Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk03/11/2008

Fien
Ik leerde Lars kennen via een bemiddelingsbureau. Ik was toen 27 en had het gevoel over te schieten in mijn vriendenkring. De een na de ander trouwde, bouwde en begon aan kinderen, terwijl ik nog altijd thuis woonde. Lars was mijn 5de contact en al van bij het begin klikte het goed tussen ons. Lars wou zich ook settelen en aan kinderen beginnen. We zijn snel gaan samenwonen in mijn appartement en praatten ook direct over kinderen. Zwanger worden lukte niet zo gemakkelijk. Het was maar na een jaar hopen en telkens weer ontgoocheld zijn, dat ik eindelijk zwanger bleek te zijn. Ik was door het dolle heen, kon het nieuws aan niemand verzwijgen. Lars vond dat achteraf gezien niet zo fijn. Hij had er liever wat langer mee gewacht. De eerste echo bij de gynaecoloog was positief. Het hartje klopte en het vruchtje had de juiste grootte. Ik kreeg ook een print mee die ik altijd bij mij droeg. Ik kocht ook al snel kleertjes, bestelde een kinderkamer en ging mijn geboortelijst bespreken. Ik keek echt uit naar ons nieuwe leven, was er volledig klaar voor. Lars was ook blij, maar het overweldigde hem allemaal wel wat. We hadden daar toen een paar keer ruzie over, omdat hij vond dat ik veel te veel geld uitgaf en bijna niet meer aanspreekbaar was over een ander onderwerp. Ik verstond niet dat hij mijn enthousiasme niet kon delen. We planden toen ik bijna drie maand ver was een weekend naar de Ardennen: lange wandelingen maken, genieten van elkaars gezelschap, lekker gaan eten. Toen het weekend voor de deur stond had ik er niet echt zin in. Ik voelde me niet fit en wou eigenlijk liever thuis blijven, maar daar was voor Lars geen sprake van. Er was voor betaald en gaan zouden we. Die zaterdag maakte ik met hem, zeer tegen mijn zin, een lange wandeling. 's Avonds aan tafel werd ik ziek en we gingen voor het einde van de maaltijd naar onze kamer. Daar stelde ik vast dat ik bloed verloor. Ik was in alle staten. Lars heeft toen de ambulance gebeld en ik werd naar een plaatselijk ziekenhuis gebracht. Daar konden ze alleen maar vaststellen dat ik een miskraam had en ik het vruchtje eigenlijk al verloren was. Ik weet niet meer hoe ik daarop gereageerd heb, herinner me niets meer van die nacht. Lars zei me achteraf dat ik hysterisch was beginnen huilen en de dokter me een kalmerend spuitje had gegeven. De zondagavond zijn we in doodse stilte naar huis gereden. Ik voelde me leeg, dood en zag alles erg negatief in. En Lars zweeg. De daarop volgende dagen werd er bijna niet gesproken. Ik wou graag mijn verhaal kwijt, maar vond bij Lars geen luisterend oor, wel bij een vriendin. Lars zag ik de daaropvolgende weken weinig. Hij moest zogezegd telkens laat werken. Meer en meer had ik het gevoel dat hij me ontweek. Na een paar maanden probeerde hij opnieuw de draad op te nemen, ons leven terug vorm te geven. Hij zei letterlijk dat hij het er niet meer wou over hebben, dat er nog wel kansen zouden komen. Ik voelde me gekwetst, was woedend en zocht hoe langer hoe vaker steun bij mijn ouders. Ondertussen probeerde ik opnieuw zwanger te worden, maar Lars zag dat niet meer zitten. Hij weigerde met mij onbeschermd te vrijen, vond dat ik er nog niet klaar voor was. De laatste tijd gaat hij opnieuw erg veel uit, terwijl ik daar geen zin in heb. Hij verwijt me dat ik alleen maar bezig ben met mijn verdriet, dat het ziekelijk is. We groeien hoe langer hoe meer uit elkaar. Ik weet niet hoe het verder moet.
 
Lars 
Toen ik Fien leerde kennen, had ik zo goed als geen relatie-ervaring. Ik kom uit een heel streng gezin waar studeren en discipline centraal stonden. Na mijn studies aan de universiteit ben ik beginnen werken. Ik volgde de eerste jaren ook nog regelmatig cursussen. Op het werk kreeg ik veel kansen en dat deed mijn zelfzekerheid toenemen. Uitgaan ben ik pas beginnen doen na mijn studies, toen ik al 25 was. Meestal spraken we af in een café met een paar vrienden, ook single mannen, en vaak eindigde de avond laat in dronken toestand. Contacten met vrouwen waren er zelden. Het bleef meestal beperkt tot kijken en praatjes. Omdat ik die cirkel wou doorbreken, sloot ik me aan bij een bemiddelingsbureau. Fien was mijn eerste date en het was direct bingo. Misschien gingen we veel te snel, zo blij als we waren dat we elkaar gevonden hadden. Ik stemde eigenlijk met alles in. We gingen snel samenwonen, Fien stopte met de pil...Het feit dat een zwangerschap zich niet direct aandiende, vond ik al bij al niet zo erg. Ik heb altijd het gevoel gehad dat we daar nog alle tijd voor hadden en Fien het ook veel te erg wou. Nu, toen het wel zover was, was ik daar ook erg blij mee, misschien vooral ook omdat ik hoopte dat Fien terug de oude zou zijn, gelukkig en tevreden. Al van bij aanvang was Fien ziekelijk bezig met haar zwangerschap. Zo bestelde ze de vijfde week al de kinderkamer en legde ze toen al de volledige geboortelijst vast. Ik vond dat vroeg en zei dat ook, maar werd als ‘negatief ingesteld' weggewimpeld. Haar moeder volgde en steunde haar in dit alles, wat ik evenmin gezond vond. Ik voelde me ook echt buitengesloten. Mijn mening deed er niet toe, mijn rol was precies uitgespeeld. Tijdens een weekend in de Ardennen ging het fout. Fien kreeg een miskraam en was ontroostbaar. Ik wist ook helemaal niet hoe ik met haar verdriet en hysterie om moest. Niets wat ik zei was goed. Ik vond het ook erg, maar bleef er, gezien mijn wetenschappelijke achtergrond ook erg nuchter bij. We zijn nog jong, het feit dat er een miskraam was had niets te maken met de omstandigheden, maar was gewoon de gang van de natuur. De dingen herleiden tot wat ze zijn, ze in perspectief te proberen zien, is mijn manier om met moeilijke dingen om te gaan, niet me laten overspoelen door emoties, wat Fien in extreme mate wel deed. De daaropvolgende weken liep het tussen ons niet goed, was er geen communicatie. Ik vluchtte in mijn werk, probeerde ook terug de draad in ons privéleven op te nemen, af te spreken met vrienden...Ik vroeg Fien telkens mee omdat ik dacht dat wat afleiding haar deugd zou doen. Zij zag het als harteloos en oppervlakkig en trok zo goed als terug bij haar ouders in. Voor haar en haar moeder was ik de grote boosdoener, de harteloze man, en was ik niet de oorzaak van het miskraam, dan had ik er met mijn attitude op zijn minst toe bijgedragen. Toen Fien een paar weken geleden begon over opnieuw zwanger worden, heb ik dat categoriek afgewezen. Op deze basis wil ik geen kind op de wereld zetten. Ik vind bovendien dat Fien daar nu niet klaar is, dat we als koppel meer tijd nodig hebben om de dingen op een rijtje te zetten. Voor haar is het echter een ultimatum geworden: nu een kind of ze verbreekt de relatie. Ik hoop dat we via deze weg toch nog tot een oplossing kunnen komen.
 
Hoe het verder ging
De verwerking van een miskraam is vergelijkbaar met de rouw die we doormaken als we iemand verliezen. Als koppel verlies je op dat moment immers een toekomstdroom, een gedroomd kind ook. Sommige paren geven dit verdriet op vrij korte tijd een plaats, anderen doen er heel lang over. Bij pijn om verlies zie je bij nogal wat koppels een uitpolarisatie van hun rol in de relatie. Fien is duidelijk de emotionele, passieve pool die alleen maar bezig is met voelen. Lars neemt de actieve pool in. Hij verklaart, gaat uit, werkt, om niet te moeten voelen. Die tegenstelling schept afstand in hun relatie en zorgt voor wederzijds onbegrip. Zo is Lars niet in staat om stil te staan bij het verdriet van Fien, om haar echt te troosten. Fiens gevoelens zijn een echte bedreiging, terwijl Lars zijn praktische ingesteldheid Fien als koud en ongevoelig overkomen. Door met hen te praten ontdek ik dat al de emoties rond het miskraam vooral een uitkristallisatie zijn van vroeger, slecht verwerkt verdriet. Zo wordt Fien thuis over beschermd, maar komt dit voort uit het overlijden van haar zusje net na de geboorte, een onderwerp dat thuis altijd taboe was. Ze draagt daarin het verdriet van haar moeder mee, mocht omwille van mama haar verdriet zelf niet uiten. Lars komt dan weer uit een thuis met een erg autoritaire vader voor wie gevoelens en het uiten ervan ‘mietjesgedrag' was. Verdriet tonen was zwak en het werd openlijk belachelijk gemaakt. Lars heeft het daardoor zeer moeilijk om bij zijn gevoelens te komen. Hij rationaliseert, vlucht voor alles wat zijn schijnbaar evenwicht zou kunnen verstoren. Beiden hebben een grote nood aan troost, aan moederlijke zorg, maar op een totaal andere manier. Omdat er niemand is die hen die zorg echt kan geven, probeer ik hen op fantasieniveau te laten werken met het beeld van het kind dat ze waren en de volwassene die ze nu zijn en die het kind troost en bemoedert. Voor Lars werkt dit heel goed. Hij is op deze manier in staat terug te kijken op zijn jeugd, wat hij als kind allemaal gemist heeft en ook uiting te geven aan dit verdriet. Hij meldt in de daaropvolgende sessies dat hij thuis een aantal keren heeft gehuild, voor vroeger en ook voor nu, voor het miskraam, maar nooit waar Fien het kon zien. Omdat Fien overspoeld wordt door haar verdriet, alleen nog verdriet is, probeer ik haar te helpen door haar te vragen terug te kijken op een aangename, ontspannende gebeurtenis in haar leven. Dat blijken een paar vakanties bij een tante te zijn die vlak aan een spoorwegstation woonde en met wie ze urenlang naar de stoppende en wegrijdende treinen keek. Ik vraag haar om terug voor het venster in die woonkamer te gaan zitten en naar de treinen te kijken en op elke trein een moeilijk ding in haar leven te zetten: haar overleden zusje, haar overbezorgde ouders, haar miskraam...Door in de volgende sessies altijd opnieuw van het goede gevoel van achter de veilige woonkamervenster te beginnen, is Fien in staat de verdrietige dingen in haar leven een voor een onder ogen te komen zonder dat ze haar overspoelen. Voor deze sessies komt ze alleen bij mij langs, omdat zij zich daarbij beter voelt. In de voorlaatste sessie meldt ze dat Lars terug bij zijn ouders is gaan wonen en ze een punt achter hun relatie hebben gezet. Het feit dat ze allebei hun verdriet op een totaal andere manier beleven, het niet kunnen delen ervoeren ze als een breekpunt. Een paar weken later, sneller dan ik haar adviseer, meldt Fien zich opnieuw aan bij het relatiebureau.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu