Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk28/01/2015

Roos
Ik leerde Matieu kennen tijdens onze studies geneeskunde. Ik biste een jaar, waardoor we vanaf het eerste jaar samen zaten. Het duurde nog een aantal jaren alvorens we ook een koppel vormden. Ik genoot van mijn studententijd en had nogal wat vriendjes, maar niets ernstigs. In het 5de jaar zaten we samen voor een groepswerk en toen sprong de vonk over. Voor het eerst wou ik er echt voor gaan. Na onze studies kozen we een huurappartement in Brussel, wat handig was voor onze stages. We wonen er nog, al was dat niet de bedoeling, maar we raken het daarover niet eens. Al van toen we gingen samen wonen, merkte ik dat mijn schoonma Matieu moeilijk kon loslaten. Te pas en te onpas suggereerde ze dingen, allemaal erg vriendelijk hoor, maar na een tijdje toch ook wel bemoeizuchtig. Zo liet ik eens vallen dat we uitkeken naar een bed, een week later kwam ze met informatie, had ze rondgekeken en voor ons beslist wat het moest worden. Ik ben nogal gemakkelijk en liet het passeren, om de vrede te bewaren. Ik werkte in die tijd heel veel en combineerde dat met intensieve sporttrainingen, waardoor er voor het huishouden weinig tijd overschoot. Hulp in huis zag Matieu niet zitten en hij gaf aan dat zijn ma het wel wou doen. Ik pruttelde tegen, we maakten ruzie, hij zei dat we zo het snelst konden sparen en uitkijken voor een eigen stek, waardoor ik ook dit liet passeren. Het feit dat ze een sleutel heeft, bij ons altijd binnen kan, vrijelijk in mijn kasten kan kijken, het beklemt me soms enorm, maar voor Matieu is dat een typische strijd tussen schoonmoeder en schoondochter. Ik ben overgevoelig, zegt hij, want ma bedoelt het toch allemaal goed. Een paar maanden geleden kwam de hele familie samen voor een feestje bij hen thuis. Ze zeiden toen dat ze een verrassing hadden, namen ons mee naar de tuin en wezen naar het huis van de buren. 'Die gaan verhuizen en wij hebben een koopoptie op het huis genomen. We willen het graag laten renoveren en als jullie willen, kunnen jullie er in trekken.' Ik was te gechoqueerd om te reageren en ook Matieu zei niets. 's Avonds begon hij erover, dat het misschien nog zo slecht niet was, kon hij thuis gaan eten al die avonden dat ik er niet was en als er ooit kinderen kwamen, was dat toch handig, oma naast de deur. Ik ontplofte zowat en zei toen minder fijne dingen over zijn moeder: dat ze bemoeizuchtig is en geen haar op mijn hoofd eraan dacht naast de boze stiefmoeder te gaan wonen. Sindsdien is het onderwerp taboe en komt zijn moeder niet meer poetsen. Ze voelt zich diep gekwetst en afgewezen. Ik ben nu het probleem, ook volgens Matieu, terwijl ik vooral het gevoel heb voor een voldongen feit te worden geplaatst. Mag ik nog mee bepalen hoe mijn toekomst er zal uitzien?

Matieu
Al van in het eerste jaar aan de universiteit had ik een oogje op Roos, maar haar aanspreken durfde ik niet. Roos was een heel populaire studente, ik was stiller en ernstiger. Toen we in het vijfde jaar moesten samenwerken voor een proefproject, trokken we vaak met elkaar op en dat viel geweldig mee. Het klikte, we werden verliefd en vormden al gauw een vast koppel. Ik maakte er nooit een geheim van dat ik veel ambitie heb, vooruit wil, zij evenmin en we steunden elkaar dan ook bij de keuze van onze specialisaties. We werken allebei hard voor een mooie toekomst, Roos is daarnaast ook nog met sport bezig, logisch dat in ons huishouden niet alles van een leien dakje loopt. Ik kom uit een gezin waar die dingen altijd perfect in orde waren, wat me ook rust en een fijn gevoel bezorgde. Thuiskomen en er is voor eten gezorgd en het huis is aan kant, is toch een heel ander iets dan thuiskomen met een lege koelkast en een vervuild huis. Een poetsvrouw zie ik niet direct zitten, ik hoor nogal wat verhalen op dat vlak en ons ma wou dat met plezier opnemen. Ze heeft daardoor het gevoel nog mee een bijdrage te leveren aan datgene wat we opbouwen, dat is toch positief? En wij sparen daardoor heel veel geld uit dat we goed zullen kunnen gebruiken als we een huis willen kopen. En ja, ze doet dat al eens op haar eigenzinnige manier, maar altijd met de allerbeste bedoelingen. Uiteindelijk wil ze toch alleen maar dat wij gelukkig worden. Dat Roos het soms als bemoeienis ervaart, begrijp ik best. Ook al doet ze niets in het huishouden, vermoedelijk ziet ze het als kritiek aan haar adres dat ons ma die dingen allemaal komt doen. Dat zij geen keukenprinses is en mijn ma wel, steekt zeker ook. Ik wil met al die gevoeligheden rekening houden, maar niet als ze ten koste gaan van onze toekomst. Als ik Roos hoor wil ze het liefst zo ver mogelijk van mijn ouders vandaan gaan wonen. Wat gaan we doen als er kinderen zijn? Vreemden betalen om te doen wat mijn moeder graag en goed doet? Het laatste incident vond ik er zo over dat ik het gevoel heb Roos niet te kennen. Mijn ouders hadden een echte verrassing voor ons klaar, iets waar heel veel koppels enkel van kunnen dromen, een huis dat volledig nieuw is ingericht en waar we zolang als we willen in kunnen wonen. Dan kunnen we pas echt sparen en uitkijken naar iets moois. Volgens Roos komt dat laatste er nooit meer van en zijn we veroordeeld om de rest van ons dagen naast mijn ouders te blijven wonen. Ze noemde mijn ma een heks en mijn pa een mossel die niet weet dat hij leeft. Dat raakte me zo diep dat ik het niet los kan laten en een gesprek niet meer mogelijk is. Ik vind dat zij haar excuses moet aanbieden. Wordt het niet tijd dat ze volwassen wordt, dat de tijd van rebellie achter haar ligt?

Hoe het verder ging

In de eerste gesprekken die heb met Matieu en Roos valt me op hoe sterk ze in hun relatie benadrukken wat hen anders maakt. Zeker Roos doet dit, waardoor het snel duidelijk wordt dat ze veel nood heeft om zichzelf duidelijk te begrenzen. We praten over hun gezin van oorsprong en Roos heeft het over haar dwingende moeder die van haar de ideale dochter probeerde te maken, maar dat ze rebelleerde en ook al een tijdje gebroken heeft met thuis. 'Ik wou een eigen leven, niet meer de hele tijd verantwoording afleggen of gemanipuleerd worden.' Matieu heeft het over een warm nest met een heel zorgende ma en enigszins afwezige pa. Hij heeft altijd veel met zijn moeder gedeeld en vindt dat nog altijd belangrijk: 'Zij is en blijft belangrijk in mijn leven en ik wil daar ook respect voor krijgen.' Ik bespreek met hen dat er in een relatie altijd verschillen zijn, maar als koppels daarop vastlopen, het meestal te maken heeft met een gevoel niet zichzelf te kunnen zijn. Beiden bevestigen dit en we bekijken waardoor ze zich geremd of beperkt voelen. Onuitgesproken verwachtingen van de ander, die op subtiele manier al eens aan de oppervlakte komen, spelen de hoofdrol. 'Ik denk dat Matieu geen carrièrevrouw wil, het liefst zou hebben dat ik mijn werk terugschroef en er meer voor hem ben.' 'Ik moet bij Roos altijd op de toppen van mijn tenen lopen en kan ook niet bij haar terecht voor raad en steun. Als ik dan eens bij mijn moeder daarvoor aanklop, verwijt Roos me onvolwassenheid.' Ik probeer met hen zoveel mogelijk weg te blijven van de inhoud van hun discussies, al de dingen die ze verschillend zien en waar ze maar geen oplossing schijnen voor te vinden. Het drijft hen immers alleen maar verder uit elkaar. We kijken wel naar de onderliggende gevoelens. Aan haar kant een enorme behoefte om zichzelf te mogen zijn en niet in een levensmal geduwd te worden waarover ze geen controle meer heeft. 'Ik zie het al zo voor mij, al de discussies over dat huis of over onze toekomstige kinderen. Van mij zal gewoon verwacht worden dat ik me aanpas.' Aan zijn kant een verlangen naar meer geborgenheid, naar het familiale ook. 'Wat is er mis met sterke familiebanden?'. Beiden beseffen dat de band in hun relatie nooit evolueerde naar een wij-gevoel. Roos is vooral bezig met zichzelf te begrenzen, Matieu met zijn gezin van oorsprong, waardoor geen van beiden kwetsbaarheid in de relatie brengt. In onze laatste sessie schijnen ze wel in staat die verlangens met elkaar te delen en ze ook te bevragen: zij vraagt om meer steun van zijn kant, dat hij echt zou kiezen voor 'ons', hij dat ze hem vaker bevestigt, aandacht geeft en zorgzaam is. De week erop escaleert de situatie. Roos ontdekt dat Matieu toegestemd heeft dat een deel van zijn erfenis naar de aankoop van het buurhuis gaat. Ze trekt in bij een vriendin en laat me weten dat ze wil scheiden.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu