong. Toen Manon me vorige maand zei dat haar besluit vast stond en ze definitief bij me weg wou, hebben we het ook aan de kinderen verteld. We hadden afgesproken dat we niet zouden liegen en de dingen zo eerlijk mogelijk zouden vertellen. Vooral Stijn reageerde er heel slecht op. Hij is kwaad op zijn mama en laat dat op alle mogelijke manieren blijken. Fé is dan weer erg onzeker, denkt dat ze haar mama kwijt zal zijn en reageert vaak angstig. Nu ik zie hoe erg het ook onze kinderen raakt, ben ik pas echt kwaad geworden op Manon. Waarom? We hadden het zo goed! Met welk recht jaagt zij een droombeeld na ten koste van ons allemaal? Ik merk nu ook dat ik me heel wat minder inschikkelijk opstel, deels ook op advies van vrienden en familie. Van hen, zelfs van mijn schoonfamilie, krijg ik alle steun. Ook zij begrijpen niet wat Manon bezielt, geloven ook nooit dat het verhaal met die Steven lang zal duren. Hij had nog nooit een lange relatie, hoe zou hij nu de structuur en geborgenheid kunnen bieden die een gezin met jonge kinderen hard nodig hebben. Het is ook de reden waarom ik wil dat Manon instemt met een klassieke regeling, waarbij de kinderen het grootste deel van de tijd bij mij zijn. Ik wil ook het huis inkopen, maar daar heeft zij het erg moeilijk mee. Ik begrijp het niet. Zij heeft heel deze toestand gecreëerd en mag dan ook wat inschikkelijk zijn. De tijd van de brave Tom is echt voorbij. Desnoods trek ik de echtscheiding voor de rechtbank.
 
Hoe het verder ging
Mensen die scheiden doen hoe langer hoe meer een beroep op een echtscheidingsbemiddelaar. De bedoeling is om de hulp van een professionele, derde partij te komen tot een vergelijk waarin alle partijen zich kunnen vinden. Dat lijkt eenvoudig, maar vergt van de scheidende partners een zekere bereidheid tot het constructief bereiken van oplossingen. Kwaadheid en frustraties, zeker in deze fase van de echtscheiding, steken vaak de kop op en maken het onderhandelen meestal tot een proces van vallen en opstaan. In het eerste gesprek probeer ik samen met Steven en Manon een werkrelatie tot stand te brengen. We spreken af dat we een vijftal keren zullen samenkomen en bepalen ook in een kleine overeenkomst wat we tijdens die sessies gaan doen. Dit document heeft geen enkele juridische waarde, maar is wel een manier voor alle partijen om te bevestigen dat het hen menens is. In het eerste gesprek probeer ik een beeld te krijgen op de visie van Manon en Tom. Elk kan op een rustige manier zijn of haar verhaal doen, we maken een balans op van wie wat wil en waar de problemen liggen. Tom en Manon krijgen ook huiswerk mee. Ik vraag hen om voor zichzelf uit te werken wat voor hen bespreekbaar is en wat niet. Ik vraag hen om dat zoveel mogelijk te doen los van hun kwaadheid en schuldgevoel. Het moeilijkste punt zijn de kinderen. Tom kan het niet hebben dat een vreemde man hen evenveel zou zien. Hij identificeert zich ook sterk met de woede en afwijzing van zijn zoon, waardoor hij diens gedrag versterkt en bestendigt en het voor hem onmogelijk maakt om de situatie te aanvaarden. Ik toon veel begrip voor Tom zijn gekwetstheid en gevoel van verlies. Daardoor is hij in staat om zich open te stellen voor mijn visie op de situatie. Ik leg hem uit dat het voor de kinderen belangrijk is dat ze niet moeten kiezen en dat hij door zijn zoon in zijn negatieve en afwijzende houding tegenover zijn mama te steunen, hij een aanvaarding mee in de weg staat. De volgende sessies slagen Manon en Tom erin om alsmaar meer vanuit hun ouderrol de dingen te bekijken. Ze praten een aantal keren met de kinderen en door duidelijkheid te creëren verloopt alles al snel een stuk harmonischer. Toch is het waakzaam blijven. Zo gaat Tom zich snel te inschikkelijk opstellen, wat slecht is voor de afspraken op lange termijn. Omdat hij er nog niet uit is of hij het huis wil houden, besluiten we om dat te laten rusten. We komen tot een goede regeling voor de kinderen, die vanaf nu 9 dagen bij Tom zijn en 5 bij Manon en alles wordt binnen zes maanden geëvalueerd. Op dat moment hebben ze ook een afspraak met de notaris gepland om een beslissing over het huis te nemen. Ondertussen gaat Manon bij Steven wonen en blijft Tom in hun huis.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu