Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk02/12/2016

Lieve (45) en Patrick (47) zijn 20 jaar gehuwd en hebben drie kinderen van 16, 14 en 12. Hun relatie loopt al een hele tijd heel conflictueus en Lieve heeft aangegeven, nadat ze zelf lichamelijk agressief is geworden, dat ze in therapie wil.

Lieve
Ik leerde Patrick kennen tijdens onze studietijd. Ik had heel strenge ouders, mocht niet uitgaan, ook niet na 18. Mijn moeder is een heel dominante en controlerende vrouw die de dingen naar haar hand zet. Haar wil is wet, wij mochten als kinderen niets. Ik besef nu dat ik daardoor naïef was, slecht was bij het inschatten van mezelf en anderen. Patrick was mijn eerste en enige lief. Hij was een goede student uit een deftige familie en dus was het goed voor mijn moeder. De eerste weken na ons huwelijk voelde ik al dat wij niet bij elkaar pasten. Ik sta spontaan in het leven, hij beredeneerd, we maakten toen al vaak ruzie, maar ik bleef, want thuis was trouwen houden. En de liefde die kwam wel mettertijd. Makkelijk is het nooit geweest. Patrick is heel rigide en al even directief als mijn moeder. Zo legt hij lijstjes aan met de taken voor de volgende week. Die worden opgehangen en moeten strikt gevolgd worden. Hij kan opvliegen voor het minste: als een van de kinderen iets doet dat hem niet zint, als ik een brood meebreng en hij vindt dat er nog genoeg is of als ik geen brood meeheb en hij het erg vindt dat het andere oudbakken is. Hij breekt ook de hele tijd af wat ik doe: nooit is het goed. Ik heb me daarin aangepast, doe al jaren mijn best om het anders en beter te doen, maar weet ondertussen dat het nooit goed genoeg zal zijn. Patrick heeft ook met iedereen ruzie: zijn en mijn familie, op het werk in het bouwbedrijf waar hij maar niet doorgroeit omwille van zijn houding, met de buren, met vriendinnen van mij. Ook de kinderen lijden eronder: zijn opvoedkundige methode is vernederen: dat ze niets kunnen, dom en lui zijn...Ze doen alle drie hun best op school, maar ook dat is nooit goed genoeg. De druppel die de emmer deed overlopen was een zaterdag een maand geleden. Zoals altijd is dat de dag dat er boodschappen moeten gebeuren, bij de discounter. Hij heeft dan zijn lijstje klaar waarop alles staat wat moet gekocht worden. Hij ontstak die bewuste zaterdag weer eens in een woedende tirade, omdat zijn koffiemerk er niet was in de smaak die hij wil. Ik schaamde me diep, heb gezegd dat hij alleen een beetje kon afkoelen en ik buiten wel zou wachten. Dat heeft hij me heel erg kwalijk genomen en de rest van de dag kreeg ik de volle laag. Die avond ben ik zelf op een bepaald moment uitgevlogen. Ik heb hem aangevallen, geslagen en gebeten, met een woede die ik tot op vandaag niet begrijp. Ik schaamde me nadien diep en wil dat nooit meer doen. Ik ben niet gewelddadig en wil dat ook niet worden. Ik weet niet hoe het verder moet, maar wel dat het op deze manier niet meer lukt, er dingen moeten veranderen.

Patrick
Toen ik met Lieve huwde, was dat een weloverwogen beslissing. Je aangetrokken voelen tot iemand is natuurlijk belangrijk, maar nog belangrijker vind ik dat je dezelfde waarden en normen deelt en op een gelijkaardige manier in het leven staat. Een duidelijke toekomstvisie, iets van je leven willen maken, die waarden dacht ik met Lieve te delen. Al vroeg in ons huwelijk merkte ik dat Lieve het moeilijk heeft met mijn duidelijke en nuchtere kijk op dingen. Ik heb van thuis uit geleerd spaarzaam en verstandig met geld om te gaan. Ik ben niet gierig, maar kijk wel uit wat ik doe met mijn centen en ga planmatig om met ons gezinsbudget. Ik hou ook promoties in het oog, koop bewust en seizoensgebonden. Lieve is daarin veel impulsiever, gaat bijvoorbeeld winkelen en laat zich verleiden door wat aantrekkelijk wordt voorgesteld of wat de kinderen willen, waardoor er vaak dingen worden gekocht die we niet nodig hebben. Ook in het huishouden is dat zo, een vorm van verspilzucht en nonchalance die ik niet kan hebben. Uiteindelijk werken we voor onze euro's en kan je die toch maar beter bedachtzaam beleggen. Ik probeer die houding ook mijn kinderen bij te brengen, maar voel dat Lieve me daarin niet steunt, waardoor er altijd conflicten of fricties zijn. Ik zoek dat zeker niet op, zoals zij beweert, maar zal natuurlijk wel altijd achter mijn principes blijven staan en die verdedigen. Ik geef toe dat ik dan al eens boos word, maar dat is toch ook omdat ik merk dat het er op een andere manier niet ingaat. Lieve gaat dan ook direct in de verdediging of loopt weg, wat ik nog veel erger vind. Dat deed ze nog maar eens die dag in de Colruyt. Ik maakte een terechte opmerking over het koffieaanbod in de winkel, wou er een winkelbediende op aanspreken, maar zij vond dat ik overdreef, en ging lopen. Ze zou me buiten wel zien, als ik afgekoeld was. Ik was niet afgekoeld, maar om te ontploffen. Wie doet zoiets nu. Ik zie nog de blikken van de andere winkelende mensen, me bedenkelijk aankijkend, bijna medelijdend dat dit mijn vrouw is. Komaan zeg. Dat ik de rest van de dag dan niet goed gezind ben, lijkt me niet meer dan normaal. Ik ben wel niet de dweil van dienst hé. Haar fysieke aanval diezelfde avond vond ik er dan ook dik over. Tot op vandaag heb ik haar excuses nog niet gehoord, integendeel, ik ben het die haar zover drijf. Mocht zij zich wat meer aanpassen, meer afstemmen op wie ik ben, mijn manier van zijn, we zouden al deze problemen niet hebben en ik zou automatisch anders tegenover haar en de kinderen staan. Wij hebben geen problemen, tenzij zij die altijd vindt dat ze tekort wordt gedaan.


Hoe het verder ging
Als Lieve en Patrick bij me langs komen is de sfeer tussen hen te snijden. Hij neemt direct het woord, legt uit dat het probleem bij Lieve ligt en het aan mij is om haar te leren hoe het wel moet. Hij spreekt me ook aan op het geweldincident. ‘Jij vindt toch ook dat geweld in een relatie absoluut niet kan?' Ik geef aan dat alle vormen van geweld in een relatie, fysiek en verbaal, destructief zijn, maar dat ik geweld in een intieme relatie ook altijd zie als uiting van een escalerende interactie en dus meestal als een probleem van een koppel. Daar gaat Patrick direct tegen in, dat ik nu al partijdig ben, Lieve uit de wind probeer te zetten. Ik neem dat rustig op en zeg dat ik merk dat het moeilijk is voor hem om mij te vertrouwen en hoe ik dit makkelijker kan maken. ‘Door haar duidelijk te zeggen dat ik gelijk heb, niet zij.' Ik geef aan dat het niet de bedoeling is van therapie om de ene partner te ondersteunen in zijn of haar gelijk tegenover de andere. Dat mijn focus hun relatie is en hoe zij die vorm geven. Ook dat volgt Patrick niet. ‘Je kan van mij niet verwachten dat ik dit als ons probleem bekijk als het geweld toch duidelijk bij Lieve zit.' De tweede sessie verloopt in dezelfde sfeer. Ik grijp een kleinere ruzie aan, over de volgens Patrick onterechte aankoop van een nieuwe pen voor de kinderen, en probeer met hen te kijken wat er emotioneel speelde. Patrick zegt gelijk te hebben, dat er nog een pen was en deze aankoop dus een verspilling is. Lieve zegt zijn aanvallen beu te zijn. ‘Mag ik nu al zelf niet meer beslissen of zo een belachelijke pen kan? Moet ik hierover ook al toestemming vragen? Ik ben verdorie 45 jaar.' Ze loopt rood aan en ik benoem dat. ‘Ik kan het gewoon niet meer aan, deze discussies. Ik kan hem niet meer naast mij verdragen. In dezelfde ruimte samen zijn geeft me zo een verstikkend gevoel. ' De daaropvolgende maand zeggen ze hun beide afspraken af en Patrick laat weten dit een dood, duur en zinloos spoor te vinden. Dan belt Lieve om alleen te komen. Ze ziet het niet meer zitten. ‘Ik walg van hem, elke vezel in mijn lijf komt in opstand als ik hem nog maar zie of hoor. Ik voel ook dat ik echt niet meer verder wil met hem.' We bespreken hun relationele geschiedenis, het feit dat de tegenstellingen alleen maar groter zijn geworden mettertijd en ze bij elkaar het slechtste naar boven halen. ‘Ik heb daar zeker mijn aandeel in. Ik heb me teveel aangepast en ben nu te oppositioneel, waardoor hij almaar rigider wordt. Ik heb met hem gewoon het verhaal van thuis verder gezet, en wil dat niet meer.' De daaropvolgende maanden gaat Lieve alleen wonen. Patrick voelt zich gekrenkt en doet moeilijk over de verdeling. Om alles zo snel mogelijk rond te krijgen stemt Lieve in met een voor haar slechte EOT-regeling. Ze blijft nadien verder op gesprek komen omdat het haar helpt een nieuw leven uit te stippelen.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu