Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk10/11/2011

Julie
Ik leerde Geert kennen toen ik een zevende jaar verzorging volgde. Hij kwam er als verpleger een reeks praktijklessen geven en het klikte direct. Ik vond Geert erg aantrekkelijk, hij was ook attent, had gevoel voor humor en we deelden heel wat interesses, waaronder lopen. We trainden samen en maakten lange tochten. Zodra ik werk had, zijn we gaan samenwonen in een klein huisje dat Geert helemaal eigenhandig opknapte. Onze oudste dochter werd geboren. Ik bleef thuis, want wou haar zo lang als mogelijk borstvoeding geven en veel tijd doorbrengen met haar, dingen die ik thuis niet gekend heb. Het moederschap ging me in het begin niet zo goed af. Ik voelde me constant moe, Lise was bovendien een moeilijke slaper en eter en ik kreeg van Geert totaal geen steun. Hij werkte als verpleger, maar was daarnaast in bijberoep nog ambulancier en had intussen een tweede huisje gekocht om op te knappen. Hij deed het om vooruit te komen, maar ik voelde me in die periode erg eenzaam. Op de consultatie bij Kind en Gezin leerde ik twee andere vrouwen kennen in dezelfde situatie. We deelden onze ervaringen met de kinderen, gingen samen naar de speeltuin, steunden elkaar. Ondertussen was ik opnieuw zwanger, van Tibo, onze zoon en na zijn geboorte werd het almaar drukker. Eigenlijk zag ik toen Geert al niet zo vaak meer. Was hij thuis, dan was hij meestal erg moe. Ook onze gemeenschappelijke interesses schoten er volledig bij in. Na Tibo hebben we beslist om geen kinderen meer te hebben. Ik gebruikte de pil, maar ben die waarschijnlijk een paar keer vergeten en drie jaar na Tibo was ik zwanger van Gina, onze jongste dochter. Geert was niet opgezet met de zwangerschap. Ik was er evenmin op ingesteld, maar wou zeker geen abortus, dus hielden we het kind. De zorg voor drie woog erg zwaar en ik stond ook altijd overal alleen voor. Ik voelde me gebonden aan ons huis, wachtende tot Geert thuis kwam. Het enige dat we nog samen deden was onze jaarlijkse vakantie naar Frankrijk en de schoolfeestjes van de kinderen. Ik dacht dat het van voorbijgaande aard zou zijn. Mijn moeder zei ook altijd dat het de kwade jaren in een huishouden zijn, kleine kinderen, werken om iets op te bouwen en dat dit wel voorbij gaat, het nadien betert. Toen ik begin dit jaar in zijn mailbox op een aantal erg romantische mails stootte met zijn jongere collega, stortte mijn wereld in. De ondankbare hond, had ik daarvoor mijn leven opgeofferd, zo gezorgd voor hem en ons gezin. Hoe kon hij me dit aandoen? Die avond heb ik hem verplicht zijn koffers te pakken. Hij trok in bij zijn ouders, maar belde me ook constant, of hij terug mocht komen, dat hij het contact met Sandra verbroken had...Ik was woedend, niet in staat om zelfs maar met hem te praten. Ik ben gaan uithuilen bij een van mijn vriendinnen en die gaf me de raad het nog niet op te geven, therapie te proberen. Vandaar deze stap.
 
Geert
Al van bij ons eerste contact vond ik Julie een erg aantrekkelijke, lieve en innemende vrouw. Ik vond haar ook bijzonder rijp voor haar leeftijd, we konden goed praten en deelden een passie voor lopen. We waren bijna altijd samen en dat voelde erg goed aan. Als ik er nu op terugkijk kan ik alleen maar zeggen dat we onderweg ergens elkaar helemaal kwijt zijn geraakt, een proces dat versterkt is vanaf de geboorte van de kinderen. Ik vond vanaf dan Julie erg afwezig, niet meer toegankelijk, volledig benomen door zorg. Ik vind dat ik wel geprobeerd heb om mijn deel te doen, maar voelde me erg onbeholpen en vaak nam ze zonder spreken de dingen over, wat me duidelijk het gevoel gaf dat ik het niet goed deed of toch niet zoals zij het wou. Ze vroeg me ook nooit wat. Ik ging ervan uit dat het gewoon zo ging, als er kinderen kwamen, en dat ik geduld moest hebben, de dingen wel opnieuw zouden worden zoals voorheen. Ik gooide me volledig op mijn werk, werd hoofdverpleegkundige en deed ook goede zaken met de aan- en verkoop van kleine huisjes. We kregen het financieel snel goed en ik vond dat een heel fijn gevoel, iets wat ik thuis nooit gekend heb. Mijn ouders hebben altijd hard moeten knokken om rond te komen, er was nooit plaats voor een extra. Voor Julie en mijn kinderen wou ik een ander leven. Natuurlijk voelde ik wel dat we naast elkaar gingen leven, we nog weinig dingen deelden. Maar ik bleef het bekijken als een fase. Je leest dat toch overal: verwacht niet te veel van je partner in het spitsuur van het leven, aanvaard dat het allemaal al eens wat minder loopt, de tijd brengt wel raad. Ik bleef echter mijn best doen. Zo deed ik vorig jaar een hele goede zaak met een huisje en kocht ik Julie een paar prachtige oorbellen, iets waarop ze maar matig reageerde. Op het werk kwam intussen Sandra het team vervoegen. Ze is een hardwerkende jonge vrouw, een echt luisterend oor. Ik vond haar direct sympathiek, maar dacht helemaal niet aan een relatie. We gingen 's middags vaak samen lunchen, volgden samen een opleiding en gingen op teambuildingsweekend. Daar is van het een het ander gekomen. Bij Sandra kon ik mijn ei kwijt, ze luisterde, nam haar tijd, we lachten veel, iets wat ik samen met Julie lang niet meer had ervaren. Ik voelde me ook schuldig, maar kon het toch niet laten. Toen Julie het ontdekte, was ik op een bepaalde manier opgelucht. Zo een dubbelleven is eigenlijk niets voor mij en op deze manier werd ik verplicht over mijn situatie na te denken. De tijd bij mijn ouders heeft me de ogen geopend. Wat had ik Julie en de kinderen aangedaan? Hoe kon ik me voorstellen dat een leven zonder hen beter zou zijn? Ik heb toen besloten ervoor te vechten en hoopte dat Julie me die kans wou geven. Ik wil deze therapie doen werken en hoop dat Julie me mettertijd kan vergeven.
 
Hoe het verder ging
Tijdens de eerste sessie gaan Julie en Geert zo ver mogelijk uit elkaar zitten, symbolisch voor wat overspel met hun relatie gedaan heeft. Julie denkt Geert niet (meer) te kennen en zeker niet te kunnen vertrouwen. Ze is kritisch en afwijzend, hij verdedigt zich of zwijgt. De eerste sessie geef ik hen de ruimte om ruzie te maken, met als regel dat er niet gescholden mag worden. Julie kan zich zo volledig uiten, Geert ervaart hoe diep het zit. Het wordt me ook duidelijk dat er bij Julie sprake is van post-traumatische stress. Ze heeft slaapproblemen en voelt zich opgejaagd en angstig. Ik stel haar gerust, dat deze symptomen mettertijd zullen minderen. Na de introductiesessies blijkt dat beiden nog gemotiveerd zijn en in hun herinneringen zit nog veel verbondenheid. Toch is er nu van intimiteit geen sprake meer. Dit komt door het overspel, maar ook door hun verleden. Geert komt uit een emotieloos middenstandsgezin waar hij alleen bestaansrecht had als hij presteerde, op school of in de zaak. Julie is de oudste van vier met een afwezige vader en een ziekelijke moeder. Op haar twaalfde beredderde ze het huishouden. Ze leerden nooit emoties te delen. Als er een verschil de kop opsteekt, verliezen ze zich in kwaadheid en eindigt het met weglopen of zwijgen. Omdat het overspel alles beheerst, pakken we dit eerst aan. Geert weet dat hij geduld zal moeten hebben, Julie hem niet vertrouwt. Julie zegt dat dit enkel kan als Sandra verdwijnt. Hij schrijft haar met medeweten van Julie een brief waarin hij elk contact verbreekt. De volgende sessies zit Geert dapper de vele woedebuien en emotionele vragen van Julie uit. Na de negende sessie zegt hij op te zijn, telkens opnieuw al die vragen en woede. Hij denkt dat het voor Julie niet meer moet, maar hij wil nog niet opgeven voor de kinderen. Dit blijkt een keerpunt. Op dat moment, in zijn wanhoop, is Geert in staat om Julie te zeggen waarom hij haar mist. Hij vraagt wat er nodig is om haar vertrouwen opnieuw te winnen. Zij wordt emotioneel, zegt zich zorgen te maken omdat Sandra nog altijd bij hem werkt en of hij dit wil veranderen. Geert vindt dit moeilijk, zegt met Sandra geen contact meer te hebben, maar professioneel ook geen stap terug te willen doen. Er ontstaat opnieuw een vlammende ruzie. Ik neem Geert twee sessies apart en zeg hem dat hij keuzes zal moeten maken, ook keuzes die pijn doen. Hij kiest uiteindelijk voor Julie, zegt haar van werk te willen veranderen en heeft op mijn advies hierover telefonisch contact met Sandra. Die blijkt zelf al een overplaatsing aangevraagd en bekomen te hebben. Door deze duidelijke keuze voelt Julie dat het Geert menens is, dat hij haar voor zijn carrière heeft gezet. In de volgende sessies kunnen we beginnen kijken naar het opnieuw vorm geven van de relatie, al steekt woede nog vaak de kop op. Omdat die conflicten vermoeiend zijn, leer ik hen de time-out-methode. Voelen ze dat woede het overneemt, dan trekken ze zich even terug tot ze opnieuw rustig zijn en hervatten ze het gesprek een half uur later. Dit lukt waardoor we beter kunnen werken aan wat ze anders willen in hun relatie. Ze plannen voor het eerst sinds de kinderen er zijn een weekje vakantie met twee. Een paar weken later berichtten ze mij dat alles goed gaat en ze opnieuw in elkaar geloven.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu