Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk26/07/2012

Sara
Ik leerde Bram kennen op het jaarfeest van de reisorganisatie waarvoor we allebei begeleider zijn. We kenden elkaar niet, omdat hij toch vooral met avontuurlijke vakanties bezig is en ik met culturele. Er hing direct elektriciteit in de lucht, het klikte enorm. Diezelfde avond is hij bij mij in bed beland, niet direct mijn gewoonte, maar het voelde goed aan. In ons leven is veel gelijkend: Bram staat net als ik in het onderwijs, een job die voor ons beiden een passie is en waarvoor we ons dan ook helemaal inzetten. Ik werk met kleuters, hij is leraar LO in de eerste graad van het middelbaar onderwijs. Daarnaast zijn we beiden nog altijd actief in de jeugdbeweging en zijn onze vakanties bijzonder gevuld. We begeleiden nu al twee jaar samen een aantal reizen en kampen, wat ons goed ligt. Elke maand zijn we ook zeker een weekend weg, richting Ardennen of elders in de natuur. We hebben een ruime vriendenkring en eigenlijk is er altijd wel iemand die meewil. Vooral Bram vraagt heel makkelijk mensen mee, in die mate dat ik soms al eens aangeef dat ik graag eens iets onder ons beiden zou doen. Op een drietal weekends na, is dat nog niet gebeurd. Die weekends vielen zeker mee, maar Bram vindt het toch toffer als er meer volk is. Onze vrije tijd in het algemeen wordt meestal ingevuld met sociale activiteiten. We hebben door al die reizen een bijzonder ruime vriendenkring en er zijn altijd wel mensen om mee op stap te gaan. Ook hier zou ik het graag anders zien, heb ik nood aan wat meer tijd op onszelf, maar Bram wuift dat weg. Het is waar dat ik er telkens van geniet als we op stap gaan, maar ik besef ook dat dit niet ‘het' leven is. Mijn zus is vorig jaar bevallen van een dochter waarvan ik meter ben en dat heeft me toch aan het denken gezet. Bram en ik, we huren nu een huisje en sparen eigenlijk niet. Al ons geld gaat nu naar reizen en op stap gaan. Voor Bram is er nog tijd genoeg om te sparen, hij wil nu profiteren. Ik heb ook niet de klassieke mentaliteit van huisje-tuintje-boompje, maar als we ooit een kind willen, en dat bevestigt hij toch aldoor, dan zal het op deze manier niet lukken. Ook al dat reizen zal dan ondergeschikt worden, maar of Bram dat zal aankunnen, weet ik niet. Mijn kinderwens is niet dringend, maar ik weet wel zeker dat ik kinderen wil. Bram zegt hetzelfde, maar ik heb wel het gevoel dat voor hem een toekomst met een kind erg ver vooruit ligt. Hij praat er luchtig over, terwijl hij intussen toch ook al gezien heeft wat het vergt. Tussen ons gaat alles nu eigenlijk nog goed, maar ik heb ernstige twijfels of we op termijn hetzelfde willen en of we dan niet helemaal gaan vastlopen. Ik wil op mijn 35ste niet tot de vaststelling komen dat ik vast zit in de verkeerde relatie, met een man die totaal andere dingen wil in het leven.
 
Bram
Sara durf ik gerust mijn eerste echte vriendin noemen. Ik had voor haar wel een aantal vriendinnetjes, maar echt serieus was het nooit. Bij Sara heb ik dat gevoel wel. We zijn vrij snel gaan samenwonen, iets wat ik voorheen nog nooit had overwogen. Het feit dat we een erg gelijkend leven leiden had daar zeker veel mee te maken. Ik vond het super dat we in essentie weinig in ons leven moesten wijzigen. Dat was in vorige relaties zeker wel een probleem. Ik had altijd gevoel dat de meisjes met wie ik begon mij en mijn leven fantastisch, boeiend en spannend vonden, maar zodra we samen waren, wilden ze dat snel gewijzigd zien. Ik vond dat telkens een grote afknapper. Ik ben zeker trouw als ik in een relatie zit en wil ook rekening houden met de ander, maar ik geef duidelijk aan wat ik belangrijk vind en verwacht dat dit dan ook aanvaard wordt. Wil ik ooit kinderen? Jazeker, en dat is wat ik Sara al verschillende keren heb duidelijk gemaakt. Ze is trouwens de eerste vrouw met wie ik dat echt zal zien zitten, maar op de een of andere manier is dit voor haar niet geloofwaardig. Sinds de komst van Pommelien, haar nichtje, is ze veel met dat onderwerp bezig. Dat spreekt ook uit andere dingen. We hadden voorheen nooit discussies over geld, nu wil ze per sé sparen, terwijl ik daar niet direct het nut van inzie. We hebben allebei een vast inkomen, doordat we benoemd zijn, en zolang het kan wil ik ten volle genieten van mijn vrijheid, reizen en de wereld verkennen. Ik ben daar misschien wat extreem in, maar ik heb door de situatie bij mij thuis geleerd dat je moet leven als de mogelijkheid er is. Ik ben de oudste van twee, mijn zus is 15 jaar jonger, een echt nakomertje, en mijn ouders zaten daardoor over een lange periode vast aan hun gezin. Mijn zusje was bovendien een zeer moeilijk kind en nu puber, waardoor ze alle aandacht opeist. Ik heb mijn vader meer dan eens horen zeggen, ‘ach, kinderen, weet waar je aan begint'. In hun jonge tijd hebben ze niets ondernomen en nu lukt het al jaren niet meer doordat ze zo gespreid kinderen hadden. Mijn ma is nog nooit verder geweest dan de Moezelstreek. De wereld is er om te ontdekken en ik wil dat ook ten volle doen. En ja, ook voor een gezin zal er een plaats zijn, maar daar hebben we echt nog voldoende tijd voor, toch. De reden waarom we naar hier kwamen is trouwens mijn voorstel om een jaar op wereldreis te gaan. Ik heb bij het overlijden van mijn grootmoeder eerder dit jaar een som geld geërfd waarmee dat mogelijk zou zijn. Het is een droom van velen die ik wil realiseren, maar Sara haar reactie was verre van enthousiast. Ze sprak opnieuw over sparen, een huis, de kinderen later. Ik wil echt nu leven, niet later en hoop oprecht dat ze samen met mij op wereldreis gaat. Het zou ons als koppel alleen maar dichter bij elkaar brengen en het is ook enkel met ons twee, nog zo iets waarover ze het vaak heeft.

Hoe het verder ging
Een wereldreis of een gezin, investeren in zelfontplooiing of in verbondenheden, dat is de vraag die Sara an Bram bezig houdt. Daarbij is het duidelijk dat Bram de kaart van het individuele leven wil trekken en Sara die van het leven als mogelijk gezin. Ik heb eerst met elk van hen een uitgebreid gesprek. Daar komt naar voor dat Sara erg in de knoop zit. Enerzijds vindt ze haar leven met Bram heel vervullend, anderzijds heeft ze een diepe angst dat het echte leven aan hen voorbij zal gaan. ‘Ik weet nu al dat ik niet gelukkig zal zijn op termijn met meer van hetzelfde, terwijl Bram alles wat erna komt, sowieso als ‘minder' zal evalueren.' In het gesprek met Bram blijkt dat effectief het geval te zijn. ‘Mocht ik weten dat een kind op ons veertigste kan, ik stelde het tot dan uit. Er is nog zoveel dat ik wil doen.'. In onze gesprekken samen komt naar voor dat Sara en Bram inderdaad veel delen en een ogenschijnlijk erg gelukkig en ‘passend' koppel zijn. Ik ervaar echter duidelijk dat ze inderdaad veel samen doen en beleven, maar niet praten en emotioneel weinig delen. Zo gaat Sara met haar zorgen bij haar zus aankloppen en schuift Bram belangrijke onderwerpen voor zich uit en vermijdt hij echte intimiteit in zijn relatie. Het onderwerp kinderen is er zo eentje. Telkens we er op komen, zegt hij dat hij ze wel wil, maar later. Dieper op het onderwerp ingaan, hoe hij zijn leven met kinderen ziet, welke aanpassingen dit zal vergen, hij gaat het uit de weg. ‘Wat voor zin heeft het om er nu al mee bezig te zijn. We zien dat toch als het zover is?' Ook sparen, de aankoop van een huis zitten in dezelfde sfeer. Bram heeft duidelijk een diepgewortelde schrik om vast te komen zitten, aan een vrouw, een huis, een kind. Bovenal wil hij dit niet zo zien, en bijgevolg is het niet bespreekbaar. Ik peil of hij begrijpt dat hij door deze houding, Sara angstig en onzeker maakt, ze denkt dat zijn antwoorden een ‘vooruitschuiven van' zijn. Hij vraagt wat hij kan doen om haar gerust te stellen. Sara geeft aan dat ze graag concretere antwoorden wil. ‘Ja, ik wil mee op wereldreis, maar ik wil ook zekerheid over zijn engagement erna. Het liefst had ik ook een tijdsbestek gehoord, niet gewoon ‘later'.' We spreken af dat elk voor zichzelf zo een tijdlijn zal maken. Diezelfde week belt Bram dat hij niet meer op gesprek komt. Hij krijgt er een beklemmend gevoel bij. ‘Die dingen hebben tijd nodig, moeten nog een beetje spontaan verlopen. Nu is het alsof ik een contract moet tekenen waarin staat wanneer we aan kinderen gaan beginnen.' Sara komt wel naar onze afspraak. Ze geeft aan dat na een fikse discussie Bram zijn koffers heeft genomen en ingetrokken is bij een vriend. Hij wil opnieuw praten, maar wil geen bemoeienissen van buitenaf. Sara geeft aan dat ze wil nadenken en zet de gesprekken ook stop. Een jaar later ontvang ik een mailtje dat ze in Australië zijn, op wereldreis en de afspraak is dat er tijdens de reis niet over kinderen wordt gesproken. ‘Nadien zal ik dan toch knopen moeten doorhakken,' voegt ze er aan toe. ‘Ik kom dan misschien nog eens langs.'


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu