Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk06/10/2016

Griet (48) en John (49) zijn 20 jaar gehuwd en hebben twee zonen van 17 en 15. Griet heeft al jaren het gevoel dat er tussen haar en John geen sprake is van een echte verbondenheid. Nu hun oudste zoon volgend jaar op kot gaat, wordt dat acuter. Ze heeft het gevoel niet meer vooruit of achteruit te kunnen in haar huwelijk. John wijt het aan haar menopauze, maar komt toch mee naar de afspraak.

Griet
Ik leerde John kennen tijdens onze studies. Ik zat aan de verpleegsterschool, hij studeerde rechten en ging nadien in het notariaat van zijn vader werken. Allemaal tegen zijn zin, maar onder de bijna absolutistische wil van zijn ma. Ik kom zelf uit een erg streng gezin met 5 meisjes. Ik was de oudste, moest altijd het voorbeeld zijn, veel meehelpen en mocht niets. Mijn ouders waren er wel fier op dat ik zo een goede jongen had leren kennen en ze stimuleerden onze relatie. En ik, achteraf gezien, was blij dat ik gekozen werd. Na zijn studies trouwden we en toen onze oudste geboren werd, ging ik deeltijds werken, na de geboorte van de tweede stopte ik spijtig genoeg met werken. John was altijd aan het werk en de zorg voor ons gezin kwam volledig op mijn schouders terecht, wat met shiften in het ziekenhuis niet haalbaar was. We wonen ook ver van mijn ouders waardoor ik op hen geen beroep kon doen. Mijn schoonouders wonen in dezelfde straat, aan de andere kant van het notariaat. Ik heb het daar altijd allemaal heel erg moeilijk mee gehad. John komt uit een echte clan. Zijn moeder komt bij ons niet langs, maar bepaalt wel alles. Tot op vandaag heb ik het gevoel dat John verantwoording moet afleggen en het door haar uitgestippelde pad moet bewandelen. Ik heb nooit een gevoel van erkenning gehad van haar kant. Ik word getolereerd. Als ik John hierop aanspreek, loopt hij altijd weg. Hij werkt week in week uit, vaak 7 op 7 en zegt constant dat ik daarmee blij mag zijn, ik een luxeleven leid. Altijd opnieuw slaagt hij erin mij een schuldgevoel aan te praten. Als ik een boek aan het lezen ben, vraagt hij of ik niets beters te doen heb. Aan een gezinsuitstapje gaat altijd eerst toch nog een werkmoment vooraf. Het ergste vind ik evenwel zijn constant dreigen met weggaan. Al van sinds we bij elkaar zijn, dreigt John bij elke ruzie met vertrekken, met scheiden, stelt hij ons huwelijk in vraag. Dat gaf mij in het begin een heel angstig en hulpeloos gevoel, waardoor ik me nog meer ging aanpassen, er alles aan deed om het hem naar zijn zin te maken. Daarover praten met hem lukt me nooit echt. Ik word dan altijd emotioneel, begin te wenen en hij verhardt dan helemaal, sluit zich af en gaat soms zonder een antwoord te geven gaan werken. Een paar jaar geleden dacht ik er dagelijks aan, dat ik weg wilde, zo niet verder wilde leven. Na een zoveelste ruzie, trok ik naar mijn ouders, maar die gaven aan dat het geen goed idee was, dat de kinderen jong waren, ik niet op eigen benen kon staan, ik mijn kinderen zou kwijt zijn. Ik ben terug gekeerd, maar tot op vandaag neemt John me dat kwalijk en krijg ik dat naar mijn hoofd geslingerd bij elke ruzie. Hij mag al 20 jaar dreigen met weg gaan, maar die drie dagen dat ik het niet meer trok, konden niet. Ik wil niet op deze manier verder met elkaar omgaan, maar weet niet hoe hieraan te beginnen.

John
Griet is mijn eerste lief, we zijn al lang samen en hebben, denk ik een goed leven. Toch is voor Griet het glas altijd halfleeg, ligt de focus altijd opnieuw op wat er niet is en niet op de vele dingen die wel ingevuld zijn. Ik kom uit een welstellende familie, waardoor we materieel veel konden realiseren en Griet ook niet langer in het ziekenhuis shiften moest gaan doen. Hoeveel vrouwen zouden niet dolgelukkig zijn om met haar te kunnen ruilen: je kinderen zelf kunnen opvoeden, lange vakanties aan zee, vrij zijn van alles, kunnen gaan en staan waar en wanneer je dat wilt. Dat daar van mijn kant veel werken en inzet mee gepaard moet gaan, begrijpt ze dan weer niet. Na 20 jaar weet ik dat het zeker te maken heeft met een verschil in opvoeding: haar ouders waren leraren, er was altijd tijd, mijn vader was notaris en werkte altijd. Tijd had in ons gezin geen betekenis en we pasten ons daaraan aan. Ze verwijt me ook niet te willen praten, dat we zo weinig delen. Dat doet ze altijd op een aanvallende toon, wat ik niet kan hebben. Ik heb thuis als kind veel ruzie meegemaakt en wil dat niet meer. Ik haat conflicten, zeker als ze nergens over gaan. Waarom altijd opnieuw al die details opblazen? Ik loop dan inderdaad telkens weg, omdat ik weet dat het geen zin heeft verder te gaan met dergelijke discussies. Mijn werk is mijn werk, dat zal niet veranderen. Mijn moeder is mijn moeder en blijft wie ze is. En zo kan ik nog even doorgaan. Als ze zo begint te zagen, zeg ik al eens dat het me allemaal teveel wordt, er aan denk om uit elkaar te gaan, het is de enige manier voor mezelf om het leefbaar te maken in mijn hoofd. Maar: ik ben altijd gebleven. Mijn trouw en engagement spreek ik niet uit, maar is er wel in wat ik dagelijks doe. De laatste tijd gaan onze ruzies ook almaar vaker over de kinderen. Ik vind het belangrijk dat ze beseffen dat in het leven niets vanzelf komt. Zo ben ik geweldig voorstander van vakantiejobs en vind ik ook dat elk zijn taken in het huishouden of de tuin moet opnemen. Griet volgt dat niet, heeft er telkens over dat ik veel te bepalend en eisend ben, nooit eens positief ben tegenover hen. De oudste doet het niet goed op school en volgens haar is dat omdat ik teveel verwacht en hij daardoor al op voorhand afhaakt. Ik ben er zeker van dat het vooral is omdat zij hem altijd opnieuw bemoedert, alles wat hij doet of waar hij niet in slaagt, voor lief neemt, goed praat en hem ook tegenover mij altijd verdedigt. Ik weet zeker dat hij haar daarin manipuleert, zij vindt het dan weer verschrikkelijk dat ik zo over ons kind denk. Alsof ze heilig zijn, komaan zeg. Ik hoop via deze gesprekken dat Griet vooral wat realistischer wordt in haar verwachtingen.

Hoe het verder ging
De eerste gesprekken met Griet en John verlopen heel stroef. John is afwachtend en zelfs afwijzend, Griet passief. Hij zit de hele tijd in de verdediging, zij in het slachtofferschap. Ik raak een aantal van hun relatiethema's aan, maar John blokt dat telkens af. Er is geen probleem, er valt niets aan te veranderen, Griet overdrijft. Omdat ik voel dat deze houding zelf nu nog niet bespreekbaar is, vraag ik naar hun laatste concrete ruzie. Die bleek te gaan over de studiekeuze van de oudste. Cultuurwetenschappen vindt Griet boeiend, maar John een absoluut tijdsverlies. Ze hervatten de ruzie direct, op een bitsige manier. Ik probeer hen weg te leiden van de inhoud van de discussie en benoem de hardheid die ik waarneem. Op de vraag waar die felheid vandaan komt, antwoordt John: ‘ze bewijst nog eens altijd de kant van onze zoon te kiezen.' Griet zegt: ‘Ik voel me nog maar eens dom en mislukt als moeder en partner. Ook het altijd maar dreigen met weggaan, maakt me heel opstandig.' Ik geef aan dat ik het gevoel heb dat John zich zo sterk opstelt om gezien te worden en Griet bijna automatisch het tegenovergestelde standpunt inneemt. Griet herkent dit, John minder. ‘Ja, ik ben principieel, maar zo ben ik opgevoed en dat heeft me ver gebracht.' De daaropvolgende sessies bekijken we een aantal van hun conflicten vanuit het onderliggende gevoelsverhaal. Beiden voelen zich al lang alleen in de relatie en verlangen naar erkenning van de ander. ‘Het lijkt wel alsof Griet alles waarvoor ik sta veracht.' ‘Het lijkt wel alsof John op geen enkele manier waardeert wat ik doe voor ons gezin.' Het uitspreken van die erkenning blijft heel moeilijk en dat lijkt samen te hangen met hun ambivalente houding rond hun huwelijk. ‘Op elk moment is Griet in staat te vertrekken, dat weet ik sinds onze laatste grote crisis.' Die dreiging van een breuk zorgt voor een onveilig gevoelsklimaat waardoor echte intimiteit geen kans krijgt. We praten over het weg gaan van Griet een aantal jaren eerder en al de keren dat John dreigt met scheiden. ‘Zou het kunnen dat het een manier was en is om de ander op een afstand te plaatsen, kleiner te maken?', vraag ik hen. Dit herkent John: ‘ik haat ruzies, Griet is verbaal ook sterker, wat me beklemt. Zeggen dat ik weg wil, haalt die beklemming weg.' ‘Ik weet nu dat ik John diep gekwetst heb door drie dragen bij mijn ouders in te trekken, maar het was toen de enige manier om weg te komen van zijn hardheid.' We zoeken samen naar een manier om bij een concreet conflict anders met die verschillen om te gaan en elkaar niet emotioneel tot het uiterste te drijven of uit te putten. Voor John werkt het benoemen van die beklemming het beste, waardoor Griet weet dat ze het beter even laat zijn om het nadien op een rustiger moment alsnog op te nemen. John van zijn kant is bereid om hun gezinsagenda te herbekijken. Ze willen hun huwelijk op deze basis allebei nog een kans geven.





→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu