Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk31/10/2013

Ingeborg
Ik leerde Michel twee jaar na mijn echtscheiding kennen op een kookcursus. Hij had een gelijkaardige ervaring achter de rug, waardoor we elkaar goed aanvoelden. Ik kwam uit een moeilijk huwelijk met een erg dominante man en had eigenlijk geen zin in een volwaardig, nieuw engagement. Ik voelde me goed bij Michel, maar koesterde ook mijn vrijheid. Michel respecteerde dat, volgde mijn tempo, waardoor ik hem kon toelaten. Eindelijk een man die wel rekening hield met mijn verlangens. Ook met de kinderen klikte het van bij aanvang. Mijn ex is geen betrokken papa, Michel vulde die behoefte bij mijn zonen goed in. Na verloop van tijd voelde ik me veilig bij Michel, al bleven we wel apart wonen, omdat ik dat wou. Twee jaar geleden werd ik op weg van school naar huis, ik ben kleuterleidster, aangereden door een vrachtwagen. Ik weet er niets meer van, werd wakker in het ziekenhuis waar ik blijkbaar een aantal dagen in een coma had gelegen. De neuroloog zei me dat ik veel geluk had gehad, dat ik een hersenletsel had opgelopen, maar dat de prognose positief was en ik veel kans had om volledig te revalideren. Dat bleek in de praktijk minder makkelijk. Ik was anderhalf jaar thuis, kon me moeilijk concentreren en kon geen enkele drukte verdragen. Het huishouden en de kinderen, laat staan werken, het lukte me niet. Michel nam alles over. Hij kwam inwonen en zorgde heel goed voor mij en de kinderen. Ik mocht me gelukkig prijzen met hem, zoveel is zeker, en iedereen zei dat ook constant. Het maakte me soms opstandig, ik had hier immers niet om gevraagd. Ik ben helemaal geen type dat graag aanleunt bij iemand, maar nu kon het niet anders en probeerde ik het te aanvaarden. De laatste maanden gaat het veel beter met me. Ik werk opnieuw en denk ook krachtig genoeg te zijn om mijn leven zelf op te nemen. Maar, en dat is het probleem, mijn leven is niet meer hetzelfde. Ondertussen wonen Michel en ik al meer dan twee jaar samen en zijn ook de kinderen het zo gewoon. Ik besef dat terug keren naar de latrelatie, niet haalbaar is, al lag die manier van leven me beter. Ik vind het ook moeilijk dat Michel me nog altijd behandelt alsof ik een kwetsbare kasplant ben. Hij maakt zich snel zorgen en als ik eens later weg blijf of iets drink, worden daar makkelijk scènes rond gemaakt. Hij zit me zo dicht op het vel, geeft me het gevoel dat ik niet voor mezelf kan uitmaken wat goed is en wat niet. Ik voel me eigenlijk een vreemde in mijn huis. Ik heb al voorgesteld om opnieuw apart te gaan wonen, maar dat wil Michel niet. Hij zegt dat ik het alleen niet aankan en dat hij me niet in de steek laat. Het lijkt betrokken, maar ik ervaar het als vernederend. De laatste tijd voel ik me almaar vaker opstandig, kwaad en ik wil zo niet door het leven gaan. Ik hoop dat we via deze weg een betere manier vinden om hiermee om te gaan.
 
Michel
Toen ik Ingeborg leerde kennen was ik nog niet helemaal gescheiden. Ik kon mijn toenmalige vrouw die er met een jeugdvriend vandoor was, moeilijk loslaten. We hadden twee nog jonge kinderen, waar ik het merendeel van de tijd voor zorgde, omdat ik in het onderwijs sta. Nu zou ik mijn kinderen maar 1 week op de 2 meer zien. Ik begreep het niet dat ze dit hen, mij kon aandoen. We hadden helemaal geen slecht huwelijk, maar zij vond het saai en zocht dat avontuur bij hem. Ingeborg zorgde ervoor dat er opnieuw een perspectief kwam in mijn leven. Haar kinderen waren even jong als de mijne, hun papa keek niet naar hen om, ik deed dat met plezier. Ingeborg liet me toe, al stond ze meer op haar vrijheid dan me lief was, maar ik accepteerde dat, begreep dat het beter was rustig op te bouwen. Toen Ingeborg twee jaar geleden aangereden werd en de politie me kwam ophalen op het werk, vreesde ik het ergste. De eerste dagen waren de hel, wachten tot ze weer bijkwam, want pas dan zouden de artsen iets meer kunnen zeggen. Toen dat gebeurde was ik dolblij en toen we te horen kregen dat de revalidatie moeilijk zou zijn, maar Ingeborg terug de oude kon worden, was ik vooral opgelucht. Die moeilijke periode zouden we samen wel doorkomen, het zou ons alleen maar sterker maken. Het eerste jaar heb ik eigenlijk zo goed als alles voor mijn rekening genomen en dat lukte ook. Onze gezinsband werd erg sterk, doordat ik inwoonde. Mijn kinderen vonden dat eerst minder evident, waren opstandig, maar dat beterde mettertijd. Makkelijk was het geenszins: Ingeborg was geen dankbare zieke. Al haar woede en onmacht projecteerde ze op mij, maar ik verdroeg het, wetende dat zij het toch nog zwaarder had. Het sterkte mij in de overtuiging dat we voor elkaar gemaakt zijn, dat ze mij ten volle vertrouwde. Sinds een paar maanden gaat Ingeborg opnieuw werken en hebben de artsen haar ‘genezen' verklaard. Sindsdien gaat het tussen ons als koppel niet goed. Ingeborg wijst mij voortdurend af, heeft op alles commentaar, vliegt bij het minste op. Ik heb het gevoel de hele tijd op de toppen van mijn tenen te moeten lopen, me te moeten inhouden. Ik vind ook dat haar persoonlijkheid veranderd is, harder geworden is. Ze sluit zich emotioneel vaak af en dan is er geen doorkomen aan. Ik ben al eens gaan praten met de neuroloog en die geeft aan dat dit het gevolg kan zijn van het ongeval, maar niemand daar uitsluitsel kan over geven. Ingeborg geeft regelmatig aan opnieuw te willen alleen wonen, maar ik ben er zeker van dat dit geen goed idee is. De kinderen zijn het nu zo gewoon, hebben al veel meegemaakt en nu opnieuw de stabiliteit van hun thuissituatie omgooien lijkt me fout. Bovendien denk ik dat ze de stress van het dagelijks leven niet alleen aankan, ik er echt wel nodig ben. Ik hoop dat ze dit mettertijd zal zien en alles opnieuw in zijn plooi zal geraken.
 
Hoe het verder ging
Ik ervaar vaak in mijn praktijk dat zowel bij jongere als oudere koppels ernstige gezondheidsproblemen voor navenante relatieproblemen zorgen. Het bestaande evenwicht wordt verstoord, verhoudingen binnen de relatie op hun kop gezet. Zo ook bij Michel en Ingeborg. Voor het ongeval was zij op haar autonomie gesteld en hij vragende partij voor 'meer', maar zij bepaalde het tempo. Na het ongeval nam hij lange tijd de controle in de relatie over, maakte zich ‘onmisbaar' in haar leven. Waar dit aanvankelijk noodzakelijk was, wordt dit almaar moeilijker met zijn neiging tot zorgen, controleren en dus ook domineren. We praten over de concrete aanleiding van hun bezoek: de woede-aanvallen van Ingeborg. De aanleiding voor de uitbarstingen blijkt telkenmale een gevoel van kleinheid en zwakte te zijn, dat het sterkst opzet als Michel iets doet wat zij als grensoverschrijdend ervaart. ‘Zo hadden we afgesproken dat ik opnieuw zou koken. De dag erna kwam ik thuis en hij was al begonnen. Ik kon wat gaan rusten na een ongetwijfeld zware dag, zei hij. Razend werd ik.' Ook zijn zorg voor de kinderen roept dat op. ‘Ik vind het fantastisch wat hij doet, maar het blijven wel mijn kinderen die ook al een pa hebben, hoe weinig hij er ook is. Mijn jongste zoon hoorde ik onlangs 'pa' zeggen en hij corrigeerde dit niet. Ook toen werd ik razend.' Als Ingeborg dit vertelt, wordt Michel emotioneel. We bespreken dit en daardoor komen vorige relaties aan bod. Die zijn bij geen van beiden goed verwerkt. Ingeborg leed erg onder de tirannie van haar ex, is overgevoelig voor alles wat richting dominantie gaat. Michel werd diep gekwetst door de vaandelvlucht van zijn vorige vrouw, heeft daardoor veel nood aan zekerheid over Ingeborgs betrokkenheid. Niet alleen versterken beiden elkaars pijn, ook het ongeval deed dit verder escaleren. Zij voelt zich kwetsbaar als hij haar helpt. Door hem weg te duwen, voelt hij zich afgewezen, maar uit angst om haar te verliezen past hij zich aan. We bespreken een aantal specifieke voorvallen. Door hun diepere gevoelens te exploreren telkens als deze interactie de kop opsteekt, krijgen ze een betere kijk op elkaar en na een aantal sessies slagen ze er in op elkaar af te stemmen. Zo groeit ook opnieuw het vertrouwen, waardoor beiden rustiger worden en beter in staat zijn om te kijken naar hun manier van leven. Zo geeft Michel toe dat samenwonen voor zijn kinderen niet altijd een zegen is geweest en ziet hij ook dat Ingeborg, na het ongeval, voor zichzelf graag wil ervaren dat ze wel in staat is om zelfstandig te leven, de volwaardige partner kan zijn van voorheen. Dat ze vanuit die kracht mogelijks toegankelijk en kwetsbaar kan zijn in de relatie met hem. Beiden beslissen om opnieuw in de latrelatie van voorheen te stappen en van daaruit te kijken hoe de dingen lopen.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu