Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk23/07/2015

Marnix (47) en Ellen (41) zijn 7 jaar gescheiden en hebben een zoon van 12 en een dochter van 16 die in co-ouderschap opgevoed worden. Recent heeft de dochter gevraagd om permanent bij pa te mogen gaan wonen, maar Marnix en Ellen geraken er niet uit hoe ze met deze vraag om moeten. Omdat er hevige discussies zijn en de vroegere verstandhouding onder druk staat, komen ze op gesprek.

Ellen
Ik was heel jong toen ik Marnix leerde kennen, nog geen 20. We zaten allebei op kot in Leuven, maar ik ging niet zoals de meesten wekelijks naar huis. Mijn ouders hebben altijd een haat-liefde-verhouding gehad en ik was de conflicten zo moe dat ik er het liefst ver weg bleef. Bij Marnix was dat anders. Zijn ma aanbad haar enige zoon: hij was voor haar de partner die zijn pa nooit was. Die had immers een internationale carrière, was nooit thuis en ook permanent ontrouw. Toch nam Marnix aan hem een voorbeeld. Hij moest en zou zijn pa evenaren. Toen we huwden belandde ik in een gouden kooi. Mijn schoonfamilie is rijk, ik mocht thuis blijven, maar eigenlijk was er niet echt een keuze, al ging ik daar tegen in. 1 kind was voldoende, volgens zijn ma en zij zou 'hem' opvangen, maar ook dat pakte ik anders aan. En zo kan ik nog even doorgaan. In die tijd werkte Marnix zeven op zeven en om zich te ontspannen ging hij veel. Bovendien begon hij een relatie met een studente. Ik stelde hem voor een ultimatum, ons gezin of zij en hij koos voor het tweede. Van de ene dag op de andere stond ik alleen met twee kleine kinderen. In de eerste jaren keek Marnix amper naar ons om. Hij was bezig met zijn buitenlandse carrière, de paardensport, zijn vriendinnetjes. Toen hij hertrouwde en een zoon kreeg, veranderde alles. De kinderen werden weer vaker opgehaald, ze waren opnieuw welkom, vermoedelijk omdat er een andere vrouw was die voor hen kon zorgen. Ik heb dat contact toch gestimuleerd, vindt het belangrijk dat ze hun vader kennen. Dat het zou uitdraaien op dit, had ik evenwel nooit verwacht. Mijn zus waarschuwde me altijd voor dit scenario, dat hij de kinderen als het hem uitkwam wel zou 'kopen' en dat is ook gebleken. Onze oudste is een heel mooi en verstandig meisje waarmee hij graag uitpakt. Ze is zijn lieveling en vertrouwelinge en hij laat dat ook duidelijk merken in het bijzijn van de andere kinderen. De impact die dit op Marie heeft is enorm: ze is het middelpunt van zijn belangstelling en krijgt ook nog eens alles wat ze vraagt. Heel vaak gaat het over dingen die ik haar niet kan of wil geven, omdat ze te verwennend zijn. Ik sprak er Marnix al vaak op aan, maar hij vindt dat ik overdrijf, dat hij toch het recht heeft te vaderen zoals hij dat wil. Dat onze zoon Alex zich bij de hele situatie onzeker voelt, vindt hij van geen tel. Marie loopt er blind in en wat kan ik anders verwachten van een meisje van die leeftijd. Ze krijgt daar alles, de leefregels zijn er veel losser, hoe zou je zelf zijn op die leeftijd? Ik verwacht van Marnix dat hij duidelijkheid schept, zoals voorheen aangeeft dat die beide werelden haar 'thuis' zijn. Waarom voedt hij haar verlangen om bij hem in te trekken?

Marnix

Toen ik Ellen leerde kennen was ik nog erg zoekende naar mezelf en wat ik wou in het leven. Die ruimte kreeg ik van haar nooit. Zij had een burgerlijk bestaan voor ogen, met kindjes, een huis bouwen, de gewone dingen. Ik zocht in het leven altijd meer uitdaging, avontuur ook. Kinderen krijgen op jonge leeftijd was voor mij alleszins geen goede beslissing. Ik was er niet klaar voor, het voelde aan als dodelijk verstikkend. Mijn moeder had me er altijd voor gewaarschuwd, dat Ellen niet de juiste vrouw voor me was, maar ik vond haar mooi en deed vooral mijn zin, wou mijn eigen weg gaan en trouwen met haar leek me zo een keuze. Een jeugdzonde bleek nogal snel. Na onze breuk heb ik jaren ongebonden geleefd, wat me goed gedaan heeft. Ik vond mijn weg, reisde veel, genoot van het leven en was ook niet bang om periodes alleen te zijn. Ik kwam uiteindelijk ook de juiste vrouw tegen en met haar voelt een gezin hebben anders aan, minder beklemmend. Ik weet dat ik in de beginjaren afwezig was, maar ik probeerde dat de laatste jaren toch goed te maken. Ik reis heel veel met de kinderen, verwen hen inderdaad, maar wat is daar uiteindelijk mis mee. Marie doet het goed op school, is een wijs kind dat wel opgevoed is. Ja, ze leeft bij mij in luxe, maar dat is nu eenmaal mijn leefwereld, mijn gezin. Mogelijks steekt het Ellen de ogen uit, omdat dit bij haar niet mogelijk is, maar wie heeft er dan een probleem. Ik denk trouwens dat dit aan haar kant altijd een probleem geweest is: mijn achtergrond, het feit dat mijn ouders vermogende mensen zijn, het bezorgde haar een minderwaardigheidscomplex. Ze vindt ook dat wij veel te weinig bescheiden zijn. Ik geniet van mijn centen en als anderen het daar moeilijk mee hebben, is dat hun probleem. Ik werk er hard voor en het staat iedereen vrij om dat ook te doen. Ooit zullen onze kinderen vermogend zijn, dat is deel van hun identiteit, en dan kunnen ze maar beter geleerd hebben ermee om te gaan. Dat het steekt dat Marie voor mij kiest, kan ik heel goed begrijpen. Mocht ze jonger zijn, dan zou ik niet meegaan in die vraag, maar op deze leeftijd vind ik dat anders. Het is een heel matuur meisje dat goed weet wat ze wil. Bij mij komen wonen, betekent toch niet dat ze breekt met Ellen. Ze is zo lang exclusief bij haar geweest, misschien wil ze met mij wel tijd inhalen. Het zou ook Alex goed doen. Die twee zitten nu constant in elkaars haren. Hij is jaloers op het succes van zijn zus. Alleen bij Ellen zijn, er de exclusieve aandacht krijgen, kan mogelijks soelaas bieden. Dat Ellen hier moeilijk over doet heeft alles te maken met haar manier van zijn, niet met het belang van de kinderen. Zij wil gewoon controleren, kan en durft niet te zien dat ze groter worden, hun vleugels willen uitslaan en deze stap is er eentje die ze dan ook maar beter kan aanvaarden.


Hoe het verder ging
Ellen en Marnix komen langs op aansturen van Ellen, omdat ze wil weten wat de beste oplossing is voor hun dochter Marie, maar ook uit angst voor een mogelijke procedureslag, waar ze denkt de duimen te moeten leggen. De hoofdfocus in de gesprekken is aanvankelijk Marie en er wordt vooral geschermd met haar belangen. Ellen wil dat Marie de helft bij haar blijft. 'Ik heb haar de eerste jaren helemaal alleen opgevoed, onze band is perfect. Je hebt uiteindelijk maar 1 mama en die band vrijwaren is toch belangrijk.' Toch wil ze dit niet afdwingen, omdat ze voelt dat het Marie menens is en Marnix dit ondersteunt. 'Ze is oud en wijs genoeg om zelf te beslissen. Wij wonen niet zover van elkaar, ze kan altijd bij haar mama langsgaan. Ik snap trouwens dat ze op deze leeftijd geen zin meer heeft om wekelijks van huis te veranderen. Dat ze kiest voor mij heeft ook met onze sterke band te maken.' Ik leg hen uit dat het diepste verlangen van kinderen is in verbondenheid en harmonie te mogen leven met beide ouders, loyaal te mogen zijn en dat alles wat deze loyaliteit onder druk, ten koste gaat van hun ontplooiing. Ik bevestig hen ook, dat ik ervan overtuigd ben dat ze het allebei goed menen met hun dochter, maar daar inderdaad een andere invulling aan geven. Het botsen van die waardekaders zien ze als de reden waarom ze uit elkaar zijn gegaan en door er over te praten, beseffen ze dat dit hen nu opnieuw tegenover elkaar plaatst. Ellen durft het zelfs door te trekken. 'Wat wij niet opgelost kregen, leggen we bij onze kinderen en van hen verwachten we dat ze die twee werelden verzoenen. Ik besef dat ik Marie de kans moet geven om die twee werelden te kennen, maar haar laten gaan voelt als veel te vroeg aan.' Ik reageer daar heel ondersteunend op, waardoor ze emotioneel wordt en denkt gefaald te hebben als moeder. Marnix houdt zich op dat moment afzijdig, maar op het einde van de sessie zegt hij haar dat hij ondanks hun verschillen weet dat ze een goede moeder is. Dit raakt Ellen diep en de daaropvolgende week slagen ze er zelf in om tot een regeling te komen. Marie zal vanaf nu inwonen bij haar papa en elk weekend een dag bij haar mama zijn. Alex blijft de co-ouderschapsregeling volgen. Ik spreek nadien nog een aantal keren af met Ellen, om het allemaal een plaats te kunnen geven. In ons laatste gesprek sluit ze af met: 'ik weet dat ik de juiste beslissing heb genomen door me niet te verzetten. Ik vind het fout hoe hij haar ophemelt, maar door me tegen hun relatie te verzetten, zou ik hun band alleen maar versterken, er een wij-zij-verhaal van maken. Ik weet dat Marie me heel graag ziet, maar dat pa nu sterker trekt. Mijn deur staat altijd open en ze komt terug, daar ben ik zeker van.'


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu