Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk03/07/2014

Femke
Ik ben de jongste van vier, was niet gepland en heb me ook nooit gewenst geweten. Ik groeide op in een gevoelsarm gezin. Mijn ouders hadden een eigen zaak en er was alleen maar tijd om te werken. Moederliefde heb ik nooit gekend: ons ma vond dat wij er voor haar moesten zijn, niet omgekeerd. Ik was een stil en teruggetrokken kind, leerde vooral me aan te passen. Toen ik 17 was leerde ik Geoff kennen die toen bijna afgestudeerd was. Ik was niet echt verliefd, maar voelde me wel geborgen en veilig bij hem en we zijn snel gaan samenwonen. Eindelijk voelde ik me vrij, had ik het gevoel dat ik kon ademen. Op veel manieren heeft Geoff me toen geholpen. Hij stimuleerde me om verder te studeren, want niet lukte en hielp me nadien aan een job in de hotelsector. Hij had ook veel aandacht voor mij, voor mijn verleden en dankzij hem zag ik in dat wat ik meegemaakt had niet doorsnee en nog minder gezond was. Hij adviseerde me om hulp te zoeken, omdat ik last had van hyperventileren. Zo ben ik een aantal jaren in begeleiding geweest, het beterde, maar ging nooit weg. De geboorte van onze dochter veranderde veel. Ons leven werd drukker, Geoff nam zo goed als alles op zich, want ik kreeg almaar meer last van angstaanvallen. Hij kookte, waste en plaste, zorgde het merendeel van de tijd voor Liesbet. En ook al werd alles voor mij gedaan en zei mijn omgeving dat ik erg dankbaar mocht zijn met zo een man, toch voelde ik me erg slecht, almaar angstiger. In mijn vrije tijd was ik meestal te moe om iets te ondernemen. Het slechtst voelde ik me altijd met Geoff in de buurt. Hij gaf me fysiek een gevoel van verstikking, alsof er een constante druk van hem uitging naar mij toe, wat ik mettertijd almaar ondragelijker vond. Geoff is ook erg precies, hij wil dat alles loopt zoals hij het voor ogen heeft en ja, hij doet het allemaal zelf, maar al die regeltjes, ik werd er gek van. Ik probeerde af en toe wel zelf dingen op te nemen, maar Geoff had daar dan altijd commentaar op. Mijn eten was te zout of niet lekker, als ik iets gepoetst had, deed hij het opnieuw. Ik probeerde het nadien dan nog wel eens opnieuw, maar voelde me dan erg gespannen en onder druk staan. Een paar maanden geleden hield ik het niet meer uit. Ik voelde echt dat ik weg moest en huurde een studio. Geoff begreep me, zei hij, hij gaf me de ruimte die ik nodig had, zei hij. Hij hielp me verhuizen, de studio inrichten en brengt, als hij Liesbet afzet, nog vaak zelfgemaakte maaltijden voor me mee. Collega's zeggen me dat ik gek ben, zo een man laten schieten, wat ik wel begrijp, maar toch voelt het allemaal niet goed. Ik dacht aanvankelijk dat ik voor ons geen toekomst meer zag, maar ben daar nu minder zeker van. Ik ben rustiger nu ik alleen leef, maar ook niet gelukkig en ik mis mijn dochter, ons leven samen. Ik maak me over haar ook veel zorgen. Ben ik er wel genoeg voor haar? Hoe moet het verder met ons?

Geoff
Ik leerde Femke kennen tijdens een optreden, we raakten aan de praat, ik bracht haar nadien naar huis. Van bij het begin trok ze me sterk aan. Haar kwetsbaarheid en openheid raakten me en het feit dat we algauw een sterke band hadden, speelde mee in onze beslissing om snel te gaan samenwonen. Toen Femke me in detail uitlegde hoe haar thuissituatie in elkaar stak, moest ik trouwens niet lang nadenken. Daar langer blijven wonen leek me echt geen optie. Misschien ben ik voor haar altijd wel een beetje de redder in nood geweest, maar op de een of andere manier voel ik me wel goed in die rol. Ik ben zorgzaam en vind en vond het geen opgave om er voor haar te zijn. De eerste jaren van onze relatie waren gelukkig. Ik zag Femke rustiger en sterker worden, ze vond werk en probeerde ook een beetje in het reine te komen met haar verleden. In het begin gingen we nog regelmatig bij haar ouders op bezoek. Ik dacht toen enigszins naïef dat ook dat misschien wel op te lossen viel, maar telkenmale als we terug kwamen van daar, was Femke doodop, angstig en gejaagd. Ik ging inzien dat afstand nemen veruit de beste strategie was en zo is het ook gegaan. Met de geboorte van Liesbeth veranderde heel ons leven. Ik was zo blij papa te zijn, maar had niet het gevoel dat Femke het ook zo beleefde. Ze ziet onze dochter graag, daarvan ben ik zeker, maar ze kan de zorg voor een kind niet echt aan, waardoor ook dat volledig bij mij terecht kwam. Haar angsten en vermoeidheid namen toe, ik nam eigenlijk alles in ons huishouden op mij, maar kreeg daar geen dankbaarheid en zelfs geen respect voor. Het lijkt me nu dat haar ongeluksgevoelens alleen maar toegenomen zijn in die jaren, alsof al mijn inzet en betrokkenheid terecht kwamen in een bodemloos vat, ze geen impact hadden op de manier waarop ze naar het leven keek. Ik weet dat ik niet altijd de makkelijkste ben. Ik vind het belangrijk in een net huis te leven, afspraken te kunnen maken en ook dat die nagekomen worden, maar met Femke lukte dat niet. Ik corrigeerde dat dan of gaf het aan, zonder me kwaad te maken, maar zij zag dat dan als druk. Ik ben volgens haar een onverdragelijk pietje precies die haar, net zoals haar moeder, niet de ruimte geeft om zichzelf te zijn. Toen ze besliste om alleen te gaan wonen, vond ik dat erg, maar ook een beetje een ontlasting, zo moe was ik van al het geven en investeren, van het dagelijks omgaan met haar problemen. Mijn familie verklaarde mij gek, maar ik blijf haar helpen tot op vandaag. Als ik geen eten klaarmaak voor haar, dan weet ik dat ze alleen lasagne, pizza of boterhammen eet en dat wil ik niet. Ik wil niet uit elkaar gaan, wil alles voor haar doen, maar het zou fijn zijn mocht dat in een andere sfeer kunnen.

Hoe het verder ging
Al van bij de eerste afspraak spreekt de lichaamstaal tussen Femke en Geoff boekdelen. Zij trekt de hele tijd een angstig, zorgelijk en lijdend gezicht, hij kijkt haar vaak aan op een bezorgde manier. Het is alsof beiden meer 1 rol kennen in hun relatie: die van zorgbehoevende, van slachtoffer en die van zorgverlener. Dat komt ook tot uiting als ik peil naar hun verwachtingen. Hij zegt niets van haar te verwachten, alles te aanvaarden en alles te willen doen, als zij maar gelukkig kunnen zijn. Zij geeft aan dat ze niet kan en wil functioneren in een relatie die zo beklemmend aanvoelt en dat ze ook graag haar angsten beter onder controle zou hebben. Vertrekkende vanuit dat gevoel, bespreken we samen een aantal voorvallen. Daaruit komt naar voor dat haar angsten het grootst zijn en het felst de kop opsteken, als hij haar helpt op een manier die zij ervaart als 'overnemen'. 'Ik was net begonnen met de wagen schoon te maken, toen hij thuiskwam en aangaf dat ik het niet op de juiste manier deed. 'Ik zal het wel doen', zegt hij dan en hij neemt het over. 'Ga jij maar lekker rusten.' Ik werd er helemaal onrustig van.' Door hierop verder door te gaan wordt duidelijk dat Femke heel vaak een gevoel heeft waardeloos te zijn, het nooit goed te doen en het daarom ook opgeeft om nog aan iets te beginnen. 'Hij is toch altijd in alles beter. Het feit dat hij trouwens niets verwacht, zegt toch genoeg. Hij denkt dat ik niets kan.' Ook over het waarom van Geoff zijn hulpvaardigheid gaan we in gesprek. Hij geeft aan dat hij zich zo nuttig voelt, gewaardeerd, dat hij op deze manier van betekenis kan zijn voor haar. Op een dieper niveau speelt bij hem een angst voor afwijzing. 'Liefde moet je verdienen, omdat je van betekenis bent voor de ander'. Bij haar gaat het over het gevoel niet zichzelf te mogen zijn, te moeten voldoen aan een resem eisen waaraan je toch nooit tegemoet kan komen. Ze zien het vicieuze van de cirkel waarin ze terecht gekomen zijn. Hoe vaker hij het overneemt, hoe slechter en angstiger zij zich voelt, hoe meer hij het overneemt.... Haar stap naar alleen gaan wonen is dan ook duidelijk een poging richting meer autonomie, richting 'mezelf mogen zijn'. De daaropvolgende weken krijgen ze regelmatig opdrachten waarbij hij de controle uit handen moet geven en zij effectief bepaalde taken opneemt. Zo plant ze een dag waarop zij kookt voor het hele gezin, zonder dat hij assisteert of bekritiseert. Hij geeft toe het daar erg moeilijk mee te hebben. 'Misschien geloof ik er wel in dat zij het kan, maar heb ik vooral schrik dat ze mij niet meer nodig zal hebben. Zal ze me dan nog willen?'. Ook samen sporten, een verlangen dat zij al lang koestert, maar hij niet zag zitten, nemen ze op. Die kleine positieve ervaringen, in combinatie met de gesprekken, versterken hun vertrouwen in elkaar en vooral in zichzelf. Ze blijven apart wonen, maar willen op deze manier langzaam hun relatie heropbouwen.



→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu