Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk19/02/2015

Hilde
Ik leerde Klaas kennen toen ik 18 was, maar het duurde een aantal jaren alvorens wij een koppel waren. Ik ben opgegroeid in een commune waar open relaties een gangbare zaak waren. Ik vond dat als kind en jongere erg verwarrend en ook wel bedreigend. Mijn vader heeft in de loop van mijn leven heel veel vriendinnen gehad en al gaf mijn moeder de indruk dit goed te vinden, ik weet nu wel beter. Ze onderging gewoon zijn dominantie op dat vlak. Toch heeft het mij mee gevormd op relationeel vlak. Ik ben niet burgerlijk, bekijk de dingen op een open manier. Klaas komt uit een klassieke artsenfamilie waar 'doen wat hoort voor de buitenwereld' erg belangrijk was. Ik vond dat aanvankelijk een heel aantrekkelijk iets: de duidelijkheid en orde bij hem thuis was voor mij een verademing in vergelijking met de chaos die ik kende. De eerste jaren van onze relatie was het vaak af en aan. Ik wist toen niet goed wat ik wou met mijn leven: studeren, een acteursopleiding volgen of een wereldreis maken en werd nerveus van het feit dat Klaas het wel allemaal op een rij had. Hij wou als huisarts zijn pa opvolgen en stippelde het ook zo uit voor zichzelf. We zijn gaan samenwonen toen ik 23 was en een jaar later uiteindelijk ook getrouwd. Ik reeg toen jobs aan elkaar in de culturele sector: allemaal erg leuk maar vooral ook tijdelijk. Klaas zorgde voor ons inkomen. Van bij aanvang werkte hij bijzonder hard, wat me moeilijk viel. Ik zat heel vaak alleen thuis en voelde me daar erg slecht bij. We kregen kort op elkaar twee kinderen, waarbij ik het gevoel had er volledig alleen voor te staan. Ik heb dat toen een aantal keren aangekaart, maar Klaas zei dat het de enige manier is om een praktijk uit te bouwen. Ik stopte zelf met werken, maar zodra de kinderen naar school gingen, koos ik ervoor om met vrijwilligerwerk in de wereldwinkel te starten. Daar leerde ik Pol kennen. Hij was en is vrijgezel, sociaal geëngageerd, ecologisch, bewust en compromisloos. Het klikte wel tussen ons en er ontstond een diepe vriendschap. Klaas had het daar erg moeilijk mee, maar ging er toch in mee, al werd er bijna dagelijks ruzie gemaakt en zorgde dat voor veel spanning in ons gezin. In die periode werd ik ook voor een derde keer zwanger, tegen de wil van Klaas in, het zorgde voor bijkomende spanningen. Klaas ging zich ook almaar meer eisend opstellen. Hij wou dat ik mijn contact met Pol verbrak. Ik werd echt voor ultimatums gesteld: je stopt met hem of ik ben weg. Dat gaf dan telkens intense conflicten, waarbij er ook een aantal dagen radiostilte was, en hij dan uiteindelijk toch niet deed waarmee hij gedreigd had. Vorig jaar werd het dan toch menens, want hij schakelde een advocaat in. Ik wil eigenlijk niet scheiden, maar wil ook het contact met Pol niet verbreken. Waarom kunnen we hiermee niet omgaan als volwassen mensen?

Klaas
Van zodra ik Hilde leerde kennen, is zij de vrouw geweest die me altijd heeft gefascineerd en aangetrokken. En ook al ging het van bij aanvang niet zo makkelijk en zeiden veel mensen in mijn omgeving dat ik het beter zo liet omdat zij niet echt voor mij koos, toch ben ik blijven investeren in onze relatie. Zo ben ik: als ik ergens in geloof, dan ga ik er voor en dan laat ik niet los tot ik bereikt heb wat ik wil. Toen we uiteindelijk een koppel waren en gingen samen wonen, kon ik mijn geluk niet op. Ik dacht dat we echt 'vertrokken' waren. Samen zouden we een gezin starten, iets opbouwen in het leven. Nu achteraf denk ik dat we naar de invulling ervan zeker niet op dezelfde golflengte zaten. Ik besef dat ik in de beginperiode waarschijnlijk te weinig aandacht had voor haar en te veel investeerde in die toekomst: mijn werk, een huis zoeken, bij studeren. Ze gaf dat toen regelmatig aan, dat ze toch veel alleen zat en ik suste dat weg door te zeggen dat ik het deed voor ons, dat het maar tijdelijk was, we daardoor uiteindelijk een veel beter leven zouden hebben. Toen ze die Pol leerde kennen, ging bij mij wel een alarm af en besefte ik dat het tijd was om meer in mijn relatie te investeren, maar op de een of andere manier is het nooit meer gelukt om dicht bij elkaar te komen. De conflicten rond haar speciale vriendschap, die intussen ook meer is, daarvan ben ik overtuigd, zijn slopend geweest en hebben jaren aangesleept. Ook toen hebben veel mensen me gezegd dat ik naïef ben, dat ik al lang de stekker er had moeten uittrekken, maar ik wou dat niet, met drie kinderen en eerlijk, ik zag haar nog altijd graag en wou dat het gewoon weer goed kwam tussen ons. Op alle mogelijke manieren heb ik haar gevraagd om te stoppen met die Pol. We gingen al eens eerder in therapie en toen beloofde ze het. Ik voelde echter dat ze nooit opnieuw ten volle in ons huwelijk stond en toen dat gevoel sterker werd, ging ik haar controleren. Niet mooi van me, akkoord, maar zo ontdekte ik dat ze hem toch nog zag, stiekem, achter de rug van mij en de kinderen, terwijl ze ons toch zo overtuigd had van het tegendeel. Ik ben toen gaan nadenken over mijn leven en of ik nog op deze manier verder wil en ben ook naar een advocaat gestapt. Die zet me onder druk om snel stappen te zetten en ook bij haar een beslissing te forceren, maar op de een of andere manier lukt me dat niet. Zij zegt niet neen maar ook niet ja en komt nu met een tussenoplossing: laat ons elk onze gang gaan, maar zonder te scheiden. Ik blijf bij jou op voorwaarde dat je mij vrij laat. Ik kan dat niet, ik weet dat, want probeerde dat ook al voorheen voor mezelf. Wat moeten we nu verder? Ergens zegt ze mij nog graag te zien, maar kan ze me ook niet toelaten. Zijn er manieren om dit te doorbreken?

Hoe het verder ging
Klaas en Hilde zijn een koppel dat heel veel praat, maar waarbij die communicatie er op gericht is om de ander te analyseren en bekritiseren. Hun conversaties zijn bijzonder vermoeiend, omdat ze zo ingesleten in cirkels lopen. 'Jij was er toen niet voor mij.' 'Ik deed het voor ons.' 'Komaan, dat geloof ik niet.' 'Het begon met die Pol.' 'Neen die zou er nooit geweest zijn als jij wat meer beschikbaar was.' Aan beide kanten zit een grote nood aan geborgenheid, een grote angst dat de ander er niet zal zijn. Zo hield Hilde de eerste maanden van hun huwelijk bij hoe vaak Klaas 'ik zie je graag' zei. Haalde hij een maand niet het gemiddelde van de vorige, stelde ze zijn gevoelens in vraag. Dit joeg hem de kast op, waarop hij zich almaar meer ging terug trekken. Met haar niet ingevulde verlangens klopte ze dan aan bij Pol. Dat geen van hen vooruit of achteruit kan in dit huwelijk, heeft met verlatingsangst te maken. Ze houden elkaar 'vast'. Zij omdat ze niet wil kiezen voor 1 relatie vanuit het gevoel dat die haar verlangen naar verbinding toch nooit zal kunnen invullen. Hij omdat voor hem een leven met een andere vrouw iets ondenkbaar is. Ik exploreer met hen de evolutie in hun wederzijdse gevoelens en na een paar sessies zien ze heel duidelijk dat ze altijd gevangen zaten in een spel van aantrekken en afstoten. Zolang Klaas op Hilde 'joeg' als jonge man, maar zij de boot afhield, deed hij alles voor haar en betoonde hij emotioneel een grote inzet. Op het moment dat zij koos voor de relatie en samenwonen, trok hij er zich uit terug door hard en lang te werken. 'Het leek alsof voor hem de buit binnen was', zegt Hilde. 'Ik geloofde niet dat hij mij graag kon zien, aangezien de jacht belangrijker was dan de relatie zelf.' Van zodra zij zich emotioneel terugtrekt door een intieme vriendschap met Pol te ontwikkelen, komt Klaas 'terug' en doet hij er alles aan om haar opnieuw voor zich te winnen. 'Alles wat ik tot nu toe gedaan heb, deed ik om haar terug te halen.' Hij wordt emotioneel en voegt er aan toe 'zelfs de scheiding zette ik om die reden in; ik wil niet scheiden, want zie haar graag, maar ik wil ook niet verder op deze manier.' Dit raakt Hilde en de daaropvolgende weken stelt ze zich duidelijk ontvankelijker op. Ze is bereid het contact met Pol te stoppen en voor het eerst in lange tijd een reis te maken met Klaas. Daar ontdekt hij echter dat ze een bijkomend mobieltje heeft gekocht en nog altijd contact heeft, wat opnieuw voor een escalatie zorgt. Klaas komt daarna alleen op gesprek en zegt nu de scheiding te zullen doorzetten. 'Het is niet wat ik wil. Ergens hoop ik dat ze ooit opnieuw voor me kiest. Nu al zegt ze dat ik het ben die wil scheiden, niet zij. Ik ga daar niet meer op in, want het is dezelfde discussie die we al 20 jaar voeren. Begrijp je dat nu?' Ik denk aan het oude gezegde 'niet met en niet zonder.'





→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu