Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk27/11/2013

Miet
Ik leerde Tim kennen op het werk. We zijn allebei verpleger van beroep, werkten een tijdje op dezelfde dienst. Ik kwam toen net uit een moeilijke relatie die afsprong omwille van een verschil in toekomstverwachtingen. Ik wou erg graag kinderen, hij niet. Tim had ook een sterke familiewens en bij hem vond ik de geborgenheid die ik zocht. Toen we twee jaar samen waren beslisten we om te stoppen met de pil. Ik dacht snel zwanger te worden, had al kleedjes gekocht voor de baby, zo zeker voelde ik me, maar een zwangerschap bleef uit. Ik ken de mensen van de afdeling fertiliteit in het ziekenhuis, en maakte vrij snel een afspraak. Ik wou gewoon zeker zijn. We kregen slecht nieuws: mijn eileiders waren verkleefd waardoor een natuurlijke zwangerschap zo goed als uitgesloten was. Het was een opdonder, maar ook het wegnemen van een onzekerheid, ik wist nu wat er scheelde en er kon wat aan gedaan worden. Maar ook ivf verliep niet als gewenst. Een vreselijke periode volgde waarin we telkens hoopvol uitkeken naar, diep ontgoocheld werden en dan opnieuw begonnen. Tot mijn lichaam aangaf dat het genoeg was geweest, het kon niet meer. Tim sloot voor zichzelf alles af, ik dacht aan een ander traject, adoptie, maar wist dat hij niet wou. Dat veranderde twee jaar na onze laatste behandeling. We gingen naar een infoavond, gaven ons op voor adoptie. Opnieuw een moeilijke tijd van erkend te worden, wachten, langzaam opschuiven op de lijst met wensouders. Als ik nu terugdenk aan de jaren tussen mijn 30 en 40, is het dat wat overheerst, een leven in wachtstand, waarbij alles ondergeschikt was aan dat ene, verloren jaren waarin ik amper genoten heb. Toen ze belden dat er een kindje was voor ons, durfde ik dat eerst niet geloven. Het zekerheidsgevoel kwam er pas toen we met haar in Brussel aankwamen. Ik dacht dat ik vanaf dan op wolken zou lopen, maar dat viel tegen. Ik voelde me moe, op, verdrietig ook. Net de babyblues zei mijn moeder. Dat Muna vaak ziek was, we met haar een aantal keren naar het ziekenhuis moesten, maakte het er allemaal niet makkelijker op. Ze is erg gevoelig aan infecties van de luchtwegen, de oren en maakt dan erg hoge koorts. Tim vindt dat ik me veel te veel zorgen maak, overdrijf in mijn aanpak, haar verstik, terwijl ik ervan overtuigd ben dat het belangrijk is dat ze voelt dat we er voor haar zijn, zeker gezien haar achtergrond. Ik verwacht dit ook van hem, dat hij aanwezig is, erbij is op al die kleine en grote momenten in haar leven. We hebben hier zolang naar verlangd, hoe kan hij daar dan zo onverschillig mee omgaan? We hebben daar erg vaak ruzies over en de laatste tijd voel ik dat we uit elkaar groeien, hij vaker overuren presteert of blijft hangen na het werk, veel gaat sporten ook en al eens liever alleen met Muna iets doet dan met ons drieën. Ik snap maar niet dat hij niet kan inzien wat het allerbeste is voor ons gezin.
 
Tim
Miet is mijn eerste echte relatie geweest. Ik bewonderde haar al een tijdje, van op afstand, vond haar aantrekkelijk en expressief, in tegenstelling met mijn wat schuchtere aard. Zij ging toen door een moeilijke periode, deed vaak haar verhaal. Ik luisterde en probeerde er voor haar te zijn. We groeiden naar elkaar toe en gingen ook snel samen wonen. Al van bij aanvang hadden we het over het grote gezin dat we allebei wilden en toen we na twee jaar een huis vonden, gingen we ervoor. Al van bij aanvang merkte ik dat Miet heel erg bezig was met zwanger worden, er zelfs al na een paar maanden niet meer ontspannen kon gesproken worden over het onderwerp. Ze moest en ze zou moeder worden en alles moest ervoor wijken. Ik ging er in mee, zoveel ik kon, omdat ik dacht dat het doel de middelen heiligt en zodra de baby er zou zijn, de rest snel vergeten kon worden. Toen ivf niet aansloeg, wou Miet niet meer naar familiebijeenkomsten, omdat mijn broer en haar zus kinderen hebben en ze dat niet aankon. Hetzelfde voor afspreken met vrienden met kinderen. We geraakten geïsoleerd, wat ik heel erg vond. Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap deed ons kappen met alles. We hadden nood aan rust, leefden twee jaar 'gewoon', een verademing, al voelde ik bij Miet ook het altijd aanwezige gemis. Adoptie was voor mij aanvankelijk niet bespreekbaar, maar toen een bevriend koppel een kindje uit Ethiopië adopteerden en ik hun geluk zag, besloot ik het toch een kans te geven. Na een lange frustrerende periode was ik dolbij toen Muna er was. Eindelijk hadden we wat we al zo lang wilden. Ik dacht dat Miet hetzelfde zou voelen, alles opnieuw zou worden zoals in het begin. Maar dat gebeurde niet. Ze werd een overbeschermende moeder van wie niets mag en alles gevaar betekent. Dat Muna regelmatig ziek is, maakt het er allemaal nog moeilijker op. Bij de minste hoest moet en zal ze naar de pediater. Als ik met haar buiten speel, is het de hele tijd, voorzichtig, doe dat niet, het is gevaarlijk, heeft ze geen kou...Ik word er horendol van. We maken dan intens ruzie, ik die aangeef dat ze overdrijft, zij die zegt dat ik nonchalant bent, het niet goed inschat. Ze is nu ook al heel erg bezig met ‘later'. Het feit dat we oudere ouders zijn, of Muna wel aanvaard zal worden als zwarte, volwassen vrouw...allemaal dingen waar ik in het geheel niet bij stilstaan. Wat voor zin heeft het? Nu hebben we eindelijk ons gezin en kan ze er op geen enkele manier van genieten. Ik merk dat ik almaar vaker denk aan opstappen. Het zou ook mijn contact met Muna ten goede komen. Nu kan ik niet mezelf met haar zijn, want ik moet me inhouden. Bovendien heeft Miet de neiging me op te eisen. Ze wil dat ik overal mee naartoe ga: elke doktervisite, het eerste tandartsbezoek. Absurd vind ik dat, maar voor haar een teken dat ik me niet inzet voor ons gezin.
 
Hoe het verder ging
Als Miet en Tim voor het eerst op gesprek komen, is Miet erg gespannen, omdat Muna ziek is. ‘Ze heeft dan veel nood aan onze aanwezigheid.' Tim zit er stil bij, waardoor de toon van het gesprek is gezet. We slagen er maar moeilijk in om het te hebben over hun relatie, komen uiteindelijk tot de conclusie dat het kinderverhaal veel weggedrukt heeft. In de tweede sessie analyseren we hun terugkomende ruzies, de diepere betekenis ervan. Bij Miet overheerst de angst voor ‘verlies'. Haar sterke kinderwens linkt ze aan de eenzaamheid uit haar jeugd, hoe ze zich bij haar hardwerkende ouders niet geliefd voelde. Ze heeft het ook over haar onzekerheid en nood aan controle over de betrokkenheid van de ander. Tim uit zijn gevoelens van onmacht, dat hij haar overheersende vraag om aandacht vermoeiend vindt. Hij trekt zich dan in zijn schulp, of gaat fietsen, harder werken, wat haar gedrag nog verder versterkt. We bekijken wat een geruster gevoel teweeg zou kunnen brengen. Voor Miet is dat 'zoveel mogelijk dingen samen doen als gezin', voor Tim is dat 'wat meer afstand nemen van dat overheersende ouderschap'. Miets reactie daarop is erg heftig. Het brengt haar diepe angst voor 'verschil', 'afwijzing' naar boven. 'Als hij iets tegen mijn manier van moeder en partner zijn inbrengt, komt dat erg hard aan, als een totale afwijzing.' We hebben het over hoe anders zij vanuit hun persoonlijke geschiedenis dingen ervaren, wat zij als 'veilig' ervaart, voor Tim verstikkend is en hoe zijn kijk voor haar onverschillig overkomt. Die inzichten, het vermogen om daarover te praten brengt duidelijk rust. We bekijken ook de omgang met Muna, Miets angsten over het 'anders' zijn van haar dochter. 'Ik voel nu al dat ze daar zelf mee bezig is. Zo zegt ze regelmatig dat ze liever wit zou zijn, waarop ik altijd aangeef dat ik een zwarte huidskleur veel mooier vind. Ik wil haar niet het gevoel geven dat ze er niet bij hoort.' We analyseren dit treffende verhaal, waarom Muna zegt liever wit te willen zijn. Dat ze daarmee aangeeft te voelen dat anderen haar als 'anders' ervaren, ze dit gevoel, deze kwetsbaarheid met Miet wil kunnen delen. Miet beseft dat ze vanuit haar eigen angsten alles afblokt en dicht dekt, het niet tot een gesprek kan komen en daardoor juist Muna zich onzeker kan voelen. We exploreren wat een betere reactie zou kunnen zijn, erkennen dat het gevoel er bij Muna is, dat ze verschillend is, wit zijn en niet opvallen makkelijker zou zijn in de witte dorpsschool, maar dat ze ook mooi is en er bij kan horen. Haar leren hoe positief met reacties van anderen om te gaan, de uitdaging is. Het is voor beiden een verrijkende ervaring dat doorpraten en analyseren angsten hanteerbaarder maakt en dat dit kan voor elke verschilervaring in hun relatie. Ze denken zo ook tot betere afspraken te kunnen komen en willen zelf aan de slag gaan. Ze zetten de therapie voorlopig on hold.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu