Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk31/08/2017

Lydie (43) en Paul (44) hebben sinds een jaar een latrelatie. Tijdens hun vakantie aan zee is een ruzie geëscaleerd en heeft Lydie aan Paul gevraagd om vervroegd naar huis terug te keren. Ze weten geen van beiden hoe het verder moet.

Lydie
Ik leerde Paul kennen via een buurtfeest. Hij is een zachte man, we wonen dicht bij elkaar, onze levens passen ook goed in elkaar. Ik zag het helemaal voor mij en ging er dan ook van bij aanvang voor. Dat is altijd zo bij de start van iets: ik zit dan vol energie en ongeduld om dingen vorm te geven en probeer de andere daarin dan mee te nemen, misschien te veel. Paul vertoont weinig zin voor initiatief, laat alles altijd maar betijen, terwijl ik een man wil die het voortouw neemt, een mening heeft en die ook naar voor brengt. Ik heb van bij aanvang aangestuurd op vaak afspreken, betrok hem ook direct bij ons gezinsleven. Mijn kinderen hebben uiteraard een vader, maar die is heel afwezig, bouwde trouwens ook een ander leven uit aan de andere kant van het land. Dat betekent in de praktijk dat de kinderen vaak bij mij zijn. Wij overleggen over veel dingen en zij keken mee uit naar een partner. Ze leerden Paul ook direct kennen, wat ik belangrijk vind, want het is ook hun leven. Al bij al loopt het op dat vlak wel goed: hij heeft aandacht voor mijn zonen, speelt met hen. Ik voel wel dat hij weinig kaas heeft gegeten van opvoeding. Ik ben heel recht door zee en streng, dat moet ook als alleenstaande ouder, en dat dwing je niet alleen af door het eens vriendelijk te vragen. Ik merk dat Paul niet altijd akkoord gaat met mijn aanpak, al zegt hij er niets over. Hij trekt zich dan telkens terug, wat ik verschrikkelijk irritant vind. Ik vind het slap. Heel vaak merk ik dat de laatste tijd, dat als Paul ergens niet mee akkoord gaat, hij zich terug trekt en niets zegt of als ik ergens een opmerking over geef, hij het heel snel goed probeert te doen, ook al voel ik dat het niet is zoals hij het ziet. Dat was ook op onze vakantie zo. Ik sprak Paul aan op zijn gebrek aan initiatief en ineens stond hij daar met een aantal suggesties, die ik dan weer niet zag zitten. Toen we daar dan eindelijk uit waren en we beslisten om met zijn wagen te gaan, slaagde hij er maar niet in om de weg te vinden, wat ik verschrikkelijk vind voor een man. Hij verontschuldigt zich dan ook de hele tijd. Ik hoef geen macho, maar een beetje vent mag toch wel zeker. Toen we dan eindelijk aangekomen waren in de speeltuin, was mijn goesting al volledig over. De dag is in stilte verlopen, hij liep erbij als een geslagen hond. Die avond was het me gewoon teveel en heb ik geëist dat hij zijn koffers pakte. En weet je, zonder boe of ba heeft hij dat ook geaccepteerd en is naar huis gegaan. We hebben dan een tweetal weken geen contact meer gehad en nu sinds een week wel weer opnieuw. Op zich kunnen we het goed stellen met elkaar, maar ik verwacht veel meer participatie en peper van zijn kant. Ook seksueel is het niet veel soeps. De bal ligt echt wel in zijn kamp.

Paul
Ik was al een aantal jaren single toen ik Lydie leerde kennen. Ik had vroeger wel eens een relatie gehad, maar die breuk kwam toen zo hard aan dat ik me lang afsloot voor alles wat relaties zijn. De laatste jaren zette ik opnieuw een aantal voorzichtige stappen. Ik sloot me aan bij een singlesclub, had kort iemand, wat me meer dan ooit deed beseffen dat ik niet alleen verder wou. Ik heb het met het leggen van contacten soms best moeilijk. Ik vertrouw anderen niet zo snel, want kreeg wat relaties betreft nog niet veel fijne dingen te zien. Mijn ouders hadden een heel slecht huwelijk, mijn vader was gewelddadig, sloeg en tiranniseerde mijn moeder een ook mij en mijn broer. Mijn broer kwam al heel vroeg in opstand tegen hem en is op 18 jaar voorgoed vertrokken. Dat was heel moeilijk voor mij. Hij liet me in de steek, want nu stond ik er helemaal alleen voor. Ik ben door al die toestanden iemand geworden die een hekel heeft aan conflicten en ook aan spanningen. Ik ga dat volledig uit de weg, wil eigenlijk geen ruzie maken. Ik besef dat ik op veel vlakken nog veel te leren heb, omdat ik weinig relatie-ervaring heb en ook nooit zelf kinderen opvoedde, maar ik bedoel het wel allemaal heel goed en ben ook bereid om te leren, daar in te investeren. Toen ik Lydie leerde kennen, dacht ik echt dat ik ze gevonden had, de vrouw van mijn leven. Alles liep als vanzelf, ze leek het helemaal te zien zitten, wat een boost aan mijn zelfvertrouwen gaf. Vooral ook het contact met de kinderen ervaar ik als heel goed. Ze vroegen me zelfs al heel snel of ze me pappie mochten noemen. Ik snap dan ook niet zo goed hoe alles zo uit de hand is kunnen lopen, terwijl het aanvankelijk allemaal perfect leek. Ik voelde wel dat er bij haar snel irritaties zijn, ook over het gedrag van de kinderen, maar ik probeerde dat dan telkens te milderen. Ik wil me niet bemoeien met haar manier van opvoeden, maar vind haar soms wel heel eisend en opvliegend ook. Misschien ben ik daar een beetje te gevoelig voor en klopt het wat zij zegt, dat ik er totaal niets van afweet. Onze vakantie samen was een dieptepunt. Ik had constant het gevoel dat ik niets goed kon doen. Ze hield me ook in het oog om kritiek te kunnen geven op alles wat haar niet zinde. Ze werd ook almaar bozer. Ik zou dan bepaalde dingen willen zeggen, maar dat lukt me niet, waardoor ik me nog slechter voel en dichtklap. De laatste dag daar was ik op van de stress, dus toen ze aangaf dat ik beter kon gaan, deed dat heel veel pijn, maar heb ik het toch gedaan. De weken erna probeerde ik het contact met matig succes te herstellen. Ik denk dat er veel tussen ons is wat goed zit, maar leven in een permanente spanning kan ik niet. Ik ben heel vergevingsgezind, wil het, ondanks haar hatelijke en vernederende manier van doen, toch nog een kans geven.

Hoe het verder ging
Zowel Paul als Lydie hebben moeite met verschil binnen een relatie. Lydie heeft veel nood aan controle, wil dat de dingen lopen zoals zij ze ziet en als de andere het anders ziet, ervaart ze dat als een persoonlijke afwijzing. De aanval is voor haar dan de enige weg: als iets niet loopt zoals gewenst, is de andere het probleem. Paul ziet in verschil een bron van conflict en dat gaat hij heel hard uit de weg door zich aan te passen, zich niet te tonen. Hij legt het probleem ook altijd bij zichzelf, ziet zichzelf als incompetent, te remediëren. Al in het eerste gesprek neemt Lydie op een aanvallende manier het voortouw. Paul is de patiënt die moet veranderen en hij krijgt direct het label autist opgespeld. Ik omzeil dat door aan te geven dat google geen arts is. Omdat de vakantie een breekpunt was, stel ik voor om daar te beginnen. Blijkt dat beiden op een ander tijdstip, apart naar zee zijn gereden en Lydie dit niet goed vond. ‘Hij doet wat hem goed uitkomt zonder rekening te houden met ons. Alle praktische dingen kwamen daardoor op mijn schouders te liggen." Op dat moment merk ik dat de spanning bij Paul stijgt, hij overmatig begint te transpireren en er op Lydie geen rem meer staat. Alle dingen die haar geërgerd hebben toen, worden er uit gegooid. Paul krimpt volledig in elkaar en zegt op mijn vraag of het gaat, dat hij er liever niet zou zijn. Ik geef aan dat ik het gevoel heb dat het op dit punt in hun conflicten fout gaat, dat ik de onmacht van Lydie begrijp, ‘alsof wat je zegt, er niet toe doet, de andere niet reageert. ‘In mijn huwelijk was dat altijd zo. Mijn man lachte me zelfs uit als ik boos werd, zegt ze." Ik geef aan dat ik ook wil begrijpen wat er bij Paul leeft en of ze daar zelf ruimte wil voor maken door rustig te blijven. ‘Ik heb het gevoel dat je volledig verlamd wordt door wat hier gebeurt, klopt dat, Paul?" ‘Ik kan hier niet mee om, het is alsof ik hier niet echt ben, ik hoor wel wat gezegd wordt, maar het komt niet binnen. Zo was het ook als mijn vader kwaad was. Toen ik 20 was, kroop ik nog altijd onder de tafel als hij het kreeg en wist nadien vaak van niets meer." Ze zien beiden in dat ze, vanuit hun traumatisch verleden, op hun manier omgaan met dreigend gevaar, in dit geval iets wat naar hun gevoel hun relatie bedreigt, de aanvallen van Lydie en het terugtrekgedrag van Paul. Daardoor kunnen we ook kijken naar wat er wel had kunnen werken aan zee: Lydie die rustiger probeert te verwoorden wat haar ergert, Paul die er niet van wegloopt, maar het ook durft aan te geven als haar heftigheid hem doet verstijven. De week erop mailt Paul me dat Lydie een time-out wenst, tijd nodig heeft om over alles na te denken en hij haar die tijd ook wil geven. De gesprekken worden stop gezet.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu