Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk28/09/2009

Greet 
Ik leerde Wim kennen op het werk. Hij is net als ik ambtenaar bij de Vlaamse overheid. We werkten op dezelfde dienst en trokken bijgevolg veel samen op. Ik vond Wim een lieve en warme man die veel begrip had voor mijn thuissituatie. Ik ben nooit gewenst geweest door mijn moeder, deugde voor niets, was minder mooi en minder slim dan mijn zus, het grote voorbeeld. Bij Wim vond ik de steun en aandacht die ik thuis nooit kreeg. We kregen nadat we getrouwd waren snel onze kinderen en ik vond een job dichter bij huis, deeltijds als bediende. Wim is altijd op dezelfde dienst blijven werken, maar heeft met de jaren wel meer verantwoordelijkheid gekregen. Alleen: hij maakte weinig of geen promotie, wat betekent dat hij ook niet echt veel steeg inzake loon. Hij deed met andere woorden het werk en een ander ging met de pluimen lopen. En dat is zo een beetje ‘the story of our life'. Wim zet zich voor van alles en nog wat in, maar merkt niet dat mensen eigenlijk van hem profiteren. Als ik hem daarop dan attent maak, is hij boos en verwijt hij me een negatieve ingesteldheid, terwijl ik gewoon wil vermijden dat hij met zich laat sollen. Bovendien is het zo dat al die projecten van hem ons, als gezin, niet ten goede komen. Hij is penningmeester van de plaatselijke voetbalploeg, zat vroeger in de schoolraad, gaat om de twee dagen voor zijn moeder boodschappen doen of voert haar naar de dokter of kapper, doet omhalingen voor 11.11.11 en voor Vredeseilanden en zo kan ik nog een tijdje verder gaan. Maar thuis helpen in de tuin, samen met mij eens gaan winkelen, in het huishouden een taak opnemen is te veel gevraagd. Hij had al die energie ook beter aangewend op het werk, om promotie te maken. Zo hadden we er allemaal iets aan gehad. Ik voel me vaak erg alleen en niet begrepen. Zo heb ik twee single vriendinnen en ik benijd hen om hun gevoel van vrijheid. Ok, ze zijn vaak alleen en klagen daar ook wel eens over, maar ze weten ook waaraan het ligt. Ze hebben geen partner. Ik heb die wel, al jaren, en ik heb ook al jaren heel veel verwachtingen die nooit ingelost worden, en dat maakt me zo ongelukkig. Met Wim moet ik hierover niet beginnen. Hij gaat dan gewoon lopen, heeft dan heel erg dringend iets te doen, iets af te maken voor het werk of voor een van zijn goede werken. Nu de kinderen er niet zoveel meer zijn weegt het allemaal nog zwaarder. Vroeger had ik hen, nu vliegen ze zelf uit en de oudste heeft ook een vriendje met wie het heel goed klikt. Haar ben ik volledig kwijt. Ik heb sterk het gevoel alleen achter te blijven, voor niemand belangrijk te zijn.

Wim 
Toen ik Greet leerde kennen, was ik juist alleen gaan wonen. Ik vond haar een lieve, kwetsbare vrouw en voelde me goed bij haar, omdat ik voor haar echt iets kon betekenen. Ik kom uit een heel conservatief en gesloten gezin. Bij ons kwamen er nooit mensen over de vloer en mijn ouders bleven altijd thuis. Ik ben al vroeg in de jeugdbeweging gegaan, had dat nodig om letterlijk en figuurlijk zuurstof op te doen. Er zijn voor mensen, dat geeft me een bijzonder goed gevoel en dat gevoel had ik zeker in het begin van ons huwelijk. Waarom het langzaamaan slechter is beginnen gaan, weet ik niet. Op de een of andere manier was het voor Greet op een bepaald moment nooit meer goed genoeg. Vooral na het onverwachte overlijden van haar moeder en de discussies met haar zus over de erfenis, waarin ze zich nog maar eens benadeeld voelde, ging het van kwaad naar erger. Alles wat ik deed was niet goed, wou ze anders. Zo zucht ze ontzettend vaak als wij samen zijn en vind ik al haar boodschappen altijd zo negatief gekleurd. Ze kan nooit eens gewoon genieten van iets of zeggen dat iets goed is. Op mijn werk krijg ik die positieve feedback ook niet echt, maar ik heb geleerd dat naast mij te leggen en toch te kijken naar wat er wel is. Ok, ik heb niet de grote carrière gemaakt, maar ik heb een paar fijne collega's en ook tijd voor mijn gezin en mijn hobby's. En de verenigingen waarin ik actief ben, daar kan ik me volledig uitleven en daar krijg ik ook veel respect en vriendschap. Ik trek er mij in deze tijden volledig aan op, kan er mij opladen om thuis weerstand te bieden aan al de negativiteit. Greet verwijt me een gebrek aan betrokkenheid, maar ik weet dat, ook als ik al mijn vrije tijd met haar zou doorbrengen, het nooit goed zou zijn. Ik wil niet op deze manier leven. Ik heb haar ook al vaak voorgesteld om met mij mee te gaan, ook deel te nemen aan de leuke dingen die ik doe, maar dat ziet ze niet zitten. De enkele keren dat ze dat toch deed had ik vooral veel beeld zonder klank en was ze vaak aan het zeuren om naar huis te gaan, omdat ze zich niet goed voelde, hoofdpijn had. We maken vooral de laatste tijd erg veel ruzie. Eigenlijk is het meer een soort van zagen. Nu de kinderen er niet vaak zijn, is het hek helemaal van de dam en houdt Greet zich niet meer in. Op deze manier kan het echt niet meer verder. Scheiden heeft nooit in mijn woordenboek gestaan. Ik wil dat ook de kinderen niet aandoen. Misschien is Greet depressief en moet ze daaraan wat gaan werken.
 
Hoe het verder ging
Het verhaal van Wim en Greet is een duidelijk voorbeeld van het belang van relationele gevoelens, van hoe mensen kijken naar hun relatie. Beiden proberen al jaren de ander te veranderen en gaan daardoor volledig voorbij aan de pijn, de behoeftes en verlangens van de ander. Ze luisteren niet naar elkaar, maar zijn helemaal benomen door hun perceptie. Ze horen elkaars roep om verbondenheid niet, spreken een andere taal. Belangrijk hier is voor Wim en Greet duidelijk te maken hoe die impasse op gevoelsvlak is ontstaan. Daarom probeer ik elk van hen aan het woord te laten komen, hun gevoel te laten verwoorden en probeer ik dieper op het gevoel in te gaan, het waarom te bevragen. Daaruit blijkt dat er bij Greet veel kwaadheid zit en frustraties, gevoelens die uit haar jeugd stammen waar ze opgroeide met het duidelijke idee dat ze niet gewenst was, dat ze genegeerd werd, niet graag gezien werd door haar ouders. Haar verlangen naar echte intimiteit en nabijheid, haar liefde voor Wim ook verwoordt ze op een gefrustreerde, zagende manier, wat Wim alleen maar wegjaagt. Ze is een mooi voorbeeld van hoe mensen hun liefdespatronen stoelen op wat ze in hun jeugd- en kindertijd hebben meegemaakt. Zich echt uiten, aangeven wat ze wil, op een positieve manier, is voor haar bijzonder moeilijk. Wim op zijn beurt denkt dat hij alles goed aanpakt en het probleem volledig bij zijn vrouw ligt. Met hem praat ik door over de wijze waarop hij zijn leven vormt geeft. Daaruit blijkt dat veel van zijn activiteiten een manier zijn om de confrontatie niet te moeten aangaan met de verzuchtingen van zijn vrouw. Hij zoekt aandacht en bevestiging buiten zijn thuis omdat hij het gevoel heeft ze thuis niet te kunnen krijgen. Hij vlucht van een situatie waarmee hij niet omkan. Ook daarin herkent hij een patroon van thuis. Hun gevoelens draaien als het ware in cirkels: hoe meer zij kwaad is en dingen eist, hij meer hij zich terugtrekt. Door echt naar de grond van hun emoties te kijken, die ook positief te benoemen, van het verlangen naar liefde tot de vrees niet genoeg te kunnen betekenen, wordt de weerstand en kwaadheid tussen beiden minder. Op dat moment zijn we ook in staat een aantal nieuwe leefregels af te spreken, waarin Greet meer het gevoel heeft aan bod te komen en aandacht en tijd te krijgen, maar Wim voldoende tijd krijgt om bezig te zijn met de dingen die hem energie geven. Ze praten op het einde van de therapie respectvol met elkaar. Greet haalt Wim niet meer onderuit en kiest voor de regel om dagelijks tegenover elke vorm van kritiek ook iets positiefs te zeggen. Wim verklaart zich dan weer bereid elke dag een halfuur exclusief naar haar te luisteren, zonder TV, computer of telefoon. Ze willen het zo opnieuw proberen.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu