Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk21/12/2017

Filip (57) en Marjan (56) hebben 5 jaar een latrelatie. Filip wil graag dat Marjan bij hem komt wonen, maar dat stuit bij Marjan op verzet en zorgt voor conflict.
 
Marjan
Ik leerde Filip kennen via een datingsite. Ik was al een tijdje gescheiden, had mijn drie kinderen voornamelijk alleen opgevoed en vond dat het tijd was dat ik eindelijk ook eens iets voor mezelf ging ondernemen. We hadden van bij aanvang een goed contact, delen veel interesses. Ik woon in het Brusselse, Filip in Antwerpen, wat natuurlijk niet bij de deur is, maar dat heeft nooit gespeeld. Ja, Filip reed heel vaak de afstand, omdat ik nog inwonende kinderen, maar hij gaf altijd aan dat graag te doen. Nu wordt dat plots in elke discussie naar voren geschoven als iets wat weegt en samenwonen noodzakelijk maakt, terwijl dat nooit een punt is geweest in onze relatie. Filip had zijn drukke leven als zakenman, ik had mijn kinderen en werk. Bovendien ben ik een HSP"er, waardoor regelmaat en rust belangrijk zijn. Ik ben ook graag eens alleen, wat Filip minder goed begrijpt. Mijn angst is, dat als we samenwonen, hij van mij zal verwachten volledig mee te gaan in zijn levensstijl. Filip is rijk, terwijl ik van maand tot maand leef en moet opletten met wat ik doe. Als we op reis gaan, past hij veel bij en dat vind ik geen probleem, maar dagdagelijks denk ik niet dat het zou werken. Hij verwacht ook dat ik bij hem ga wonen, wat ik logisch vind. Zijn huis is heel groot en luxueus, hij heeft een prachtige tuin, ik woon heel bescheiden. Meer nog vind ik het nu niet het goede moment om dit te doen. Ik moet nog vier jaar werken voor ik met pensioen kan en dagelijks op en af rijden, is geen optie. Filip liet me al verstaan dat hij het helemaal niet erg zou vinden mocht ik mijn job opgeven, hij mij met plezier onderhoudt en ook een regeling wil treffen voor later. Ik ben daar niet op ingegaan, omdat mij dat een slecht gevoel bezorgde en ik tijd nodig heb om zo een belangrijke beslissing te nemen. Ik praat er ook regelmatig over met mijn oudste dochter. Zij zegt dat ik moet doen wat mij gelukkig maakt, alle drie mijn kinderen het mij volledig gunnen. Ik vind dat heel mooi, maar weet ook dat ik hen enorm zal missen. Nu woont mijn dochter vlakbij, ik zie bijna dagelijks mijn kleinkinderen, dan zouden we dat allemaal meer moeten plannen. Doordat Filip nu heel erg gericht is op dat samenwonen, hij daarin vooruit wil, is dat onze hele relatie gaan beheersen. Het verziekt de laatste tijd eigenlijk alles en maakt dat er niet gewoon meer kan genoten worden zoals voorheen. Filip klaagt er ook vaak over dat we als koppel nergens een stek hebben, privacy, dat hij toch vaak alleen is...De druk ervaar ik als zo groot dat het verstikkend wordt en ik almaar meer alles tussen ons in vraag stel. Ik weet niet goed hoe het nu verder moet en zou het liefst gewoon terugkeren naar onze latrelatie van voorheen.

Filip
Toen ik Marjan vijf jaar geleden leerde kennen, was ik al 10 jaar single. Ik heb na mijn scheiding een heel vrij leven geleid, ging en stond waar ik wou, had regelmatig een partner, maar nooit voor lang. Een echte relatie, dat interesseerde me toen niet. Ik werkte ook keihard en zat veel in het buitenland, voedde deeltijds mijn kinderen op, waardoor ik het gevoel had geen tijd meer te hebben voor een echt liefdesleven. Nu is die tijd en behoefte er wel en zou ik dat graag vorm geven. Onze latrelatie heb ik altijd goed gevonden, omdat de omstandigheden nu eenmaal niet anders toelieten en een mens praktisch moet blijven. Ik wou Marjan niet van haar kinderen wegtrekken, wat ook niet gelukt zou zijn, en vond het ook goed dat er nog tijd en ruimte was voor een eigen leven. Twee jaar geleden liet ik mijn bedrijf over, waardoor het toch een stuk rustiger werd. We reisden sindsdien al wat vaker, ik kom vaker naar hier, maar ervaar daardoor meer dan ooit dat wij niet echt samenleven en onze relatie daardoor ook niet echt doorgroeit. We kennen elkaar nu goed genoeg denk ik om de volgende stap te zetten en ook echt te gaan samenleven. Ik denk ook dat we nu nog allebei de flexibiliteit hebben om dat te doen. Over ‘waar", denk ik, hoeft er niet zo lang nagedacht te worden. Marjan huurt een huisje, ik heb alle ruimte, wat ze ook erkent. Dat ze nog 4 jaar moet werken speelt voor mij evenmin. Ik wil me echt naar haar toe engageren, ervoor zorgen dat er, ook als er met mij iets gebeurt, ze zich geen zorgen hoeft te maken, maar dat is moeilijk bespreekbaar. Ik begrijp dat niet goed. Veel vrouwen vandaag klagen dat mannen zich niet ten volle willen engageren, geen verantwoordelijkheid willen opnemen. Ik ben bereid om dat over de volledige lijn te doen, wat kan ze zich meer wensen. Ik ben door de verkoop van mijn bedrijf ook in staat om van ons leven iets heel moois te maken. We kunnen ons alles permitteren, veel reizen, vrijheid van leven. Ze klaagt vaak over het routineuze van haar job, dat hoeft allemaal niet meer. Waarom is het dan telkens over eieren lopen als ik dit onderwerp aankaart? Marjan herkent zichzelf erg in het profiel van iemand met HSP, voor wat het waard is natuurlijk. Ik heb daar altijd rekening mee gehouden, haar nood aan rust, vroeg gaan slapen. Afspraken werden ook vaak last minute geannuleerd, omdat ze het niet kon opbrengen, wat ik altijd accepteerde. Nu krijg ik het gevoel dat zolang ik meega in haar noden en behoeften, het allemaal goed is, maar als ik het over mijn verwachtingen heb, die meegaandheid er gewoon niet is. Ik weet oprecht niet hoe het verder moet. Ik denk dat we een goed koppel zijn, maar de rest van mijn leven op en af rijden tussen Antwerpen en Brussel, neen, dat zie ik niet zitten.
 
Hoe het verder ging
Het thema samenwonen is bij Filip en Marjan sterk gepolariseerd. Voor Filip kan het bijna niet anders, voor Marjan is het vooral onduidelijk. ‘Uiteraard zou ik het wel fijn vinden om samen te kunnen wonen in een mooi huis, maar de praktisch kant is niet haalbaar." Wat ze daarmee juist bedoelt, vraagt Filip zich af. Aanvankelijk gaat het over haar werk en pensioen, financiële zekerheid, waarop Filip zijn voorstel herhaalt om regelingen te treffen. ‘Weet je, laat ons uitrekenen wat je de komende vier verdient en ik zal die som direct storten. Hoeveel meer zekerheid kan je hebben?" Daarna over de kinderen, hun ‘thuis", waarop Filip stelt ‘ze zijn en zullen altijd van harte welkom zijn, ook de kleinkinderen." Maar hoe meer Filip tegemoetkomend is, hoe meer Marjan met opwerpingen komt. In de daaropvolgende sessie vertelt Filip dat hij nagedacht heeft, haar opwerpingen begrijpt en de oplossing heeft. Hij is volop aan het kijken naar bouwgrond in het Brusselse om er een huis bouwen. ‘Dan zijn al de problemen ineens van de baan." Marjan weet eerst niet wat te zeggen en begint dan te wenen. Ze klinkt boos als ze zegt: ‘jij doet alsof je met je geld alles kan kopen, ook mij, wel dat is niet zo." Filip is verbouwereerd en snapt er niets van. Ik ga dieper in op Marjans kwaadheid die ik herkader als een gekwetst zijn. ‘Weet je hoe dat voelt, hier, het geld dat je de komende vier jaar zal verdienen? Ik voelde me vernederd en klein, want ocharme, mijn loontje, wat stelt dat voor in jouw ogen. Met dat huis hetzelfde: uiteraard niet in mijn klein huurhuisje, wat wel de thuis is geweest voor mij en mijn kinderen voor jaren. Jouw villa of een nieuwe villa. Ooit aan gedacht om dat met mij te overleggen?" We praten over geld, macht en hoe de financieel sterkere partij in een relatie dat niet altijd goed aanvoelt. Na het gesprek aanvaardt Marjan dat Filip het goed bedoelde en beseft Filip dat hij zijn financieel overwicht heeft gebruikt om in de relatie dingen door te duwen, maar het verandert Marjans houding niet. Op mijn vraag of ze eigenlijk wil samenwonen, los van alles, blijft het eerst stil en komt dan een duidelijk ‘neen". ‘Ik ben de laatste maanden almaar meer gaan beseffen hoe zijn mijn hele leven zijn, nu ook mijn kleinkinderen en hoe ik vrij wil zijn om met en voor hen te blijven leven. Ik wil niet de hele tijd schipperen tussen hen en een partner. Ik denk dat zij mij uiteindelijk het gelukkigst maken." Ze wil de relatie niet verbreken, maar verder gaan als latters. Ze besluiten de gesprekken af te ronden. Een paar maanden later laat Filip weten dat hij achter alles een punt heeft gezet.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu