Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk19/10/2016

Tristan (39) en Sylvie (33) zijn een jaar samen en hebben elk twee kinderen uit een vorige relatie. De kinderen van Tristan aanvaarden Sylvie niet en het koppel weet niet meer hoe met deze situatie om te gaan. Ze komen op gesprek.

Sylvie
Ik leerde Tristan kennen via Tinder. We waren op dat moment allebei gehuwd, maar ook heel ongelukkig in onze relatie en vonden bij elkaar een luisterend oor. Van af en toe een stiekeme afspraak over de middag, kwam er meer en na een paar maanden was onze band zo sterk, dat we allebei besloten er voor te gaan. We gingen direct samenwonen en aan beide kanten kwam dezelfde regeling voor de kinderen. Wij hebben nu een week onze vier kinderen en een week dat we met ons tweeën zijn. Ook al hebben mijn kinderen het er best moeilijk mee, toch aanvaarden ze de situatie vrij makkelijk en verlopen de weken met hen al bij al goed. Dat is evenwel helemaal anders met de kinderen van Tristan. Met zijn dochter is het contact nog neutraal, met de zoon is het ronduit vijandig, wat uiteraard een enorme impact heeft op ons leven. Aanvankelijk begreep ik dit wel en bracht ik er veel geduld voor op, omdat ik dacht dat het toch van tijdelijke aard zou zijn, maar er verandert niets, integendeel. We hebben ons van bij aanvang tegenover elkaars kinderen altijd heel rustig gedragen, niets opgelegd en ze vooral de tijd gegeven om te aarden in deze nieuwe situatie. Uiteindelijk besef ik wel dat het niet is omdat wij voor elkaar kiezen dat dit voor hen ook direct de evidentie is. Ik heb ook altijd geprobeerd om hun mama te respecteren door niets slecht te zeggen, ze juist op een positieve manier te bevestigen in haar rol, maar dat werkte evenwel averechts. Dat ik over zijn mama moest zwijgen, ik daar niets over te zeggen had, ik diegene was die ervoor gezorgd heeft dat mama en papa uit elkaar zijn gegaan, ze niet meer in hetzelfde huis wonen. Uiteraard zijn dat niet de woorden van Stan, maar van zijn mama, die het tot op vandaag niet aanvaardt dat ik en Tristan een stel zijn. Ze noemt me de hele tijd de slet, een woord dat de kinderen ook gewoon hebben overgenomen. Toen ik Nette onlangs vroeg wat dat nu juist betekende, wiste ze het niet. ‘Iets slecht', zei ze. Ook activiteiten samen zijn bijna niet mogelijk. Stan wil vaak niet mee of saboteert de uitstap, zoals onlangs nog naar zee. Hij bleef liever in de auto wachten tot we klaar waren met gezinnetje spelen, zei hij. Tristan trekt zich op zo een momenten dan volledig terug. We kunnen daar gelukkig wel goed over praten en de weken zonder kinderen zijn altijd heel fijn. We zijn er zeker van dat we de juiste beslissing hebben genomen, maar hoe het nu verder moet de kinderen is ons niet duidelijk en ik voel ook dat dit een bom is onder onze relatie. Bovendien merk ik dat mijn kinderen ook vaker opstandig zijn door het gedrag van die van Tristan. We dachten er ook al aan om opnieuw apart te gaan wonen, de weken dat de kinderen er zijn en samen als ze er niet zijn. Financieel is dat niet evident, maar mocht het soelaas brengen lijkt het me wel de moeite om dit te proberen. Misschien brengt het meer rust.

Tristan
Toen ik Sylvie leerde kennen zat mijn huwelijk met Jana volledig in het slop. Er waren zo goed als dagelijks conflicten over de meest banale dingen, ik kon niets goed doen en kreeg de hele tijd ook het verwijt er niet voor haar te zijn. Ik werkte toen inderdaad heel veel, maar dat was meer een gevolg van onze problemen dan de oorzaak. In mijn relatie met Sylvie heb ik nu voor het eerst ervaren wat echt praten met elkaar is, wat je verbonden voelen betekent. Het zijn dingen die ik in mijn huwelijk nooit gekend heb en die ook tussen ons niet mogelijk waren. Vanuit dat gevoel van eenzaamheid ben ik ook met Tinder begonnen. Ik weet dat het fout was, op die manier bevestiging zoeken door te flirten, maar ik had dat toen nodig. Met Sylvie bleek het al gauw meer te zijn dan flirten. Zij begreep me, we voelden elkaar aan, en wisten ook goed wat de andere meemaakte op het thuisfront. Na een paar maanden kon ik al die spanningen niet meer aan en heb ik op een avond, na de zoveelste hoogoplopende ruzie over niets, mijn spullen ingeladen in mijn auto en tegen Jana gezegd dat ik er een punt achter wou zetten en voor een co-ouderschap wou gaan. Ik besef nu dat het misschien allemaal te snel is gegaan, maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Ik kan lang heel veel verdragen, maar als de emmer overloopt, is het ook definitief en voel ik bij mezelf dat er absoluut geen weg terug meer is. Jana heeft een hele tijd gedacht dat ik wel zou terug komen, dat ik het niet meende en ze deed er ook echt alles aan om dat te realiseren, werd ineens heel lief of net boos door op mijn schuldgevoel tegenover de kinderen in te praten. Toen ze te weten kwam dat ik samen was met Sylvie is ze razend geworden, dat ik totaal geen respect had voor wat er tussen ons wat geweest, hoe ik zoiets zo snel kon doen, wat ik onze kinderen wel niet aandeed...Ik denk helemaal niet dat het voor onze kinderen zo erg is, want de eerste keren verliep dat allemaal heel vlot. Het is maar op het moment dat zij doorhad dat het definitief was, dat ze dat ook via de kinderen is beginnen uitwerken. Ze doet er alles aan om Sylvie zwart te maken. Vooral mijn oudste zoon gaat daar helemaal in mee en verzet zich tegen onze relatie. Dat maakt het voor ons als koppel heel moeilijk. Sylvie voelt zich vaak slecht, want hoe hard ze ook haar best doet, ze slaagt er niet in om hem enigszins voor haar te winnen. Ik probeer daarin zoveel als mogelijk de gemoederen te bedaren en te bemiddelen, maar vind dat ook een moeilijke rol. Ik wil mijn kinderen niet afvallen, maar ook Sylvie niet en vaak voelt het niet goed aan, alsof voor de ene kiezen betekent dat je aan de andere moet verzaken. Ik hoop dat we via deze weg er toch in slagen om op een meer harmonieuze wijze ons nieuw samengesteld gezin vorm te geven.

Hoe het verder ging
In het eerste gesprek met Sylvie en Tristan begint Sylvie direct te wenen, waarop Tristan haar wat onbeholpen, maar wel heel troostend vastneemt. ‘Weet je, tussen ons zit het meer dan goed. En als er al eens ruzie is, gaat het over de kinderen.' Zo blijkt dat Sylvie zich vaak niet erkend voelt door de kinderen van Tristan. ‘Ik zorg een hele week voor hen, maar krijg daar alleen maar afwijzing voor terug.' Tristan beseft dit, maar vindt het moeilijk om voor Sylvie op te komen. ‘Ik wil mijn kinderen niet nog meer in het harnas jagen, want aan de andere kant worden ze sowieso al opgezet.' Ik peil naar hun verwachtingen wat betreft de houding van de kinderen. ‘Ik heb daar nooit echt bij stilgestaan', zegt Tristan, ‘uiteindelijk dacht ik dat als ik gelukkig ben met Sylvie dat beter is voor mijn kinderen dan in een slecht huwelijk blijven hangen.' Hij voegt daaraan toe: ‘Ik herken mijn kinderen nu vaak niet, de koude houding van Stan maakt me angstig. Ik wil hen niet verliezen.' Ik bespreek met hen dat angst voor verlies en een daaruit voortvloeiende tolerantie net het omgekeerde effect heeft. Dat kinderen je niet liever gaan zien omdat je alles voor lief neemt, er verwachtingen moeten zijn. We bekijken die verwachtingen en daaruit blijkt dat beiden vooral probeerden een ‘normaal' gezin te vormen. Daarbij passen de jonge kinderen van Sylvie zich schijnbaar makkelijk aan, maar rebelleren de pubers van Tristan. Op mijn vraag of hij al een persoonlijk gesprek had met Stan, antwoordt hij ontwijkend. ‘Praten met iemand die zo vijandig tegenover mij staat vind ik bijzonder moeilijk.' In de volgende sessie zegt Tristan dat hij veel heeft nagedacht en Sylvie hem steunt om effectief zo een gesprek aan te gaan. ‘Ik voel me schuldig, maar ging hun verwijten uit de weg, omdat ik zo hun moeder hoorde. Ook zij draagt verantwoordelijkheid en daarom zag ik zo een halve schuldbekentenis niet zitten.' Ik heb het met hen over de woede waarin zijn zoon nu vast zit als een onderdeel van een rouwproces en dat er vooral progressie mogelijk is als dit erkenning krijgt. Dat als ouder je gevoel gefaald te hebben, uiten, geen zwaktebod is. ‘Ik vind het wel essentieel dat we blijven benadrukken dat onze keuze voor elkaar blijvend is,' voegt Sylvie nog toe en Tristan beaamt. Een maand later komen we op het bewuste gesprek terug. Daaruit bleek dat vooral de kinderen van Tristan meer tijd zullen nodig hebben om te wennen en het ook goed is om af en toe nog eens iets apart te doen met hun eigen kinderen. ‘Het was heel intens en emotioneel en het heeft zeker niet alles opgelost, maar terug kunnen praten met Stan was al een enorme opluchting. Het was zelfs mogelijk om het constructief over mijn keuze voor Sylvie te hebben en het respect dat we van hen verwachten.' Ze beslissen om het samen verder te proberen.




→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu