Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk25/08/2015

Evert (37) en Laurien (33) zijn 13 jaar samen waarvan 8 gehuwd. Ze hebben twee kinderen van 4 en 6. Laurien is verliefd geworden op een veel oudere, nieuwe buur en ziet dat vooral als een signaal dat er iets grondig mis is binnen hun huwelijk. Ze willen via therapie proberen hun relatie nieuw leven in te blazen.


Laurien
Ik ging vroeger vaak uit met een groepje vriendinnen. We leerden zo de vriendengroep van Evert kennen. Hij viel me direct op door zijn maturiteit. Hij was in die tijd semiprofessioneel bezig met wielrennen, een tijdrovende hobby waarin ik hem altijd bijgestaan heb. Ik droomde van een sprookjeshuwelijk en zo is het ook gegaan. Ik wou het vooral anders dan wat ik thuis gezien had. Mijn vader vertrok toen ik drie was en pas recent is het contact hersteld. Mijn moeder is altijd alleen gebleven en tot op vandaag vind ik dat triest. We bouwden snel en kregen helemaal in de lijn van de verwachting daarna onze kinderen. Mijn zwangerschappen waren moeilijk, onze kinderen als baby ook, waardoor ik me vaak uitgeput heb gevoeld. Ik wil vooral een goede moeder zijn, mijn kinderen de nestwarmte geven die ik miste. Evert doet zijn best, maar toch gingen we naast elkaar leven. Hij werkt veel en hard en is daarnaast ook nog bezig met sport. Bovendien is hij in veel dingen nonchalanter dan ik. Ik vind het belangrijk dat mijn huishouden en gezin de zorg uitstralen die ik er aan geef: ik wil dat het huis op orde ligt, mijn dochters goed gekleed gaan, gezond eten, gestimuleerd worden in hun talenten. Ik heb daar veel voor over. Evert ziet dat anders. Zo vind ik het belangrijk dat ze dagelijks fruit eten en zal hij ze sneller een koek geven om ze tevreden te stellen. Ik ga 1 maal per week met een vriendin naar de cinema en dan zorgt hij voor de kinderen. Ze belanden dan vaak voor de TV, eten chips. Hij vindt dan dat ik daarover zeur, ik wat meer moet relativeren, maar dat vind ik onzin. Ook met het onderhoud van ons huis, de strijk is dat zo. Ja, ik heb het graag in orde, waarom kan hij dat niet waarderen. Zo hadden we een tijdje een poetsvrouw, maar heb ik die opgezegd. Ik moest gewoon alles opnieuw doen, omdat het niet grondig gebeurd was, dan kan ik het al zo goed alleen en zelf doen. Ook dat vindt hij overdreven. Hij zegt dat ik alles veel te perfect wil en ik daardoor het gezin onder constante spanning zet, terwijl dat helemaal zo niet is. Ik zou graag van hem wat meer waardering en betrokkenheid ervaren. Dat ik verliefd werd op Gerard, dat begreep hij niet. Ik heb het eerlijk opgebiecht en heb met die verliefdheid niets gedaan, maar denk wel dat het een teken aan de wand is. Gerard is begripvol, luistert naar mij, helpt mij al eens als ik de oprit en plankier aan het opkuisen ben. Hij maakt me aan het lachen en geeft me een goed gevoel. Door hem besef ik ook dat ik te weinig van het leven geniet, maar hoe ik dat moet zien te doen, is me niet duidelijk. De verantwoordelijkheid voor mijn gezin is immers zo zwaar in combinatie met werken dat ik gewoon geen energie meer over heb voor ontspanning.
 
Evert
Toen ik Laurien leerde kennen had ik nog niet veel relatie-ervaring. Ik was altijd heel erg bezig geweest met mijn sport. Ik vond het tof dat ze er interesse voor had. Ik zal nooit de eerste keer vergeten dat ze kwam supporteren. Meisjes vinden daar meerstal niet zoveel aan, maar zij was er altijd, van helemaal het begin van onze verkering. Ze zorgde ook goed voor mij, legde me in de watten en mijn hele omgeving gaf aan dat ik het toch wel enorm getroffen had. Nu verwijt ze me dat ik dat allemaal als een evidentie heb gezien, er nooit dankbaarheid heb voor getoond, zij altijd al zoveel gegeven heeft en zo weinig terug gekregen heeft. Ik heb dat echter nooit van haar gevraagd, maar als ik dat aangeef, wordt ze heel boos. Ik heb bij Laurien altijd het gevoel gehad dat ze heel goed wist wat ze wou, een vrouw met een plan en ik vond dat altijd fijn. Zij wou bouwen, ik ben er in meegegaan. Zij bepaalde daarbij de locatie, de architect..., ik vond het allemaal prima, als zij maar tevreden was. Op een bepaald moment gaf ze aan graag aan kinderen te willen beginnen. Ik wou dat ook en ze zijn er snel gekomen. Ik had evenwel nooit kunnen voorzien dat de dingen zo zouden lopen. Van zodra onze oudste dochter er was, veranderde Laurien in een moeder die alleen nog bezig was met de baby. Ik had vaak het gevoel dat ik niet bestond, maar aanvaardde dat en ging ervan uit dat het van voorbijgaande aard was. Ik begreep ook dat zij het heel goed wou doen, door haar jeugd. Het maakte wel dat ik me niet welkom voelde thuis en daardoor meer ging werken. Bovendien voelde ik ook dat Laurien de lat voor ons als gezin almaar hoger legde. Alles moet altijd perfect zijn. Als er bezoek is geweest, wordt er nadien gepoetst. Eten moet altijd vers en biologisch zijn. Op het voorkomen van onze dochters wordt enorm toegezien. Niets is goed genoeg. Voor het minste gaat ze met hen naar de pediater, naar mijn gevoel overdreven, maar zij repliceert dan dat ik er niets van snap, als vader haar moederlijke fijngevoeligheid niet heb. Ik liet en laat uiteindelijk ook hier betijen. Vandaag heb ik het gevoel in een enorm keurslijf te zitten. Onze week hangt in de keuken op, onder lijstjesvorm, en alles moet gaan zoals Laurien het wil. Ik merk wel al een tijdje dat ze almaar slechter in haar vel zit, gefrustreerd is, maar als ik aangeef ze dat zich wat meer moest ontspannen, het meer moet loslaten, kreeg ik het deksel op de neus. Toen ze me onlangs vertelde verliefd te zijn op onze buur van 55 was dat schrikken. Hij is een wat grijze, vriendelijke man. Ik weet wel dat hij haar regelmatig hielp bij de oprit, in de tuin, ze al eens samen koffie dronken, maar ik zag daar geen graten in. Hij leek me meer een vaderlijk iemand, geen gevaar voor onze relatie. Laurien heeft het wel eerlijk verteld en gaf aan dat ze nu beseft dat er echt iets moet veranderen.
 
Hoe het verder ging
Al tijdens het eerste gesprek met Laurien en Evert is het duidelijk dat zij niet meer afgestemd zijn op elkaar. Vooral Laurien is helemaal opgeslorpt door haar verhaal en laat een vermoeide, opgebrande indruk na. Zelf benoemt ze het als een gezinsburnout. De oorzaken ervan legt ze volledig buiten zichzelf: de druk op het werk, het huishouden, de kinderen, het contact met Evert, haar verleden...Evert gaat daar tegen in en zegt dat het vooral haar perfectionistische aard is die ervoor gezorgd heeft dat ze voor het hele gezin een verwachtingspatroon heeft gecreëerd dat heel verstikkend is. Ik bespreek met hen hun levensverwachtingen en dromen. Laurien geeft aan dat ze enorm veel schrik had om te mislukken als moeder. Maar ook: dat ze van het moederschap enorm veel had verwacht: een gevoel van thuiskomen, van veiligheid en geborgenheid zoals ze dat zelf als kind niet kende. Die dingen kwamen er niet. Het is in haar beleving ploeteren, constant over bevraagd zijn. Evert verwijt ze dat hij haar inzet niet ziet, het allemaal als evident aanneemt. Hij repliceert dat er voor een gesprek hierover geen ruimte was of is. 'Het is haar weg of geen weg.' Het is een hele opgave om in onze gesprekken niet te verzanden in eindeloze discussies over goed ouderschap: de fruitdiscussie, de chips 's avonds, de kledij, de vele activiteiten voor de kinderen. 'Ik wil met hem daarover in overleg gaan, maar dat lukt niet. Hij zegt dan dat het goed is, maar doet vaak iets anders.' Ik diep dit uit en vraag haar of in overleg gaan haar een gevoel van verbinding geeft. Ze bevestigt dit en wij proberen dit uit rond een aantal thema's. Blijkt al snel dat overleg voor Laurien de ander proberen overtuigen is van haar gelijk, zodat ze haar visie kan doordrukken en dat Evert dan gewoon toegeeft. Ze geeft daarop toe dat onenigheden haar onrustig maken. 'Ofwel staat Evert achter mij en dan trekt hij mijn kaart ofwel doet hij dat niet en dan ervaar ik dat als hij die tegen mij is.' We hebben het een sessie over verschillen in mening en dat niet zien als een 'in de steek laten' van de ander. Laurien snapt dit, maar voelt het anders aan. In die sessie komt het ook tot een uitbarsting: dat ze het allemaal niet meer kan opbrengen, ze zich haar leven met kinderen anders had voorgesteld, ze zo niet verder wil. Blijkt dat ze afgelopen weken verder contact heeft gehad met Gerard en ze al een paar keer uit eten zijn gegaan. 'Ik voel me dan telkens top. Het is tijd dat ik voor mezelf leer leven'. De daaropvolgende sessie kondigt ze aan dat ze alleen wil gaan wonen, met een co-ouderschap en ze hoopt dat de tijd die ze zo voor zichzelf heeft, haar zal helpen bij het opnieuw op rails krijgen van haar leven. Drie maanden later laat Evert me weten dat Laurien de scheiding heeft gevraagd en ook een relatie is begonnen met Gerard. Een verzoeningspoging van zijn kant is op niets uitgedraaid.
 
 
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu