Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk01/06/2017

Fien (37) en Stijn (39) zijn tien jaar gehuwd en hebben twee kinderen. Sinds Fien een zwaar auto-ongeluk heeft gehad, stelt ze veel binnen haar huwelijk in vraag. Ze heeft vaak hoogoplopende conflicten met Stijn die altijd opnieuw over hetzelfde gaan, geld en de relatie met haar familie. Op aanraden van hun raadsman komen ze op gesprek.

Fien
Ik leerde Stijn kennen aan de hogeschool, waar we allebei boekhouden studeerden. Ik bewonderde hem vooral, keek op naar hem, omdat hij altijd opviel in de groep, zich kritisch uitliet, docenten durfde te confronteren, geen conflict uit de weg ging. Ik was een heel braaf meisje dat vooral deed wat van haar verwacht werd. Het was Stijn die achter mij aankwam, me bevestigde, wat me zelfvertrouwen gaf. Na onze studies trouwden we en niet lang erna kwam de vraag van mijn vader of Stijn geen zin had om bij hem te komen werken. Mijn ouders hebben een boekhoudkundig kantoor, waarin ook mijn ene zus werkt als bediende. Stijn zag dat zitten en werd algauw de rechterhand van mijn pa. Hij werkte keihard, vaak zeven op zeven, het kantoor groeide aanzienlijk. Op een bepaald moment kwam dan ook van Stijn de vraag om vennoot te worden en zo mee te genieten van de groei die hij door hard werken realiseerde. Mijn vader zag dat aanvankelijk zitten, maar mijn ene zus niet, waardoor er veel discussies ontstonden. Uiteindelijk hebben mijn ouders beslist dat het niet doorging. Stijn kon dat niet aanvaarden, was ook heel erg boos en voelde zich bedrogen. Uiteindelijk had hij al die jaren keihard gewerkt voor hetzelfde inkomen als mijn zus die er vaak maar halftijds was. Hij eiste compensaties die er niet kwamen, het ging van kwaad naar erger. Stijn gaf zijn ontslag en weigerde nog bij mijn ouders te gaan. Na verloop van tijd eiste hij dat ik dat ook zou doen. Ik was toen ook boos omwille van de manier waarop ze hem hadden behandeld en besloot een tijd niet meer te gaan. Maar een paar maanden werden een jaar en het water leek almaar dieper. Dat mijn zus zich tegen mij keerde naar aanleiding van een erfenis van een oude tante, deed de deur helemaal dicht. We kregen intussen onze kinderen, die mijn ouders nooit gezien hebben, wat ik wel pijnlijk vond, maar naast mij neergelegd heb. Dat heb ik al die jaren trouwens gedaan, doen alsof ik het vergeten was. Dat gaf rust, maar mettertijd groeide ook het besef van een groot gemis. Toen ik vorig jaar een zwaar auto-ongeval had, lag ik een aantal weken in het ziekenhuis. Ik had veel tijd, lag vaak alleen, en miste mijn familie voor het eerst enorm. Ik weende heel veel in die periode en vertelde ook aan Stijn dat ik de strijdbijl wou begraven, het allemaal lang genoeg had geduurd. Maar Stijn werd heel kwaad, wou van geen wijken weten. Voor hem is het uitgesloten dat we opnieuw contact hebben of zoeken en hij begrijpt het ook niet dat ik over alle vernederingen zomaar heen kan stappen. Ik doe dat voor mezelf, maar ook voor mijn kinderen. Stijn komt zelf uit een gebroken gezin en een kleine familie, waardoor er heel weinig contacten zijn aan die kant. Ik wil niet dat mijn kinderen opgroeien in een totaal isolement.

Stijn
Al vanaf de eerste dag aan de hogeschool, viel Fien me op omdat ze onopvallend was, een discretie uitstraalde die ik heel erg waardeer bij vrouwen. Ik was ervan overtuigd dat zij de vrouw van mijn leven was, en ben er dan ook volledig voor gegaan. Tot op vandaag ben ik blij dat ik voor haar gekozen heb: we hebben een mooie gezin en Fien is een fantastische moeder. Toch hangt er over dat geluk een schaduw: haar familie. Aanvankelijk klikte het heel goed tussen mij en haar ouders. Ik werd gezien als de ideale schoonzoon en toen ik positief antwoordde op de vraag van haar pa om bij hem te gaan werken, kon het niet meer stuk. Drie jaar is dat heel goed gegaan, deed ik alles om het ingeslapen bedrijf te doen groeien en evolueren, met heel mooie resultaten als gevolg. Dat ik daarin graag wilde delen, vond ik niet meer dan normaal en ook haar pa vond dat. Hij beloofde me aandelen en op termijn ook het zaakvoerderschap, maar dat was buiten Fiens zus en schoonbroer gerekend. Op een heel venijnige manier zijn zij beginnen stoken en ruzie maken, mij beginnen afschilderen als een geldwolf, allemaal omdat ze jaloers waren en vooral ook schrik hadden dat hun gemakkelijk leventje wel eens zou kunnen veranderen. Zo verdiende de zus van Fien veel meer dan ze waard was, kreeg ze een bedrijfswagen, kwam en ging ze als het haar goed uitkwam, wat zou veranderen. De discussies zijn volledig uit de hand gelopen en uiteindelijk lieten haar ouders, ook haar vader, me vallen als een baksteen. Ik was diep gekwetst, maar ben niet het type dat zich laat kisten, en heb heel hard terug geslagen, een advocaat in de arm genomen, wat ze nooit verwacht hadden. Toen ik merkte dat ze probeerden om ook het contact tussen mij en Fien te vergiftigen, heb ik Fien een ultimatum gesteld: breken met hen of scheiden. Ze koos voor mij, omdat ze ook inzag dat ik haar toekomst ben, ons gezin het allerbelangrijkste is. Het proces loopt nog altijd, maar los daarvan, viel er ook veel stress en ruzie weg, konden wij eindelijk onze eigen weg gaan. Ik hou daarvan, dat we als gezin ons ding doen en niet de hele tijd rekening moeten houden met anderen. Dat ze daar nu toch opnieuw naartoe wil, is voor mij een raadsel. Ik wil niet plooien in deze, want vind dat de vernederingen van toen zo groot zijn dat je dat nooit terzijde kan schuiven. Ik wil ook die discussies niet meer, maar dat ze aanvaardt dat het leven zo gelopen is. Wat verwacht ze nu, dat wij na alles wat er gebeurde daar opnieuw gezellig rond de tafel gaan zitten? Ze schermt ook altijd met de kinderen, maar dat vind ik belachelijk. Hoe kan je nu iets missen dat je nooit gekend hebt? Het is vooral zij die daar voeding aan geeft. Ik hoop dat ze die inzichten via deze weg krijgt.

Hoe het verder ging
In mijn eerste contact met Stijn en Fien ervaar ik Stijn als een muur van graniet, en Fien als een wat onderdanige vrouw. Toch zie ik snel een andere kant van haar, een grote emotionaliteit als het gaat om haar vraag om familiale verzoening. In mijn voorgesprek met haar, geeft Fien te kennen dat scheiden voor haar nooit een optie zal zijn. Ze is er zeker van dat Stijn dat nooit zal aanvaarden en ze samen met de kinderen geen leven zal hebben. Ze hoopt vooral op het vinden van een weg om contactherstel met haar ouders bespreekbaar te maken. In onze eerste sessie hebben we het over hun kijk op verschil, op fouten die mensen maken en om je ondanks die fouten of tekortkomingen toch te verzoenen. Stijn vindt dat larie. Hij vertelt over de echtscheiding van zijn ouders, zijn moeder die tot op vandaag procedeert. Hij heeft daar verschrikkelijk onder geleden, maar zegt haar te begrijpen. ‘Als er jou onrecht wordt aangedaan, moet je dat nooit over je heen laten gaan. Verzoening, dat is gewoon een ander woord voor slap!' Ik geef aan dat blijvend procederen ook een vorm van verbondenheid is. Dat mensen die dat doen op hun destructieve manier de andere niet kunnen loslaten, er hun leven lang mee bezig blijven, ze blijkbaar alleen maar een relatie kunnen hebben vanuit conflict en verwerping. Voor Fien is dat heel verduidelijkend, Stijn ziet het anders. ‘Er zijn toch in relaties maar twee mogelijkheden: ofwel is iemand volledig voor jou en dan is het ok, kan je die vertrouwen, ofwel schendt die andere dat vertrouwen en dan is het toch gedaan. Hoe kan je die dan ooit nog vertrouwen?' Ik geef aan dat er tussen symbiose en absolute polarisatie, toch nog een weg is, waarbij je minder hoge verwachtingen stelt, er niet vanuit gaat dat als iemand niet openlijk en exclusief voor je kiest, die tegen jou is. Ik peil ook naar Stijn zijn gevoel bij een verzoening met Fiens familie. ‘Probeer je voor te stellen dat Fien die stap zet naar hen. Wat roept dat op bij jou?' Ik zie dat Stijn kwaad wordt en hij uit dat ook. ‘Ik zou me in de steek gelaten voelen, zoals toen mijn pa ons ma achterliet en ook mijn zus deed toen ze bij hem ging wonen, waardoor ik voor ons ma moest zorgen. Ik denk dat zij er alles aan zouden doen om Fien en de kinderen naar hen toe te trekken, ons gezin uit elkaar te halen, dat kan ik toch niet laten gebeuren? Ik wil en kan dat niet.' De daaropvolgende week laat Fien me weten dat Stijn niet meer mee wil komen. Wij hebben nog twee nagesprekken waarin ze aangeeft heel erg te worstelen met het gegeven. ‘Ik wil het nog niet opgeven, maar de dingen nu laten zoals ze zijn, is de minst slechte keuze. Het is een verlies waarmee ik zal moeten leren leven.'



→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu