Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk22/04/2016

Ellen (36) en Stijn (39) zijn tien jaar samen en hebben twee kinderen van 3 en 6. Beiden hebben een boeiende carrière als advocaat. Ze kochten drie jaar geleden een vierkantshoeve die ze volledig aan het renoveren zijn, maar de gesprekken daarover zorgen voor heel intense ruzies die de laatste tijd helemaal escaleren.

Ellen
Ik leerde Stijn kennen op een internationaal congres in Italië. Wij zijn allebei zakenadvocaten, hij een Belgische en ik een Nederlandse. Het was een coup de foudre. Ik zag was helemaal onder de indruk van die verbale, krachtige man. Het bleek meer te zijn dan een nacht plezier, want ook de weken erop bleef Stijn me contacteren. Hij kwam regelmatig naar Nederland, we leerden elkaar beter kennen en zagen een toekomst. Makkelijk was dat niet. Ik woonde en werkte in Amsterdam, hij in Brussel, maar ik besloot te verhuizen, vond ander werk en trok in bij Stijn. De eerste jaren waren intens. Ik reisde nog vaak af naar Nederland, omdat ik mijn familie hard miste. Maar ook onze relatie zat zeker goed. Stijn is heel sociaal, ik werd makkelijk opgenomen in zijn vriendenkring en voelde me zeker niet eenzaam. Toen onze kinderen er kwamen werd het allemaal wat ingewikkelder. Ik verloor op dat moment mijn werk, vond snel een nieuwe job, maar die ligt me minder, want is minder uitdagend. Tot op vandaag is dat een frustratie, dat mijn carrière is blijven steken en Stijn ondertussen al vennoot is geworden. En ook al helpt Stijn bij de zorg voor de kinderen, die komt toch voor een groot deel op mijn schouders terecht. Ik had me het leven anders voorgesteld. Ik word wat moe van al het geploeter, ook omdat ik geen steun heb van mijn zussen of ma. Drie jaar geleden kwam Stijn thuis met de boodschap dat het tijd was dat we verhuisden en dat hij de ideale plaats had gevonden. Een van zijn vennoten ging scheiden en die wilden snel hun vierkantshoeve in het Hageland verkopen. Ik was niet zo overtuigd, maar Stijn zette door, overtuigde me dat dit de kans van ons leven was en ik ging er in mee. Ondertussen wonen we er al enige tijd en is Stijn ook volop bezig met verbouwplannen. Hij pakt het groots en grondig aan, terwijl ik veel liever geleidelijk een aantal dingen zou doen. Bovendien merken we dat we inzake smaak en stijl toch grondig van elkaar verschillen. Ik hou van landelijk, gezellig, Stijn van strak en modern. Bij elke tegel, elke kleur, elke interieurkeuze die we maken hebben we grondige discussies. Ik heb het gevoel dat Stijn dan altijd het pleit wint, ik de duimen moet leggen, terwijl ik toch veel meer dan hij tijd in het huis doorbreng. Bovendien wil Stijn ook de bijgebouwen grondig renoveren. Hij droomt van een soort van B&B, wat ik eigenlijk niet zie zitten, want opnieuw vrees ik dat de praktische kant helemaal op mijn schouders zal terecht komen. Onlangs kwam hij thuis en gaf hij aan dat hij er toch voor ging, desnoods alleen, en de plannen bij de architect getekend waren en dat hij het zich allemaal wel zou aantrekken, ik me geen zorgen moest maken. Het was voor mij de spreekwoordelijke druppel. Hoe kon hij dit regelen, achter mijn rug? Dat is toch ongehoord?

Stijn
Toen ik Ellen leerde kennen heb ik voor het eerst een relatie serieus genomen. Zij leek me iemand die alles op een rij had en dat trok me aan. Ik hou van wat afwisseling in het leven en zij leek me een echte compagnon de route. Samenwonen lukte niet direct, omdat Ellen haar roots in Nederland liggen en ik mijn kansen om partner te worden binnen mijn bedrijf niet op het spel wou zetten. Zij zocht en vond snel ander werk en kwam in Brussel wonen. De eerste jaren van onze relatie waren fijn, we leefden snel. Ik merkte toen wel dat Ellen het moeilijk had met de afstand tussen haar en haar familie, maar ze benoemde het niet en ik er vertrouwen in dat als er kinderen zouden komen, alles wel goed zou zijn. Niets bleek minder waar. Kinderen krijgen heeft onze relatie zwaar onder druk gezet. Niet op de klassieke manier, waarbij een vrouw zich helemaal verliest in haar kroost, maar eerder omgekeerd. Ik merk dat kinderen voor Ellen een zware opdracht zijn. Ze is een heel goede moeder, maar het gaat zeker niet vanzelf en heel vaak had ik het gevoel dat ze haar vrijheid van voorheen miste en mij dat op de een of andere manier kwalijk nam. Ik ben veel weg voor het werk, maar ben er sinds de komst van de kinderen zoveel als mogelijk. Toch helpt dit niet echt. Lange tijd dacht ik dat het lag aan onze woonst, die niet erg groot was, maar nu we verhuisd zijn naar een prachtige hoeve op de buiten, lijkt het alleen maar verergerd te zijn. Ellen klaagt vaak dat er niets te doen is, dat we daar zo geïsoleerd zitten, dat ik te laat thuis ben. Bovendien lopen ook onze verbouwingen niet van een leien dakje. We maken constant ruzie over inrichtingskeuzes, ik wil ook vooruit gaan, maar de renovatie van onze woning heeft mij al bloed zweet en tranen gekost. Nu het rond is, kan Ellen er ook niet van genieten. Ze ruimt nooit op, ons huis ligt er vaak bij als een stal, alsof ze er totaal geen waarde aan hecht. Toen ik opperde om ook iets te doen met onze prachtige bijgebouwen, was het antwoord al bij voorbaat njet. Ik zou er seminaries kunnen geven, we zouden er feestjes kunnen organiseren, haar familie wat vaker uitnodigen om bij ons te logeren, maar dat zag ze allemaal niet zitten. Uiteindelijk zei ze toch ja, liet ik de plannen tekenen, maar toen ze voorgesteld werden, was het opnieuw neen, tenzij er aanpassingen zouden gebeuren, maar ook dat bleek dan weer niet afdoende. Bij de laatste njet had ik het er een beetje mee gehad. Toen vorige maand de architect belde hoe ver het nu stond, heb ik impulsief gezegd dat we ermee doorgingen en ik de plannen kwam tekenen. Ik besef nu dat het niet ok is dat ik zomaar heb doorgezet, maar heb haar ook gezegd dat ze zich er niets van moet aantrekken, dat ik alles zal regelen. Sindsdien praten we bijna niet meer en doet Ellen alsof ik lucht ben. Op deze manier kan het uiteraard niet verder.

Hoe het verder ging
Bij hun aanmelding praten Ellen en Stijn niet meer met elkaar. Ellen kijkt ongeïnteresseerd de andere richting uit en Stijn praat de tijd vol, maar valt uiteindelijk ook stil. Ik vraag Ellen of ze dit gesprek wil en haar antwoord is dat Stijn dat hoogst waarschijnlijk beter weet. Hij haalt zijn schouders en zwijgt. Als ik aangeef dat ze me niet onverschillig, maar net heel boos lijkt, barst de bom. Ze begint Stijn te verwijten, hoe eenzaam ze zich al jaren voelt en wat voor een egoïstische klootzak hij wel is die alleen oog heeft voor zijn zaakjes, zijn carrière, zijn huis, zijn B&B, zijn leven en dat zij plooit en ja-knikt. Stijn zit er perplex bij en op mijn vraag of het de eerste keer is dat al deze dingen op tafel worden gegooid, knikt hij bevestigend. De week erop loopt het gesprek nog moeilijker, met nog meer stilzwijgen, maar dit wordt doorbroken door Stijn die zijn excuses aanbiedt voor het voorval met de architect. Dat doet Ellen ontdooien. ‘Ok, hij erkent dit nu, maar dit was slechts de spreekwoordelijke druppel. Al die andere keren dat hij ook zijn zin deed, daar weet hij niets meer van.' Ik bekijk met Ellen wanneer ze dit gevoel voor het eerst had. ‘Ik heb alles voor hem opgegeven, mijn werk en familie. Hij vond dat allemaal evident. ' Hij repliceert: ‘Ik heb dat nooit geëist!' ‘Alsof ik veel keuze had', antwoordt Ellen wenend. Toch wil ze niet terug. ‘Mijn leven is nu hier, met de kinderen, ik kan hen dat niet aandoen.' Wat ze wel zoekt, is erkenning. ‘Ik heb zoveel opgegeven, waarom geeft hij mij op andere momenten dan niet de kans om voluit te kiezen. Waarom moet hij altijd zijn wil doordrijven.' Stijn protesteert. ‘ Omdat zij naar hier is geëmigreerd, moet ik me toch voor de rest van mijn dagen niet aanpassen.' Ik bespreek met hen dat er in een relatie altijd sprake is van een onzichtbare rekening waarop je als individu binnen het koppel stortingen doet en dat die niet op elk moment in evenwicht moeten zijn, maar wel over een langere periode bekeken en als dat niet zo is, er frustraties ontstaan die soms op een onzichtbare manier de relatie gaan ondermijnen. Dat het gevoel teveel gegeven te hebben, je sowieso harder op je strepen doet staan en op die manier elk te sluiten compromis in een strijd verzandt. In de volgende sessies doorlopen we samen een aantal momenten waarop er naar het gevoel van Ellen geen erkenning was of geen echt compromis en we zoeken samen een symbolisch alternatief. Stijn voelt zo dat erkenning geven, Ellen zachter en toegankelijker maakt, waardoor hij op zijn beurt minder een punt maakt van een keuze die niet helemaal de zijne is. Ze vinden ook voor hun bijhuis een oplossing. De verbouwing komt er, maar Ellen mag bepalen hoe alles er zal uitzien omdat ze er de eerstkomende jaren Nederlandse familie willen ontvangen. Bij het afsluiten van de therapie geeft Stijn nog lachend aan dat dit traject van hem ook een begripvollere advocaat heeft gemaakt.



→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu