Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk30/07/2009

Luc (45)
Ik rijd al heel mijn leven paard en twintig jaar geleden deed ik dat ook in competitie, waarin ik een hoog niveau haalde. Zo leerde ik Ellen kennen. Ze werkte op een aantal evenementen als hostess. Ik viel direct voor haar en heb er alles aan gedaan om haar voor mij te winnen. In mijn vriendenkring heb ik altijd de mooiste partner gehad en dat vind ik een fijn gevoel. We zijn vrij snel gaan samenwonen en hebben na een paar maanden beslist om te trouwen. Het is een onvergetelijk feest geweest. Alec en Max zijn er snel gekomen, vooral omdat mijn vrouw dat graag wou. Ik vind het nu ook fijn dat ze er zijn, maar heb weinig tijd om met hun opvoeding bezig te zijn. Maar gelukkig doet mijn vrouw dat erg goed en ik bemoei me daar niet mee. Ik werk al lang in het bedrijf van mijn ouders dat ik 10 jaar geleden overgenomen heb. Sindsdien is de werkdruk alleen nog maar toegenomen. Ik klop lange dagen, maar daartegenover staat dan ook heel wat. We gaan verschillende keren per jaar op reis, we hoeven nooit na te denken over geld, Ellen hoeft niet te werken en heeft tijd voor de kinderen. Toch verwijt Ellen me op dat vlak van alles en nog wat. Het bedrijf staat bijvoorbeeld alleen op mijn naam, omdat mijn ouders dat zo wilden, maar zij voelt zich daardoor afgewezen. Ik vertrouw haar niet, zegt ze. Ze wil ook absoluut niet over de zaak spreken, kan het niet hebben dat ik tijdens het weekend opgebeld wordt. We hebben daarover geen conflicten, maar ik voel wel aan haar afstandelijkheid dat ze het niet goed vindt. Die kilheid kenmerkt al lang onze relatie. Om de situatie te verbeteren, heb ik vorig jaar een zeilboot gekocht. Veel van mijn vrienden doen dit en ik dacht dat het een fijne manier was om als gezin echt tijd samen door te brengen. Ze scheen daar aanvankelijk mee in te stemmen, maar toen de boot er was en we een weekend ermee weg geweest waren, zag ze het niet meer zitten om zo te reizen. Ik denk dat ze ook opgestookt wordt door haar moeder. Ze komt uit een heel andere omgeving dan ik, een arbeidersmilieu. Daar is niets mis mee, maar eigenlijk hebben ze me nooit aanvaard, was er altijd jaloezie en nu kijkt ze vaak naar mij door de ogen van haar ouders. We hebben al eens gesproken over uit elkaar gaan, maar ik zie dat niet zitten voor de kinderen. We hebben het toch goed samen, waarom zouden wij uit elkaar gaan. Ze wil ook gewoon de helft van alles wat er is, maar ik heb haar gezegd dat daar geen sprake van kan zijn. Zij is nooit uit werken gegaan en wil nu de helft van alles wat ik opgebouwd heb. Het makkelijkste zou zijn mocht er opnieuw tevredenheid zijn van haar kant en we verder kunnen gaan met ons leven.
 
Ellen 
Toen ik Luc leerde kennen was ik 23. Ik deed op dat moment wat modellen- en hostessenwerk en kwam hem tegen op Waregem Koerse. Van Luc kreeg ik enorm veel aandacht en eigenlijk voelde ik me best gevleid, dat zo een succesvolle man op mij viel. Ik was niet verliefd, maar door te proeven van zijn leven, zag ik het wel zitten. We trouwden snel, echt de dag van mijn leven met alles erop en eraan. Toen de kinderen er waren vond Luc het niet nodig dat ik ging werken. Ik kon dan zelf voor de kinderen zorgen, iets wat ik thuis nooit gekend had, was er ook altijd als hij thuiskwam. Ik volgde in die tijd ook kook- en interieurcursussen. Ik heb heel onze woning ingericht en ben ook altijd de perfecte gastvrouw geweest op de vele etentjes die Luc organiseerde. Ik was fier op ons huisgezin en ons leven. Toen Luc tien jaar geleden het autobedrijf van zijn ouders overnam, veranderde alles. Hij had geen uren meer, werkte zeven dagen op zeven en verwachtte van mij dat ik me altijd aanpaste. Hij zei ook dat het maar voor een korte periode was, maar die duurt intussen wel al 10 jaar. Ik sprak er hem regelmatig op aan, maar hij wimpelde het telkens weg en vond dat we blij moesten zijn met alle luxe en extra's. Ik was ook erg gekwetst dat ik bij de overname geen mede-eigenaar was geworden. Ik doe er blijkbaar niet toe. Hij schermt dan weer met het verhaal van zijn ouders, die het in de familie willen houden en ook dat het veiliger is als zaken en privé gescheiden blijven. Veel kans om dingen uit te praten, kreeg ik niet, want Luc was en is er bijna nooit. We hebben ook in al die jaren zelden of nooit ruzie gehad. Hij gaat dat uit de weg en ik kan het ook niet zo goed. Voor de buitenwereld lijkt alles bij ons perfect: twee gezonde kinderen die alles hebben en doen wat hun hart begeert, ik die de ideale huisvrouw ben, Luc die heel goed zijn brood verdient. Maar ik voel me wel erg eenzaam, krijg heel weinig aandacht. Hij geeft me wel veel, een nieuwe sportwagen, dure lingerie, juwelen, maar ik voel niet dat het van harte is. Heel het verhaal van de zeilboot ligt ook in die lijn: hij vindt zeilen tof, het liefst met vrienden, en ik moet me maar aanpassen. Toen ik laatst aanstuurde op uit elkaar gaan, reageerde hij daar gevoelloos op, maar hij gaf wel aan dat het niet verstandig zou zijn om dit te doen. We hebben veel te verliezen, vooral ik natuurlijk, materieel. Ik geef ons hier nog een kans voor de kinderen, omdat ik hen niet uit hun omgeving wil trekken, maar ik wil wel dat er andere afspraken komen.
 
Hoe het verder ging
Ik krijg de laatste jaren enorm veel te maken met de klacht ‘mijn partner werkt te veel en heeft te weinig tijd voor ons gezin'. Zelden staat die klacht op zich, wat ook het geval is met Luc en Ellen. Aan de buitenkant lijkt dit koppel harmonieus, conflictloos en geslaagd door het leven te gaan, aan de binnenkant valt vooral de gevoelsarmoede op. Geen van beiden is in staat om daarover te praten, blijft telkens steken in een lange reeks van feitelijkheden en niets ter zake doende details. In het tot stand komen van hun relatie merk ik veel narcistische elementen, waarbij beiden de keuze niet maakten omwille van verliefdheid, maar omwille van het feit dat de keuze ‘passend' was binnen het concept dat ze van zichzelf hadden en dat ook van thuis uit werd gevormd. Zo is voor Luc succesvol zijn belangrijk en Ellen, als schoonheidskoningin, paste in dat plaatje. Ook bij Ellen waren er weinig gevoelens, ging het vooral over een gerichtheid op de vorm, hoe het hoort, wat het ideale gezin is, en door te trouwen met Luc kon ze dit realiseren. Door de jaren heen is er ook niet echt een liefde gegroeid en beiden ontvluchten die leegte op hun manier. Hij door extreem veel te werken, zij door zich volledig terug te plooien op haar kinderen. Ik probeer in eerste instantie toegang te krijgen tot wat ze werkelijk voelen en start hiervoor met een concrete, niet bedreigende situatie. Zo vraag ik elk een voorbeeld te geven van een moeilijk moment en te verwoorden wat ze toen voelden. Dat blijkt een stroef lopende oefening te zijn, die ik op gang probeer te krijgen door inlevende, open vragen te stellen en door een emotioneel veilige omgeving te creëren tijdens het gesprek. Uit onze gesprekken blijkt dat Ellen zich vaak in de steek gelaten voelt, maar ik ervaar ook dat Luc weigert die gevoelens te erkennen. Hij weerlegt ze telkens, beargumenteert waarom het zo niet kan zijn. Na drie sessies houdt hij het voor bekeken, wegens ‘betere dingen te doen'. Ellen komt wel zelf nog twee keer en uit die gesprekken blijkt dat ze graag iets zou doen met haar kooktalent, uit haar huidige keurslijf weg wil, maar niets durft ondernemen, omwille van de financiële onzekerheid. Ik reik haar aan dat ‘veranderen' niet noodzakelijk ‘breken' hoeft te betekenen en ze besluit dat te laten bezinken. Drie maand later maakt Luc een afspraak. Hij is boos, want is de dag ervoor thuisgekomen en zijn vrouw, kinderen en inboedel waren weg. Ellen heeft ook al de rekeningen geplunderd. Ik raad hem echtscheidingsbemiddeling aan, maar hij heeft alles in handen van zijn zakenadvocaat gegeven en belooft me dat het een moeilijke echtscheiding zal worden.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu