Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk08/12/2016

Martin (47) en Hilde (45) zijn 17 jaar gehuwd en hebben twee kinderen van 14 en 15 jaar die volop aan het puberen zijn. Dat brengt ook binnen het koppel heel veel spanningen met zich mee.

Hilde
Ik leerde Martin kennen op school. Ik volgde er een opleiding verkoop, hij een bakkersopleiding, omdat hij graag zijn pa wou opvolgen. De eerste jaren woonden we samen en werkte ik als verkoopster in een boetiek en hij als bakkersgast bij zijn pa. Het waren heel gelukkige jaren: we werkten vaste uren, hadden ook veel vrij. Martin speelde toen nog voetbal in competitie waardoor ik vaak tijd had om met vriendinnen af te spreken. Toen zijn pa met pensioen ging, nam Martin de zaak over. Ik was minder enthousiast, omdat ik wist dat er van vrije tijd geen sprake meer zou zijn, maar Martin wist me te overhalen. We zouden ons eigen baas zijn, meer geld verdienen, er kunnen zijn voor de kinderen. Die zijn er kort na elkaar gekomen en de jaren erna was het enkel zorgen voor hen en werken, voor andere zaken was er weinig of geen ruimte. Ik miste dat wel enorm, mijn vriendinnen, de uitstapjes samen tijdens het weekend, onze babbels, maar ook zij kregen een gezin en kinderen en hadden het dus druk. Drie jaar geleden ben ik opnieuw bijeenkomsten beginnen organiseren, zeer tegen de zin van Martin. Hij is nog actief in de voetbalwereld en zit in het bestuur van een plaatselijke club en op de een of andere manier vindt hij dat zijn activiteiten altijd belangrijker zijn dan de mijne. De ploeg kan kampioen spelen, dus dan moet hij er toch bij zijn en de afspraak met mijn vriendinnen, ach, die kon ik toch op om het even welk moment laten doorgaan zeker. Als ik er nu op terug kijk, is dit toch een beetje het verhaal van ons huwelijk: zijn plannen en visie kwamen altijd voor op de mijne. Ik mag wel een mening hebben, maar als puntje bij paaltje komt, is het toch hij die beslist. Zo was het ook met de kinderen: ik wou ze graag laten dopen, maar hij zag dat niet zitten, dus is het ook niet gebeurd. Ik wou kiezen voor een school verderop die een heel goede reputatie heeft, maar hij vond de school dicht bij ons meer dan ok. De kinderen zijn ook altijd heel meegaand geweest, maar nu in de puberteit zetten ze zich heel erg af tegen hem. Ze willen niet meer zomaar alles wat hij oplegt volgen, wat heel veel conflicten met zich meebrengt. Bovendien vit hij ook op alles: hoe ze gekleed gaan, hun muzieksmaak, hun vrienden en nu ook recent een lief dat hij helemaal niet ziet zitten. De spanning bij ons aan tafel is soms echt te snijden. Ik heb altijd het gevoel dat er op elk moment een bom kan ontploffen. Ik probeer hem dan wat milder te stemmen, beide partijen een beetje met elkaar te verzoenen, maar dat lukt niet. Martin zegt dan telkens dat ik de kant van de kinderen kies, niet de zijne en dan escaleert de ruzie volledig. Ik word er hoe langer hoe ongelukkiger van en weet echt niet meer hoe het verder moet.

Martin
Hilde is mijn eerste lief en de vrouw waarvoor ik altijd gekozen heb. Wij zijn al jaren een echte tandem in onze zaak en ook erbuiten. Ik respecteer Hilde voor al haar inzet die jaren en dat is jaren goed gegaan. Ik heb Hilde nooit horen klagen. Ja, er was wel eens een wrijving of ruzie, maar dat lijkt me normaal. Het is stil waar het nooit waait, zeker. Ik heb uiteindelijk altijd het gevoel gehad dat wij voor alles in ons leven op dezelfde golflengte zaten en samen beslissingen hebben genomen. Ze verwijt me nu dominantie, dat het altijd mijn zin moet zijn, maar dat klopt helemaal niet. Als ik terugkijk naar onze jaren samen is het misschien inderdaad zo dat ik vaker aanstuurde op bepaalde beslissingen, maar als ze er niet akkoord mee ging, dan kon ze dat toch wel zeggen zeker? Ze verwijt me ook dat ik haar verhinder om vrienden te zien, haar agenda altijd ondergeschikt is aan de mijne, maar ook dat is voor mij nieuws. Ja, ik zit in het bestuur van de voetbal, een ploeg die wij sponsoren met de zaak. Als er daar een belangrijke vergadering of wedstrijd is, moet ik er zijn. Zij ziet dat dan als louter vrije tijd, terwijl dat toch genuanceerder is, ik op dat moment ook een stuk bezig ben voor de zaak. Vriendinnen zien kan toch altijd, maar dat vindt zij dan weer niet. Het is het principe zegt ze, dat zij altijd moet passen. Ik geloof haar verhaal ook niet echt, denk dat er andere dingen niet helemaal zijn zoals het hoort. Misschien zit ze niet goed in haar vel, maakt ze een midlifecrisis door, weet ik veel. De laatste tijd kiest ze naar mijn gevoel ook altijd bewust de partij van de kinderen. Die puberen geweldig, maar in plaats van aan één zeel te trekken, wat toch erg belangrijk is, schippert ze de hele tijd of geeft ze hen gelijk. Dat maakt dat ik altijd voor schut sta of nog erger, dat de kinderen mijn mening gewoon afwijzen. Maar daar leg ik me niet zomaar bij neer: ze leven onder mijn dak en ze moeten ook naar mij luisteren. Hilde vindt de hele tijd dat ik overdrijf, de jonge mensen niet meer begrijp, beter wat meer zou kijken naar hoe zij het leven opvatten. Ik denk soms dat ze jaloers is van onze kinderen, hun vrijheid. Ze zegt dat soms ook, dat ze het gevoel heeft dat ons leven voorbij is gevlogen en ze alleen nog maar gewerkt heeft, de jonge mensen het vandaag veel beter aanpakken. Ik begrijp dat niet. We hebben alles wat we nodig hebben en meer dan dat, en ja, we moeten er veel voor doen, maar zo zit het toch in elkaar? Ik hoop dat ze opnieuw een beetje haar gezond verstand laat primeren en gaat inzien dat we veel hebben om dankbaar voor te zijn en het vooral belangrijk is in de opvoeding van onze kinderen dat zij achter mij staat.

Hoe het verder ging
Hilde en Martin hebben zich allebei vastgezet in een positie en willen die niet herzien. Hilde wil dingen veranderd zien, andere afspraken maken, Martin wil dat alles blijft bij het oude. Deze tegenstelling escaleert telkens als het onderwerp kinderen ter sprake komt. Hilde is heel aanvallend. ‘Ik kan het niet meer verdragen, al zijn opmerkingen op wat volgens hem moet en niet kan. Waarom mogen de kinderen niet zichzelf zijn? Waarom kan hij hen niet de vrijheid gunnen die wij als jongere niet gekend hebben?' Dit duwt Martin in de verdediging. ‘Hilde is voor geen enkele rede meer vatbaar. Sinds wanneer weten pubers wat voor hen het beste is en moeten we op alles ja zeggen?' Ik kijk met hen naar wat er onder hun harde tegenstelling zit en we keren daarvoor terug naar een ruzie van een week geleden. ‘Ze wilden graag naar een verjaardagsfeestje, maar omdat ze de week erna ook toetsen hadden, was dit voor Martin onbespreekbaar. Gewoon neen, zonder enig overleg. Dat kan je toch niet maken? Ik ben toen beginnen pleiten om ze toch te laten gaan, dat ik ze wel zou ophalen, maar dat maakte hem alleen maar bozer. Hun sociaal leven, op die leeftijd, dat is toch ontzettend belangrijk?' Gaan we dieper in op het onderliggende gevoel, dan blijkt dat Hilde die ‘neen' ervaart als een ‘neen' aan haar adres. Dat begrijpt Martin niet. ‘Wat heeft dit nou met jou te maken? Waarom neem jij wat ik de kinderen verbied telkens zo persoonlijk?' Hilde repliceert. ‘Thuis ben ik altijd heel gehoorzaam geweest en eigenlijk ook al die jaren aan Martin. Ik heb gezwegen en me aangepast en heb nu het gevoel dat met mijn kinderen hetzelfde gebeurt. Ook zij krijgen niet de kans zichzelf te zijn en ik wil dat niet.' Martin is verbouwereerd als hij dit hoort. ‘Jaren heb je hierover niets gezegd. Waarom?' In de verdere gesprekken komt tot uiting dat Hilde dat nooit kon opbrengen. ‘Ik voelde heel vaak een neen, maar deed uiteindelijk wat er gevraagd werd. Nu lukt het me wel, die neen, en dat is omdat ik de kinderen zie rebelleren en me daaraan optrek. Als zij het aandurven om voor zichzelf op te komen, waarom ik dan niet?' De daaropvolgende weken probeer ik met hen tot nieuwe afspraken te komen, maar dat loopt vast op Hilde die altijd opnieuw al de oude frustraties op tafel legt en de tegenstelling met Martin verder voedt. Een nieuwe escalerende ruzie over het lief van de oudste, doet Hilde stappen zetten. Ze laat me weten een tijdje alleen te gaan wonen om de gemoederen te laten bedaren. Ze wil voorlopig niet scheiden en verder werken in de zaak, maar ook los van Martin ontdekken wat ze van het leven wil. We sluiten de therapie af.



→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu