Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk21/03/2013

Carol
Ik leerde Dieter kennen aan de hogeschool, waar we allebei studeerden maar geen van beiden slaagden. We trokken intens met elkaar op, maar doordat ik in die periode nog heel strikt door mijn vader werd gecontroleerd, gingen we vaak niet naar de les om bij elkaar te kunnen zijn. Ik wist dat ik niet goed bezig was, maar kon het niet laten. Bij Dieter zijn was een bevrijding, weg van de spanningen bij ons thuis. Mijn vader is Algerijn, mijn moeder een Vlaamse. Onafhankelijk van hun afkomst pasten ze totaal niet bij elkaar. Mijn moeder is vrolijk, gaat als een genieter door het leven. Mijn pa is ernstig, gelovig en houdt erg vast aan principes. Als kind merkten we weinig van de spanningen tussen hen, maar in mijn puberteit was het bij ons geen pretje. Wij, als meisjes, mochten niets. Voor alles moest mijn moeder pleiten en als ze het niet verkreeg, loog ze voor ons, zodat we toch eens buiten konden. Hoogoplopende ruzies waren dagelijkse kost. Je hoort vaak dat kinderen er vanaf zien als hun ouders scheiden, wel, voor mij was het een bevrijding. Mijn vader heeft mijn moeder nooit vergeven dat ze er een punt achter zette en brak totaal met ons. Hij zou hertrouwd zijn, twee kinderen hebben, maar zijn huidige vrouw mag van ons bestaan niet afweten. Dieter was in die periode een steun voor mij. Ik was dan ook blij dat we allebei snel werk vonden en gingen samen wonen. Ik verlangde zo naar mijn eigen rustige nestje. De laatste jaren lopen de dingen niet meer zoals ik wil. Dieter is vaak uithuizig, wil elk weekend uitgaan, terwijl ik verlang naar een gezin. Zeker nu mijn vriendin bevallen is, wil ik het zelf meer dan ooit. Ik ga nog wel eens mee uit, maar drink niet en heb ook een hekel aan dronken mensen. Dieter weet dat, maar kijkt daar niet naar. Hij wil zich amuseren en dan mag hij toch wel een pintje drinken zeker. Alleen eindigt het meestal met een dronken Dieter. Hij besteedt op zo een avond ook weinig tijd aan mij, is altijd bezig met zijn voetbalmaten. Is hij dronken en heb ik commentaar, dan ben ik de seut en zit het er op. Ik ga dus niet meer mee, kijk op zaterdagavond TV of ga bij mijn ma. De laatste tijd kan ik het vaak niet meer aan. Ik zaag veel, omdat hij weigert beslissingen te nemen. Een paar weken geleden, op een zaterdagnacht, was het me echt te veel. Hij kwam weer aangeschoten thuis, ik heb me kwaad gemaakt en hij heeft me een harde duw gegeven. Hij had er nadien erg veel spijt van, maar ik kan hem niet meer vertrouwen. Als iemand zoiets doet, doet hij het nog, denk ik. Kan ik hem nog vertrouwen? En is hij in staat om echt voor ons te gaan?
 
Dieter
Carol en ik hebben ondanks onze leeftijd al een lange, gezamenlijke geschiedenis. We leerden elkaar kennen op een moeilijk moment in haar leven, toen het thuis absoluut niet goed ging, zij voortdurend onder de tirannie van haar vader probeerde onderuit te komen. Ik vond haar een erg mooi meisje, maar ook een wijze, zo helemaal anders als de meeste vrouwen op die leeftijd. Mijn ouders zijn al langer gescheiden, ik ben enig kind en ben altijd vrij opgevoed. Ik deed waar ik zin in had, zolang er maar geen problemen van kwamen. Bij Carol vond ik rust, een thuisgevoel, we voelden elkaar goed aan. Sinds we samen wonen is dat gevoel voor een groot stuk verdwenen. Dat haar ouders scheidden leek de bevrijding. Eindelijk konden we ons ding doen. We genoten ervan, al was dat bij Carol almaar minder van harte. Ze vindt mijn vrienden kinderachtig, uitgaan saai, drinken iets voor pubers. Op geen enkele manier nam ze echt deel aan wat ik deed: op een BBQ van onze club presteerde ze het om een hele avond geen woord te zeggen. Ze wou om elf uur al naar huis en toen ik weigerde, werd ze erg boos en vertrok ze. Ze lapt me dat vaak, kwaad worden of vertrekken als het haar niet zint, waardoor ook mijn avond vergald is en ik dan inderdaad al eens meer drink dan goed voor me is. Ik heb ook het gevoel dat ze zich almaar meer terug plooit op haar moeder en zus, hun manier van leven en zo wil ze het ook voor ons. Haar zus is getrouwd met een erg brave, volgzame man die heel hard werkt en daarnaast geen hobby's heeft. Ze zijn altijd samen, wat ik verstikkend vind, maar Carol als ideaal ziet. Haar moeder zit bovendien voortdurend te pushen voor kleinkinderen. Dat werkt bij mij averechts. Manipuleren, ik ben er allergisch voor en de frustraties daarover zijn er tijdens die fatale ruzie uitgekomen. Ja, ik heb haar geduwd en dat is fout. Het was nog nooit gebeurd en het zal ook nooit meer gebeuren. Ik heb me duizendmaal verontschuldigd, maar ze wil het er gewoon niet over hebben. Ik heb een fout gemaakt en ze zal het mij nooit vergeven. Ik heb wat goed te maken, dus ik mag haar vanaf nu wat meer tegemoet komen. En dan begint ze telkenmale opnieuw over kinderen. Ik vind dat geen gezonde basis, zoals we nu bezig zijn. Ik heb ook sterk het gevoel dat mocht er een kind zijn, ik gewoon nog in het gareel moet lopen, op geen enkele manier nog mezelf zal mogen zijn. Ik heb dat soort relatie tussen mijn moeder en stiefvader gezien en bedank er feestelijk voor. Ik wil nog een beetje een eigen leven, mijn ding mogen doen. Ik hoop dat zij ook een eigen interesse ontwikkeld, eens op stap gaat met vriendinnen, maar ze ziet dat zo niet. Als je een relatie hebt, is dat het enige wat nog telt. Ik wil onze relatie nog een kans geven, maar hoop ook dat we het goed gevoel van weleer terug vinden.
 
Hoe het verder ging
Carol en Dieter lijken geen dertigers, maar ogen, oa vanuit hun interactie, als jongvolwassenen. Beiden houden er stereotiepe beelden op na. Zij denkt enkel aan trouwen, een huis en kindjes. ‘Als je elkaar graag ziet, wil je altijd samen zijn. Als een man je graag ziet, doet hij alles voor je.' Hij heeft het over van je jonge leven genieten, uitgaan in het weekend. ‘De remmen los, eens stevig drinken met de vrienden.' Ik peil naar de achtergrond van deze overtuigingen en ze zijn duidelijk een reactie op hun jeugd. Zij werd thuis zo kort gehouden, dat ze daar een diepe angst voor autonomie, voor alleen zijn, aan overhield. Ze streeft naar maximale controle via duidelijke levenscenario's waarin haar partner zich moet passen. Hij werd thuis zo sterk aan zijn lot overgelaten, dat hij denkt er in het leven alleen voor te staan en alleen vriendschappen blijven. Hij wil vrij zijn, loopt weg van de dominante Carol. Bij aanvang was dat verschil er minder, ervoer Dieter vooral een veilig gevoel. Zodra die zekerheid geïnstalleerd was, door samen te wonen, vond hij het allemaal beperkend. Zij genoot eerst van haar vrijheid, die hij haar bracht, maar ging nadien almaar meer leven zoals thuis: niet drinken, een huiselijk leven, strikte normen. Beide visies verzoenen, is een enorme opgave, omdat het Carol en Dieter ontbreekt aan relationele vaardigheden. Elk gaat uit van zijn verwachtingen en heeft weinig oog voor de ander, voor hun relatie. De betekenis van een compromis is hen vreemd. Voor hen is jezelf realiseren, domineren of achter de rug je zin doen. Carol en Dieter gedragen zich als een kleine prins/prinses: worden hun noden niet ingevuld, dan zijn ze boos. Vergeven kunnen ze niet: elke fout van de ander is een troef die uitgespeeld kan worden. Ik probeer hen bij te brengen dat er in een relatie drie partijen zijn: jij, de ander en de relatie en dat iets doen voor de ander, je eigen positie niet verzwakt, maar de verbondenheid, de relatie versterkt. Om hen te leren hoe dit werkt, pakken we stapsgewijs de kleine issues in hun relatie aan. Zo bekijken we samen de weekendplanning en hoe ze er kunnen voor zorgen dat elkeen hierin aan zijn trekken komt. We proberen een aantal formules uit, maar bij de evaluatie blijkt dat ze elk compromis als een kwetsend verlies zien. Ik laat hen voor elkaar een avond plannen. Hij neemt haar mee naar een topmatch met een etentje (als ik het graag doe, zal ik goed gezind zijn en aandacht hebben voor haar), zij gaat met hem naar een romantische film (hopelijk komt hij zo in de mood en heeft hij aandacht voor mij). Buiten het gewone dagelijkse slagen we er dus niet in om een diepere betrokkenheid tot stand te brengen. Ik wil hen bijna aangeven dat relatietherapie naar mijn gevoel geen zin meer heeft, als Carol zegt er een definitief punt achter te zetten. Ze leerde iemand kennen op het werk. ‘Hij is een lieve jongen die het leven helemaal ziet zoals ik. We passen perfect bij elkaar.' Ik hoor hen daarna niet meer.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu