Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk28/10/2010

Piet
Ik heb Karla leren kennen via de jeugdbeweging, toen ik 17 was. Ze was mijn eerste en enige lief. Ik kwam uit een streng katholiek gezin waarin waarden en normen, goed studeren en presteren centraal stonden. Mijn ouders waren hardwerkende, rustige mensen die ik bijna nooit ruzie heb weten maken.
Bij Karla was dat compleet anders. Er heerste bij hen thuis altijd chaos. Haar ouders waren er vaak niet en zo wel, dan maakten ze de hele tijd ruzie.
Ook tussen de kinderen was er altijd onenigheid, laaiden de passies soms hoog op.
Karla was toen nogal rebels. Ze maakte haar eigen kleding, luisterde naar donkere muziek, durfde dingen die ik nooit zou gedaan hebben. Dat tegendraadse in haar trok me aan. In het begin van ons huwelijk liep alles goed. Karla werkte als opvoedster en ik startte als zelfstandige met een eigen bouwbedrijf.
Ik kreeg almaar meer werk en met de geboorte van de kinderen gaf Karla aan dat ze het liefst thuis wou blijven om voor hen te zorgen. Ik vond dat ook de beste keuze. Toch ben ik ook altijd in huis de taken blijven delen met mijn vrouw. Ik bracht en haalde de kinderen naar en van school, hielp ook bij het doen van de boodschappen, het onderhoud van de tuin en het huis. We bouwden in de tussentijd een nieuw huis en ik breidde de zaak verder uit.
Met de jaren is Karla naar mijn gevoel almaar minder gaan doen. Als ik haar ’s avonds vraag wat ze die dag had gedaan, is haar antwoord altijd ‘bezig geweest met de kinderen’. Ik zie dan vaak dat ze die dag gewoon in pyjama hebben doorgebracht. Er staat ook nooit eten klaar als ik thuiskom en heel vaak word ik in het naar huis rijden opgebeld met de vraag om nog snel wat boodschappen te doen. Ik maak daarover dan opmerkingen en zij geeft dan aan dat ik zaag, geen respect heb voor wat ze doet.
Alleen, naar mijn gevoel doet ze niets. Ik begrijp het niet dat Karla op zo een passieve manier in het leven kan staan, geen dromen of ambities heeft, niets waarmaakt. Ik zie in haar meer en meer haar vader, die ook niets van zijn leven maakte, tevreden was met gewoon thuis zitten, leefde van een uitkering.
Een tijdje geleden ben ik apart gaan wonen op ons appartement aan zee. Karla neemt mij dit heel kwalijk, ik zie dat, maar ze zegt er niet veel over. Praten lukt eigenlijk niet. De zaak ligt naast ons huis en als ik haar nu zie, doet ze alsof er niets aan de hand is. Ik kan dat gewoon niet vatten. Als ik uitleg hoe ik de zaken zie, dat ik graag zou hebben dat ze anders in het leven staat, ook als voorbeeld voor onze kinderen, zegt ze dat ik het volledig verkeerd zie, de dingen anders zijn dan ik het voorstel. Zo blijven we natuurlijk naast elkaar praten. Ik kan zo niet verder leven, er moet iets veranderen.
Ik dacht al na over scheiden, maar ik wil dat mijn kinderen niet aandoen en ben er ook zeker van dat Karla het alleen niet redt.
 
Karla
Ik kom uit een warm, maar erg chaotisch nest van vijf kinderen en had heel liefhebbende, maar zwakke ouders die zo een groot gezin niet aankonden.
Toen ik als jong meisje Piet leerde kennen en bij hem thuis over de vloer kwam, vond ik dat een verademing. Daar was er rust, een warme maaltijd over de middag, structuur en duidelijkheid. Ook in Piet vond ik een steun en toeverlaat, een rots in de branding. Toen we trouwden had ik het gevoel dat wij een tandem waren: hij aan het stuur en ik die naar best vermogen meereed. Ik voelde me goed bij die rol.
Piet waardeerde me voor wie ik was, voor mijn wat andere kijk op dingen, mijn vermogen om zijn ernst te doorbreken. Wat we aantrekkelijk vonden in elkaar lijkt nu echter het grootste probleem geworden te zijn, toch voor hem. Ik vond het ook goed dat hij als zelfstandige hard vooruit wou gaan. Thuis was er altijd een gebrek aan middelen en ik vond dat als kind helemaal niet fijn. Ik wou voor mijn kinderen een ander leven: teken- en muziekschool, leuke kleding, reizen…
Geld is dus ook voor mij belangrijk, maar niet op de manier dat Piet dat invult. Voor hem telt alleen maar werken en beleggen. Het leven is toch meer dan verantwoordelijkheid opnemen?
Ik vind dat ook naar de kinderen toe niet altijd het beste voorbeeld. Natuurlijk moeten ze beseffen wat de waarde van geld is, wat je voor bepaalde verworvenheden moet presteren. Maar: ik wil hen toch ook bijbrengen dat genieten van het kleine, eens niets doen, best mag.
Piet vindt dat ‘de luierik uithangen’. Mijn inbreng in ons gezinsleven ziet hij totaal niet. Ik help de kinderen bij hun huiswerk, we knutselen vaak samen, kijken TV of luisteren naar muziek. En inderdaad, de afwasmachine raakt dan al eens niet geledigd of de strijk is niet gedaan, maar is dat nu het belangrijkste? Ik vind het tof te kunnen opgaan in iets, niet altijd bezig te moeten zijn met twee dingen tegelijkertijd. Ik vind een beetje orde ook belangrijk, maar ben daar niet zo een pietje-precies in. In een huis mag toch geleefd worden? Piet ziet dat anders. Er komen bij ons al eens klanten over de vloer en hij wil dan dat onze woning met tuin een plaatje is. Mag ik het daar moeilijk mee hebben? We moeten als gezin toch niet enkel leven in het kader van een of ander commercieel verhaal?
Piet wil nu dat ik verander, mijn leven anders inricht, andere dingen ga doen. Hij stelde me voor bij hem in het bedrijf te komen werken, maar dat zie ik niet zitten. Ik kan dat niet combineren met de zorg voor de kinderen. We hadden hierover onlangs een kletterende ruzie. Ik snap echt het probleem niet. We hebben het toch goed? Ik ben er altijd voor hem en de kinderen, wat kan hij nu meer verwachten?
 
Hoe het verder ging
Piet en Karla zijn in de loop der jaren vastgeroest in hun opvattingen die ze over de ander en over hun relatie hebben. Hun interactiepatronen zijn zo ingesleten dat ze helemaal niet meer zien hoe ze er gekomen zijn.
Zo blijkt uit de gesprekken over het verleden, dat Karla in de eerste huwelijksjaren veel meer zin voor initiatief had, maar Piet telkens vond dat zijn aanpak de beste was en het dus maar zelf deed. Uiteindelijk zijn ze belandt in een stramien waarin Piet voor alles het initiatief neemt, Karla zich afwachtend opstelt en Piet haar dit gebrek aan enthousiasme verwijt. Ik leg hen uit dat in een relatie elkeen controle en beslissingsrecht wil hebben over een aantal domeinen. Alleen op die manier hebben partners immers een gevoel van machtsevenwicht.
In deze relatie heeft Piet schijnbaar alle macht, omdat hij zo goed als alle beslissingen neemt. Om zichzelf te handhaven oefent echter ook Karla macht uit, zij het op een passieve manier. Macht is in haar geval niets doen. Karla bevestigt dit, geeft aan niet met Piet te kunnen concurreren, nooit iets goed te kunnen doen. Ze heeft het opgegeven iets te ondernemen, vanuit de wetenschap dat het toch Piet zal zijn die alles bepaalt. Op deze manier is er van communicatie of overleg helemaal geen sprake meer, waardoor de relatie compleet verzand en verzuurd is.
In een eerste fase probeer ik met hen te bekijken wie welke taken en activiteiten binnen en buiten het gezin wil opnemen. Piet staat schijnbaar heel vlot taken af aan Karla, op voorwaarde dat ze goed gedaan worden. Karla geeft aan een poetsvrouw te willen en volgend academiejaar te starten aan de tekenschool. Van onderhandelen is dus helemaal geen sprake. Piet wil wel degelijk werk afstaan, maar niet de macht. Hij wil immers verder bepalen hoe alles gebeurt. Karla voelt zich niet sterk genoeg om hierover te onderhandelen en duwt de hele verantwoordelijkheid weg.
Als ik dit toelicht, heeft Piet het moeilijk. Hij leeft al lang met het beeld dat hij de goede, liefhebbende partner en vader is die alles doet voor zijn gezin. Hij ziet zijn eigen nood aan controle, zijn dominantie niet in. Uiteindelijk overlopen we opnieuw de lijst van de dagelijkse verantwoordelijkheden. Ik ga met hen af wie welke taak zal opnemen en hoe ze uitgevoerd wordt. Piet heeft het meest problemen met het aanpassen van zijn waarden- en normenkader aan dat van Karla, Karla moedig ik aan zich niet te snel terug te trekken uit een discussie, niet direct toe te geven. Ik verplicht haar zich uit te spreken, maar ja te zeggen als ze echt ja bedoelt. Ze zien beiden in dat hun kijk op het leven en opvoeden erg verschillend is en dit in de loop der jaren almaar meer een rol is gaan spelen.
Ik heb twijfels bij de goede afloop van zaken, omdat ik hoor dat Piet met zijn kinderen dezelfde aanpak hanteert als met Karla, waardoor ook het opvoedterrein conflictueus dreigt te worden. Toch willen beiden op basis van de nieuwe afspraken hun huwelijk nog een kans geven.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu