Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk04/07/2012

Véronique
Ik leerde Stefano zes jaar geleden kennen. Mijn vader was bezig met de bouw van zijn nieuw huis en Stefano kwam er samen met zijn vader de grondwerken doen. Ik was onder de indruk van zijn knappe, zuiderse look. Hij flirtte met mij van in het begin op een manier zoals nog nooit een man met mij gedaan had. Ik nam onze relatie in het begin niet al te serieus, maar na verloop van tijd voelde ik dat Stefano het echt wel meende. Ik werd ook direct opgenomen in zijn familie. Stefano is van Siciliaanse afkomst en voor zijn moeder, die alleen haar drie zonen heeft, was en ben ik een beetje de dochter die ze graag had gehad. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 10 was. Ik groeide op bij mijn moeder, die heel haar leven in het teken gesteld heeft van mijn gehandicapte zusje. Mijn vader kon dat niet aan en is met een andere vrouw een nieuw leven begonnen. Ik voelde er mij nooit welkom, waardoor ik na verloop van tijd ook niet meer ging. De laatste jaren is het contact beter, maar een hechte band wordt het nooit. De familiale warmte bij Stefano, de gezellige sfeer op de talrijke bijeenkomsten, ik vind het fantastisch. In mijn relatie met Stefano ben ik snel van het ene in het andere gerold: een huis gekocht, kindjes gekregen...Ondertussen had hij beslist voltijds in de zaak van zijn vader te beginnen, een keuze waar ik nu spijt van heb. Het veranderde alles. Was Stefano in het begin erg attent en aanwezig, dan is hij nu vooral afwezig. Werken, dat is het enige wat de afgelopen jaren telde. Ik heb zelf een drukke job, geef les als docente aan de hogeschool, wat veel voorbereiding vergt, maar ik hou er wel een strikte werkhygiëne op na. Als ik werk dan zet ik me volledig in, als ik bezig ben met mijn gezin, dan krijgt dat al mijn aandacht. Bij Stefano is dat helemaal zo niet. Het werk komt altijd tussen in de plannen die we maken. Als zijn vader belt met een vraag, dan wordt die telefoon opgenomen. Afgelopen weekend, we zaten net aan tafel, ik had uitgebreid gekookt, belde een grote klant. Meneer zat in de put omdat zijn vrouw er met de boekhouder vandoor is en Stefano vond dat hij er naar toe moest. Uiteraard vond ik dat niet OK. Klap op de vuurpijl was echter het annuleren van onze vakantieplannen. We zijn als gezin nog nooit op reis geweest. Voor dit jaar had hij dan eindelijk toegegeven, we zouden een weekje naar Zuid-Frankrijk gaan. Ik had het allemaal uitgezocht en het voorschot betaald. 14 dagen geleden kwam hij echter met de boodschap dat er een grote opdrachtgever had toegezegd en dat hij dus niet kon vertrekken. Ik mocht wel alleen gaan, zei hij, wat me pas echt razend maakte. Omdat Stefano echt niet inziet dat er iets moet veranderen, heb ik voorgesteld om naar hier te komen. Hij vindt dat ik overdrijf, ik vind dat hij niet kan verwachten dat ik helemaal alleen leef met de kinderen, zoals mijn moeder deed.
 
Stefano
Ik ben altijd een beetje een flierefluiter geweest en had eigenlijk nooit gedacht dat ik me zo vroeg zou settelen. Toen ik Veronique tegenkwam was dat gevoel echter zo sterk, dat ik er alleen maar kon voor gaan. Ik vond haar heel mooi, met haar lang blond haar, maar ook erg intelligent en ze viel voor me, wat ik nooit had durven dromen. Een vrouw van dit kaliber, ik dacht dat het geen spek voor mijn bek zou zijn, maar kijk, we zijn intussen getrouwd. In het begin was onze relatie behoorlijk passioneel, wat ik belangrijk vind. Bovendien voelde Veronique zich direct thuis bij ons en waren mijn ouders ook echt opgezet met mijn keuze. Ze beschouwen Veronique als hun dochter, mijn moeder zou alles doen om ons gezin te helpen en Veronique te ondersteunen. Ik had er vroeger nooit aan gedacht om in het bedrijf van mijn vader te stappen, maar in het vooruitzicht van een gezin, van kinderen, vond ik het een goede keuze. Ik wil zo goed mogelijk voor hen kunnen zorgen; ze mogen niets tekort komen, dat is gewoon mijn taak als man. Ik weet dat ik hard werk en er de laatste jaren soms te weinig tijd ging naar Veronique, maar de positieve zijde van het verhaal is wel dat wij intussen een mooi huis hebben, we ons financieel geen zorgen moeten maken en de vooruitzichten in het bedrijf almaar positiever zijn nu er een jonge en nieuwe wind waait. De vakanties zijn er de laatste jaren inderdaad bij ingeschoten, maar zo gaat dat nu eenmaal als je zelfstandige bent. De eerste vijf jaar zijn echte investeringsjaren waarbij je volledig voor je zaak moet gaan. Ja, het bedrijf was er al, maar dat is ondertussen helemaal veranderd, met een aantal medewerkers en veel grotere opdrachten. Ik dacht dat Veronique respect zou hebben voor wat ik opbouw, zou begrijpen dat wat ik doe voor ons is. Niets is minder waar. De sfeer in huis is nu erg gespannen. Als ik een telefoontje krijg en het is van de zaak, staat haar gezicht al op onweer. Als ik een activiteit moet onderbreken voor iets dringend voor het werk, dan krijg ik gegarandeerd een dag zonder klank. Mijn broer en vader vinden dat ze veel kapsones heeft, wel de vruchten plukt van mijn inspanningen, maar niet wil aanvaarden dat daar tegenover toch ook inspanningen staan. Ik heb dat nooit zo willen zien, omdat ik Veronique ken en weet dat ze zeker niet alleen met het materiële bezig is, integendeel. Onze laatste grote ruzie, over de vakantie, vond ik bijzonder kwetsend. Ik had er ook naar uitgekeken, dat wij samen op reis zouden gaan, maar op dit contract hebben we meer dan een jaar gewerkt en nu dat binnen is, kan ik het onmogelijk laten schieten voor een week vakantie. We kunnen binnen een paar maanden dan zeker eens voor een langere periode weg, maar dat gelooft Veronique dan weer niet. Ze denkt dat het altijd zo zal zijn, dat uitstel afstel betekent. We kunnen ook niet meer praten hierover, ze wordt gewoon telkens woedend zondermeer.
 
Hoe het verder ging
Als ik Veronique en Stefano voor het eerst ontmoet, zie ik een knap, goed gekleed en gekapt koppel dat vanuit zijn lichaamstaal het begrip ‘passionele relatie' perfect weergeeft. Het ontbreekt deze twee dan ook duidelijk niet aan gevoel, integendeel. Hoe sterk die emoties de overhand kunnen nemen, tonen ze al direct. Veronique verzucht dat de komende vakantie opnieuw een flop wordt en zij er nog maar eens alleen voorstaat met de kinderen. Stefano gaat in de verdediging, weerlegt haar gevoel en zegt dat ze echt overdrijft. ‘Ik kom toch dagelijks naar huis en ben er toch elk weekend?' Zij ontsteekt daarop in woede. ‘‘Zijn', ja, dat is het juiste woord. Maar daar is het dan ook mee gezegd. Je bent lijfelijk aanwezig, maar met je hoofd zit je altijd op je werk. Ik en de kinderen, wij doen er niet toe.' Waarop ze zich van hem afkeert en boos naar buiten kijkt. ‘Kijk, zegt Stefano, zo gaat het altijd. Er is een discussie, Veronique wordt dan echt boos en dan stopt alles.' Na deze eerste ervaring exploreer ik met hen kwaadheid als emotie in hun relatie. Beiden zien het als iets heel negatiefs, wat samenhangt met hun opvoeding. Als kind mocht Veronique nooit boos zijn, gezien de moeilijke situatie met haar zus. ‘Ik voelde me ook regelmatig ongelukkig, maar uitte het niet omdat mijn ma het al zo zwaar had. Heel af en toe werd het me wel teveel en dan kon ik heel woedend uit de hoek komen. Zo heb ik ooit een goede vriendin een pluk haar uit het hoofd gerukt omdat ik vond dat ze me negeerde.' Stefano van zijn kant heeft thuis veel ruzie en gevoel gezien tussen zijn ouders. Zijn pa is opvliegend, zijn ma liet zich niet doen, waardoor het vaak kletterde. ‘Ik verlies mezelf nooit in woede, maar ga wel in de verdediging als ik de kwaadheid van Veronique onredelijk vind en meestal is dat gewoon zo. Ruzie maken moet kunnen, maar niet op deze manier.' Het is duidelijk dat voor hem ruzie maken, een moment van ontladen en ventileren is, waarna hij zich beter voelt. Veronique verliest zichzelf echter en voelt zich nadien dan altijd slecht en moe. Woede heeft bij haar een ander doel en een andere functie. Omwille van hun uitgesproken gedrag, vraag ik hen hoe oud ze zichzelf inschatten als ze ruzie maken. Voor Veronique is dat een moment van inzicht. Ze verbindt haar gedrag met dat van haar oudste zoon, een kleuter, die af en toe woede-aanvallen krijgt en nog moet leren zichzelf te beheersen. ‘Hij doet het als hij jaloers is, als hij zich miskend voelt en aandacht wil. Tja, zoals ik zeker...Stefano behandelde me eerst als een prinses en nu lijkt alleen werken nog belangrijk. Ik ervaar dat telkens als een afwijzing.' Beiden verstaan zo beter waarom hun ruzies escaleren. Stefano begrijpt dat hij zijn afspraken met Veronique moet nakomen en als dat niet lukt, hij niet in de verdediging moet gaan. Zij ziet in dat als ze afwijzing ervaart, ze dit moet communiceren, dat ze met woede het tegenovergestelde bereikt van wat ze verlangt. Ze willen met deze nieuwe inzichten verder zelf aan de slag. De vakantie blijft afgelast, maar het koppel boekt wel een lang weekend in augustus, zonder de kinderen.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu