Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk01/10/2007

Ingrid
Ik ken Henk al lang, vanuit de jeugdbeweging. We maakten deel uit van dezelfde vriendenkring, maar op de een of andere manier kwam ‘het' er nooit van. Ik liep hem een paar jaar geleden opnieuw tegen het lijf. Alles zat direct zoals het moet en we gingen dan ook snel samenwonen. Dat ging altijd goed tot voor een paar maanden, toen bij mijn vader terminale kanker werd vastgesteld. Ik ben de oudste van drie. Mijn ouders hadden vroeger een drukke kruidenierszaak. Voor ons was er weinig tijd en ik heb als kind altijd veel verantwoordelijkheid gedragen. Ook nu nog komt mijn familie als ze een probleem hebben, bij mij aankloppen. Dat gebeurt te vaak, maar ik zie hen graag en patronen die al zo oud zijn kan je nog moeilijk veranderen. Mijn moeder is niet sterk en ze heeft het liefst dat ik er ben als de dokter komt of mijn vader naar het ziekenhuis moet voor een behandeling. Ze legt ook emotioneel heel veel beslag op mij, heeft er nood aan om veel te ventileren. Ik neem om hen bij te staan vaak vakantiedagen op, maar doe ook veel overuren om dat te compenseren. Met de kinderen loopt alles goed, maar ook zij vergen natuurlijk energie. Henk doet wat hij kan, maar heeft zelf een erg drukke job. Bovendien heeft hij heel andere familiebanden dan ik, veel losser en minder diepgaand. Hij vindt dat mijn ouders misbruik van mij maken, heeft daar ook al opmerkingen over gemaakt, wat niet in goede aarde viel. Hij gaat om die reden niet vaak meer mee. Aanvankelijk had hij veel begrip voor de hele toestand, maar de laatste tijd is dat volledig omgeslagen. Hij vindt dat ik geen prioriteiten kan stellen en alles en iedereen laat voorgaan op onze relatie. Hij voelt zich verwaarloosd en vindt de sfeer beneden alles. Ik vraag hem geduld te oefenen, maar dat kan hij blijkbaar niet meer opbrengen. We gingen vroeger twee maal per week sporten, nu doet hij dat alleen en ook op andere avonden wil hij niet meer thuis zitten wachten. Onze zomervakantie hebben we geannuleerd, wat hij me erg kwalijk nam, maar ik kon het niet over mijn hart krijgen om dan te vertrekken. Hij maakte nadien heel veel kwetsende verwijten, waardoor ik al eens onze relatie in vraag stelde. Als de sterkte van een relatie blijkt uit de manier waarop je met moeilijkheden omgaat, is dit toch geen goed teken. In plaats van te praten, spreekt hij over alleen gaan wonen. Op die manier zijn we nu in een koude oorlog beland. Ik kan het hoe langer hoe minder aan. Misschien moet hij maar alleen gaan wonen, dat zou minder druk beteken. Anderzijds zie ik hem ook graag, dus echt weten doe ik het niet.
 
Henk
Ik had net een moeilijke echtscheiding achter de rug toen ik vijf jaar geleden Ingrid tegenkwam. Ik kende haar van vroeger en alles tussen ons leek gewoon te kloppen. We konden heel goed praten, deelden onze passie voor sport en maakten veel plezier, dingen die ik in jaren niet gekend had. Iedereen verklaarde ons gek toen we na zes maanden al gingen samenwonen, maar tot vorig jaar liep alles prima. Ingrid heeft altijd een sterke band met haar familie gehad, vooral met haar ouders. Bij mij is dat helemaal anders. We hebben geen ruzie, maar lopen ook elkaars deur niet plat. Elk klein probleem is in de familie van Ingrid een reden om elkaar te bellen en te overleggen en vooral op Ingrid wordt er constant een beroep gedaan. Vaak is dat helemaal niet nodig. Vooral bij haar moeder neemt dat ongezonde vormen aan. Zo belt ze Ingrid dagelijks en wil ze niets meer doen zonder Ingrid. Er mankeert haar niets, maar ze eist wel constant alle aandacht op. Ze gedraagt zich als het grote slachtoffer, manipuleert Ingrid voortdurend en slaagt er ook altijd in om haar zin te krijgen. Mij ziet ze als een indringer, iemand die tijd van Ingrid opeist die haar toekomt. Ook haar vader speelt daarin een heel dubbele rol. Hij is en was autoritair, wil altijd op de eerste plaats komen en kan nooit eens dankbaar zijn of zeggen dat het goed is. Vreselijk is dat. Ingrid gaat daar allemaal in mee en ik kan daar in het geheel niet mee om. Ze is anders zo een sterke, verbale en zelfstandige vrouw, maar als het over haar ouders gaat, is ze voor geen rede vatbaar. Ze wil die dingen ook niet zien, laat staan veranderen en vindt mij maar een harteloze zak, zoals ze een tijdje geleden zei. De druppel die de emmer deed overlopen was de annulering van onze vakantie. Ingrid's vader was inderdaad ziek, maar stabiel en de dokters zeiden dat het geen probleem was. Ingrid vindt vooral dat ze het niet kan maken, zij plezier maken en zich ontspannen, als haar moeder het moeilijk heeft. Tja, dan staan ons nog mooie tijden te wachten. Want wat als haar vader overleden zal zijn? Ik begrijp het best dat ze haar ouders wil helpen, maar ons gezin moet toch op de eerste plaats komen? Omdat de sfeer vreselijk is, had ik voorgesteld om opnieuw alleen te gaan wonen, maar dat leidde alleen maar tot meer onbegrip. Ze ziet dat als vaandelvlucht. Nu spreken we al een tijdje niet meer en daarin moet toch echt verandering komen, anders hoeft het voor mij niet meer.
 
Wat er volgt 
De zorg voor zieke en/of bejaarde ouders kan in een gezin voor behoorlijk wat onenigheid en stress zorgen. Die mantelzorg wordt meestal opgenomen door vrouwen die in deze leeftijdsfase sowieso al overbevraagd zijn. Hoe zo een periode van extra ouderzorg beleefd wordt, hangt uiteraard nauw samen met de banden die er voorheen waren. Vaak zie je dat de patronen van weleer opduiken, zoals ook hier het geval is. Ingrid had thuis de rol van de verantwoordelijke en zorgende. Die rol ligt haar, zoals ook blijkt uit haar professioneel leven als opvoedster, maar privé heeft Ingrid alvast een probleem met grensstelling. Ze geeft en zorgt ten koste van zichzelf, wat niet vol te houden is. Uiteraard is het altijd een afwegen en zal het evenwicht tussen aandacht voor het gezin, de ouders en de partner al eens zoek zijn. Loyaliteit en liefde deel je immers niet op in percenten, maar op tijd en stond grenzen trekken is een belangrijk aandachtspunt voor veel vrouwen. Bij Ingrid en Henk is het essentieel dat eerst de communicatie op gang wordt gebracht. Nu blijft alles steken in verwijten en daarmee beginnen we ook de therapie. Ik vraag beiden wat hen het meest ergert. Bij Henk is dat Ingrid haar gebrek aan assertiviteit, bij Ingrid de weinige steun en de vele kritiek. Ik vraag hen ook wat de ander dan wel moet doen. Zo wil Henk dat Ingrid het contact met haar moeder beperkt en ook duidelijker aangeeft wat wel en niet kan. Ingrid wil dat Henk meer thuis blijft, ook eens gewoon luistert zonder opmerkingen te geven. In de daaropvolgende sessies blijkt duidelijk dat Ingrid de situatie niet meer de baas is en ook niet de energie heeft om er iets aan te veranderen. We plannen een aantal aparte sessies en ik verwijs haar ook door naar een arts die haar ondersteunende medicatie voorschrijft. Samen met haar maak ik in alle rust van week tot week een plan op waarbij haar behoeftes op de eerste plaats komen. Daaruit blijkt dat ze haar wekelijks sportavonden geweldig mist, maar dat ze er ook niet kan van genieten omdat ze schuldgevoelens heeft tegenover haar ouders. We plannen 1 dag en 1 avond in de week en Ingrid vraagt haar zussen om het dan van haar over te nemen. Die lijken daar helemaal geen probleem mee te hebben, al blijft Ingrid's mama moeilijk doen. Daardoor snapt Ingrid dat wat haar moeder eist, niet redelijk is en ze zelf moet leren afstand te nemen. Dat loopt eerst moeilijk, met veel verwijten, maar Henk steunt Ingrid nu wel, op een rustige manier. De situatie verbetert en door juist niet altijd beschikbaar te zijn, ervaart Ingrid dat haar inzet meer gewaardeerd wordt. Henk en Ingrid zien het opnieuw zitten, al beseffen beiden dat grensstelling een aandachtspunt zal blijven.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu