Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk26/07/2017

Koen (46) en Muriel (48) zijn 4 jaar samen. Muriel heeft een dochter van 10 uit een vorige relatie. Ze hebben de laatste maanden veel conflicten die samenhangen met de onregelmatige werkuren van Koen.

Muriel
Ik leerde Koen kennen op een zomerfestival. We hadden allebei net een ontgoochelende relatie-ervaring achter de rug. Koen had zijn vriendin betrapt met zijn vriend, in bed. Ik stapte uit een relatie met een man die er nooit voor me was, maar me altijd wel het gevoel gaf dat ik een probleem had. Koen bleek helemaal anders te zijn. Hij was lief, charmant, gaf me de hele tijd complimentjes. Het voelde aan als een roes en diezelfde avond zoenden we al uitgebreid. Ik ging op wolkjes naar huis. Ook de daaropvolgende dagen hoorde ik Koen veel. Hij vertrok net voor zijn werk voor een maand, wat ik bijzonder lang vond, maar de intensiteit tussen ons werd er alleen maar groter door. Toen ik hem na die maand terug zag, was het verlangen tussen ons zo groot dat we direct in bed belandden. Die eerste maanden voelden fantastisch aan, ook al was er telkens het gemis tijdens de maand dat hij er niet was, maar op de een of andere manier gaf dat extra voeding aan onze passie. De periode dat hij er was, genoten we met volle tuigen van elkaar, de maanden van afwezigheid miste ik hem enorm, maar genoot ik op de een of andere manier toch ook wel van het verlangen dat er telkens was. Dit gevoel ebde mettertijd echter weg. Ik vind het vandaag allesbehalve evident: als hij er is, is dat totaal en de hele tijd, terwijl ik op die momenten wel nog moet werken en ook mijn dochter heb. Als hij er niet is, sta ik er ook echt alleen voor. De weken dat mijn dochter dan bij haar papa is, voel ik me vaak heel alleen, eenzaam zelfs. Dat aanhaken en telkens weer loskomen van, vind ik bijzonder zwaar, veel zwaarder dan ik ooit gedacht had. Als ik het daarover heb, wordt Koen boos. Hij wil er niet over praten en is daarin heel zwart-wit. Ik wist waaraan ik begon, hij is altijd eerlijk geweest, we zien elkaar meer dan de meeste koppels....Maar wat heb ik aan deze uitleg als ik mij niet goed voel? De laatste tijd hebben we vaak ruzie als hij hier is, maar ook als hij aan het varen is en dat is misschien nog wel het moeilijkste. We kunnen dan niet goed praten, de lijn valt de hele tijd uit of hij is gewoon niet te bereiken. Als ik het dan net moeilijk heb, word ik daar heel boos over. Ik kan me dan zo opjagen in futiliteiten, loop dan ook de hele tijd te roepen op mijn dochter. Op de een of andere manier voel ik me dan constant opgejaagd en ik zou niet weten waarom. Vroeger deed ik het ook allemaal alleen, waarom lukt dit dan nu niet meer? Als ik Koen daarover vertel, staat hij er echt niet voor open. Hij wil alleen maar de leuke dingen delen en zegt dan ook de hele tijd dat ik spoken zie en problemen maak waar ze niet zijn. Ergens geloof ik dat ook: uiteindelijk doet hij niets verkeerd en toch kan hij me heel boos maken. Misschien passen we toch niet zo goed bij elkaar?

Koen
Toen ik Muriel leerde kennen, was ik nog volop aan het bekomen van mijn vorige relatie. Ik had mijn vriendin op overspel betrapt, was woest en ontgoocheld en vond het verschrikkelijk dat ik nog maar eens alleen verder moest. Toch ben ik er de man niet naar om lang in negatieve dingen te blijven hangen. Werken helpt altijd, maar muziek ook. En een festival dat is het helemaal: dé gelegenheid om nieuwe mensen te ontmoeten. Dat was ook nu zo. Ik botste letterlijk op Muriel, die zich ook helemaal stond uit te leven tijdens het optreden. Het contact zat direct goed, spontaner kan moeilijk denk ik. En zoals altijd geloofde ik er direct volledig in en was ik bereid om er voor te gaan. Misschien is dat wel mijn grootste probleem, dat er geen tussenweg is tussen alles of niets. En mijn angst dat het opnieuw niets wordt, is nu opnieuw heel groot. Ik word er eigenlijk een beetje wanhopig van. Telkens ik in een relatie zit, blijkt mijn beroepsleven na verloop van tijd een bron van heel veel problemen. Ook in mijn vorige relatie was dat zo. Al belde ik heel vaak, en wist ze ook dat ik er langere periodes niet was, toch voelde ze zich eenzaam en zocht ze elders aandacht. Is het nu zo moeilijk om trouw te zijn? Ik ben toch ook telkens een maand weg. Als je iemand graag ziet overbrug je zoiets toch? Ik ben ook altijd van bij aanvang heel eerlijk over mijn beroep. Ik vaar al heel mijn leven, doe mijn job doodgraag en zal nooit van werk veranderen. Ik koester die periodes van alleen zijn ook, heb die nodig om me op te laden, waardoor ik er nadien opnieuw volledig kan voor gaan. Ik zou geen aangename partner zijn, mocht ik er altijd zijn. Ik ben ook zo opgegroeid, verbleef op internaat, vaak weken aan een stuk. Ik voelde me toen wel vaak alleen, maar leerde de rust ook waarderen. Anderzijds heb ik alles over voor mijn relatie en ben ik ook altijd 100% trouw geweest. De verhalen over een lief in elke haven, dat geldt niet voor mij hoor. Ik ben in trouw absoluut, het is alles of niets en eens iemand me bedrogen heeft, is er ook geen weg meer terug. Want hoe kan ik nadien nog iemand vertrouwen? Om dan de hele tijd mijn kas te zitten opvreten, neen, dat gaat niet. Ik heb dat ook zo vaak gezien in mijn omgeving: ofwel kies je voor dit werk als koppel en dan draag je dat, ofwel lukt dat niet en begint een vrouw meer en meer haar eigen weg te gaan en elders een oplossing te zoeken en dan is het altijd voorbij. Het is Muriel die voorstelde om naar hier te komen, maar ik weet eigenlijk niet goed wat we hier zoeken. Is het niet simpel in het leven? Als je elkaar graag ziet, dan kies je toch gewoon voor de andere. Waarom moeten dingen altijd zo ingewikkeld worden gemaakt?

Hoe het verder ging

In het gesprek met Muriel en Koen valt de directheid van Koen en de ingetogenheid van Muriel op, net als hun ongemak bij de situatie. Koen schermt met eerlijkheid, maar door in alles een zwart-witte houding aan te nemen, sluit hij zich af voor de ‘waarheid" van Muriel. Het is ook een soort van verdedigingsmechanisme. Door alles er direct uit te gooien, wil hij kritiek en afwijzing voorkomen. ‘Als ik onzeker ben, dan ga ik me juist omgekeerd gedragen. Ik durf het dan echt uit te hangen." Muriel herkent dit. ‘In een moeilijk gesprek klapt hij dicht of begint hij zich heel puberaal te gedragen, waardoor ik boos word." Ik bevestig hen elk in hun verhaal. Dat vindt Koen vreemd. ‘We denken er anders over, maar je geeft ons allebei gelijk, dat klopt toch niet?" Ik praat met hen over de volgens mij talrijke waarheden in een relatie. Dat ik ervan overtuigd ben dat zij elkaar niet willen kwetsen en dat toch de hele tijd doen en de oorzaak waarschijnlijk ligt in het vertekend beeld dat ze hebben van de ander. Ondanks hun schijnbare eerlijkheid tegenover elkaar, weten ze immers heel weinig over elkaars beleving. De daaropvolgende sessies bespreken we een aantal moeilijke momenten van de afgelopen maanden. Daaruit komt naar voor dat Muriel zich vaak eenzaam voelt, maar dat niet kan uiten tegenover Koen. ‘Hij blokt dat direct af of verdedigt zich." Koen erkent dit. ‘Ik ben dan ver weg, kan niets doen en voel me dan schuldig, een gevoel dat ik haat, want ik doe niets verkeerd." Muriel op haar beurt erkent dat ze die gevoelens vaak als een klacht formuleert. ‘Maar dat komt omdat ik hem op zo een momenten als koud ervaar, maar ook omdat ik boos ben op mezelf omwille van mijn zwak gedrag. Hij zegt ook zelf nooit dat hij het moeilijk heeft met zo een lange periode zonder mij. " Ik bespreek met Koen dat een gevoel erkennen bij Muriel, nog niet betekent dat hij er ook verantwoordelijk voor is. Ik geef ook aan dat het mij goed lijkt dat Muriel het niet makkelijk heeft met lang alleen zijn, het een teken is van gezonde verbondenheid. Betere manieren zoeken om die periodes te overbruggen is de uiteindelijke conclusie. ‘Het gewoon mogen zeggen en hij die zegt dat hij me graag ziet, meer moet het niet zijn", zegt Muriel, waarop Koen emotioneel reageert en zegt dat hij dat wil proberen. De daaropvolgende week vertrekt hij opnieuw en als ik ze een maand later terug zie, geven ze aan dat het goed verlopen is. Ze hebben een paar van hun vroegere aanvaringen gehad, maar konden er over praten en het ook positiever afsluiten. Hij blijft het moeilijk vinden om gemis uit te spreken. ‘Ik ben altijd zo blij als ik haar terug zie, maar als ik onderweg ben, duw ik dat gemis weg, het is iets van vroeger, ik heb dat zo geleerd en dat zal nu niet meer veranderen." Muriel aanvaardt dit en probeert het niet te duiden als een gebrek aan betrokkenheid. Ze willen het op deze manier het verder proberen.




→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu