Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk29/09/2017

Patrick (44) en Hilde (43) hebben 2 dochters. Ze zijn in de loop van hun relatie twee keer gescheiden en staan nu op het punt om voor de derde keer met elkaar te trouwen. Patrick wil niet opnieuw dezelfde fouten maken en stuurt aan op therapie. Ze komen langs.

Hilde
Ik leerde Patrick kennen op het laatstejaarsfeest aan de verpleegsterschool. Hij was er met vrienden, ik met vriendinnen, er werd veel plezier gemaakt. Patrick was direct verliefd op mij en dat gaf me vleugels omdat ik net uit een pijnlijke relatie kwam. Hij studeerde voor arts, was zelfverzekerd en onbereikbaar, maar ook altijd ontrouw. Patrick was een zekerheid en dat had ik toen hard nodig. We trouwden nog geen jaar later en binnen de drie jaar hadden we twee kinderen. Ik vond mijn leven saai, voelde me verstikt en werkte dat vaak uit op Patrick. Hij maakte het altijd weer goed, deed altijd meer zijn best, wat me nog meer irriteerde. Ik begon iets met een collega, vertelde dat aan Patrick, wat de conflicten nog hoger deed oplopen. Patrick begon zich heel controlerend te gedragen, ik ging hem almaar meer uitdagen. Ik leerde Michel kennen, het was passie van bij de aanvang. We startten een stormachtige relatie, hij was ook gehuwd en had kinderen. Onze beider partners protesteerden heftig, maar wij beleefden toch onze idylle. Op een bepaald moment was het niet meer houdbaar. Ik was de ruzies beu, wou ten volle gaan voor Michel en ben op een appartement gaan wonen. Bij Michel verliep het minder makkelijk. Zijn vrouw dreigde ermee zijn kinderen van hem te vervreemden, wat hem deed twijfelen. Ik zette door en besloot van Patrick te scheiden. Met Michel ging het heel erg op en neer, we gingen zelfs een tijdje uit elkaar. Patrick liet me ondertussen niet los, bleef proberen om ons gezin opnieuw samen te brengen. Dat deed me inzien wat ik achter gelaten had, een veilige haven, een schitterende papa voor de kinderen, ik miste hem. We groeiden opnieuw naar elkaar toe en besloten een tweede keer te trouwen. Het werd een bijzondere dag, heel intens, ik dacht het geluk nu echt gevonden te hebben. De euforie zakte echter, Michel dook opnieuw op, ik kon niet aan de verleiding weerstaan. Patrick verzette zich nog, maar gaf aan geen tweede keer op voor mij te willen vechten. Ik vertrok toch en hij legde zich er bij neer. De kinderen hadden het er heel moeilijk mee. Deze keer was het anders, Michel koos wel voor mij, maar Patrick hoorde ik niet meer. Meer nog, ik ontdekte na een tijdje dat hij zelf een andere relatie had, wat me meer deed dan ik ooit kon vermoeden. Het samenleven met Michel was moeilijk. Hij is een dominante man, we hadden heel vaak oplopende ruzies, maar vooral het feit dat de kinderen het moeilijk hadden met hem, deed me twijfelden. Toen ik hoorde dat Patrick gebroken had met zijn vriendin, heb ik opnieuw contact gezocht. Hij vertrouwde me niet, nog altijd niet echt, wat ik begrijp. Ik doe nu veel meer moeite, besef de waarde van wat wij hebben. We zijn nu zover dat we plannen maken om een derde keer te trouwen, maar dat maakt me ook angstig. Ik wil niet opnieuw dezelfde fouten maken, vandaar deze stap.

Patrick
Als ik terug kijk op mijn liefdesleven, blijf ik achter met 1 vraag. Hoe is het telkens zo ver kunnen komen dat we elkaar verloren? Maar ook: ergens is onze liefde heel sterk, worden we altijd opnieuw naar elkaar toegetrokken. Ik heb altijd van Hilde gehouden, meer denk ik dan zij van mij. Ik heb ook altijd beseft dat zij veel vrijheid nodig had, ze kreeg die. Ook toen ze verliefd werd op Michel, was er geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht weg te gaan. Ik had het thuis gezien, dat overspel pijnlijk is, maar meestal weer over gaat. Toen Hilde de eerste vertrok, vond ik dat heel erg, een echte nederlaag voor alle partijen. Ik zag haar nog graag en besliste te blijven vechten, ook al vroeg ze de echtscheiding aan. Ooit zou ze wel opnieuw inzien wat de waarde van ons verhaal was. Zo bleek ook, want ze keerde na een paar jaar terug naar ons stabiele nest. Onze tweede trouw was eigenlijk veel mooier en intenser dan ons eerste, een dag die ik nooit zal vergeten. Het was alsof we echt voor elkaar kozen, vanuit een kennen en vanuit de wetenschap dat onze liefde al veel overwonnen had. De eerste maanden waren we intens gelukkig en op een bepaalde dag, een klein jaar na onze hertrouw, voelde ik dat er opnieuw iets veranderde. Hilde was mentaal afwezig, maar zei niets. Ik liet betijen, want had schrik voor het antwoord en ook voor onze kinderen, die ook zo gelukkig waren omdat we opnieuw een gezin vormden. Dit mocht niet mislukken en toch was dat wat er gebeurde. Hilde vertelde me op een avond dat het sterker was dan zichzelf, ze opnieuw contact had met Michel en ze nu zeker was dat ze de passie in haar leven moest volgen, niet het rustig kabbelende bestaan dat wij hadden. Ik was kapot, maar wist dat ik geen twee keer kon vechten. Ik liet haar gaan en besliste vanaf dan, zoals familie het aanraadde, eindelijk eens wat aan mezelf en aan onze kinderen te denken. Ik leerde iemand anders kennen, een weduwe met een dochter, maar ook al liep het goed, Hilde kon ik niet vergeten. Een jaar geleden zocht ze opnieuw toenadering. We zagen elkaar regelmatig omdat we gezamenlijke gesprekken hadden met onze dochter bij een psychologe. We voelden ons allebei schuldig, want al de toestanden hadden er zeker mee voor gezorgd dat Hanne zo angstig in het leven stond. Hilde zei zich vergist te hebben, ons nog een kans te willen geven, maar het heeft heel lang geduurd alvorens ik dat vertrouwde. We zijn nu opnieuw een jaar verder, ze spreekt van trouwen, maar is dat wel zo een goed idee en wie zegt dat we toch niet opnieuw in dezelfde val trappen?

Hoe het verder ging
Als Patrick en Hilde bij me langs komen, verwachten ze een aantal concrete tips voor de toekomst. Ze zijn ontgoocheld als ik zeg die niet te hebben, maar dat we die misschien wel kunnen vinden in hun verleden. ‘Waarom in het verleden gaan rommelen? Het is toch overduidelijk dat onze liefde sterk is. Wij willen vooruit kijken.", zegt Hilde. Patrick is milder. ‘Misschien kan het mijn vertrouwen vergroten." Ik vraag hen wanneer hun gevoelens voor de ander het sterkst waren en wanneer het zwakst. Patrick zegt Hilde altijd graag gezien te hebben, al heeft de tweede breuk er stevig ingehakt. Bij Hilde is de afwisseling tussen heel sterke gevoelens en geen gevoelens duidelijk. ‘Het is gek, maar telkens we een tijdje samen zijn, voelt het veel minder intens en begin ik te twijfelen. Het is maar als hij er niet is of ik samen ben met Michel, dat mijn gevoelens sterk zijn. Nu is het opnieuw heel sterk, dus waarschijnlijk waardeer ik hem nu echt." Nadat ik mijn vermoeden uit dat alleen een vorm van niet beschikbaarheid bij haar sterke gevoelens oproept, erkent ze dit." Telkens ik het gevoel heb dat ik hem niet heb of niet kan krijgen, wil ik hem en als ik hem heb, hoeft het niet meer." Ik vraag hen om vanuit dit inzicht te kijken naar vandaag. Patrick suggereert dat zijn voorbehoud naar trouwen toe, bij Hilde zorgt voor een sterker gevoel. ‘Ergens moet ze nu nog voor mij vechten." Hilde bevestigt dit. ‘Ik wil altijd moeten strijden voor een relatie, alleen dan is het de moeite." ‘Misschien is het meer omdat je niet gelooft dat iemand je zomaar graag kan zien, zonder dat er moeite moet gedaan worden. Dat het stabiele engagement van de andere je onrustig maakt," suggereer ik. ‘Dat is het helemaal", zegt ze. Op mijn vraag wat ze ervaart als Patrick er voor haar is, begint ze te wenen. ‘Het is zo moeilijk en ik ben er ook zo bang voor. Als hij zijn liefde toont, dan word ik zenuwachtig en vind ik hem ergerlijk. Als hij boos is, me afwijst of negeert, wakkert dat wel mijn gevoelens aan. Ben ik nu abnormaal?" Ik leg hen het patroon in hun relatie uit, waarbij aantrekken en afstoten centraal staan. ‘Ook thuis heb ik dat altijd zo ervaren. Mijn vader was er nooit en als hij er was, had hij alleen maar kritiek. Tot op vandaag voel ik dat als hij in mijn buurt is. Ik begin dan mijn best te doen om zijn goedkeuring te krijgen." Nadat we dit uitgeklaard hebben, bekijken we hoe ze hiermee verder kunnen. De heftige gevoelens of afwezigheid van gevoelens herkent Hilde nu als een vorm van angst die haar aanjaagt of verlamt naar gelang de houding van de ander. Ze weet ook dat het niets zegt over haar diepere gevoelens voor Patrick. Ze beseft dat het belangrijk is om telkens ze zoiets ervaart, dit op te nemen met Patrick, te kijken wat haar aanjaagt of op een afstand doet staan. Ze wil hierbij via individuele therapie verder laten begeleiden.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu