Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk16/12/2016

Vic (37) en Masha (39) zijn 3 jaar samen en hebben recent beslist om aan kinderen te beginnen. Voor Vic was dit geen makkelijke stap en hij wil, zolang er geen sprake is van een zwangerschap, het niet meer over het onderwerp hebben. Masha vindt dat bijzonder moeilijk en twijfelt aan zijn engagement.

Masha
Ik leerde Vic kennen op een zomers terras, zomaar, in de stad. Ik was al een aantal jaren zoekende via verschillende datingsites, en ineens zat hij daar, mijn prins. De start van onze relatie verliep passioneel en in tegenstelling met vorige relaties, geloofde ik er direct 100% in. Eindelijk zou ik alsnog het verhaal waarmaken waarvan ik al zo lang droomde. Vic bevestigde me op heel veel manieren en dat maakte mijn overtuiging alleen maar groter. Als ik er nu op terugkijk waren er zeker ook verschillen, die ik toen niet wou zien, omdat ik het te graag wou. Zo besliste Vic van bij aanvang dat donderdag- en zondagavond voor hem waren. Hij trekt zich dan terug in zijn studiootje aan zijn schrijnwerkersatelier. Hij werkt dan of spreekt af met vrienden, zoals vroeger. Ik vond dat aanvankelijk ok, uiteindelijk woonde hij bij mij en was hij er dan ook echt voor mij, maar mettertijd begon dat toch te knagen. Zo wil Vic niet praten over wat hij die avonden doet en toen ik op een zondagavond, toch belde, reageerde hij bijzonder koel. Ik voelde me nadien slecht, was ook in paniek en dacht hij het de maandag zou uitmaken. Maar hij deed alsof er niets gebeurd was. Ik was opgelucht, maar ook ongemakkelijk. Kende ik deze man eigenlijk wel? En waarom hield hij zo rigide vast aan die eigen tijd? Ook de kinderwens was een moeilijke horde. Ik was van bij aanvang heel duidelijk geweest, dat ik dat absoluut wou en hij had aangegeven het ook zo te zien, zolang het niet direct moest. Het afgelopen jaar kwam ik er vaker op terug, ook omdat zijn zus die nu 40 is, net is bevallen maar veel moeilijkheden heeft gehad om zwanger te geraken. Vic ontweek het onderwerp, waardoor ik gealarmeerd geraakte en op een bepaald moment gezegd heb dat hij moest beslissen, ik het recht had op zekerheid, hij zijn belofte moest nakomen. Hij verschoot toen enorm, zei dat hij alleen wou zijn en is die avond naar zijn studio getrokken. Nog nooit heb ik me zo eenzaam gevoeld. De dag erna in de vroege ochtend stond hij terug bij mij en zei hij dat het goed was wat hem betrof en ik kon stoppen met de pil. Ik was euforisch. De dag erna gaf hij wel aan dat hij geen zin had om het de hele tijd over dat onderwerp te hebben, hij rust wou en het liefst had dat ik er de komende tijd over zou zwijgen. Ik vind dat heel moeilijk, wil het zo graag delen, dat uitkijken naar een zwangerschap, dromen en plannen maken. Dat hoort er toch bij? We zijn nu een paar maanden verder en het weegt almaar zwaarder. Elke maand ben ik zo ontgoocheld dat ik nog niet zwanger ben, maar ik mag het er niet over hebben. Misschien twijfelt hij toch aan zijn beslissing? Aan ons? Mocht hij me echt graag zien, hij zou dit toch niet van me vragen?

Vic
Toen ik Masha leerde kennen was ik al een tijdje alleen. Ik had wel vriendinnen gehad, maar niets vast. Er was altijd wel iets dat ik niet zag zitten. Maar met Masha was dat anders, zo heerlijk rechtuit en ongecomplexeerd, zo gevoelig en ook zo een oprecht en open boek, ik vond het heel verfrissend. In het begin ging alles als vanzelf: al de reserves die ik vroeger had bij andere vrouwen, waren er nu niet, zodat ik toch snel besliste om het merendeel van de tijd bij Masha te wonen. Ook dat ging heel goed. Wij deden en doen heel veel dingen samen: koken, vrienden zien, culturele voorstellingen in de stad bijwonen...en dat is altijd opnieuw heel fijn. Masha is leerkracht, heeft veel vakantie en ik als zelfstandig meubelmaker, kan daarop aansluiten, waardoor wij een vrij stressloos leven leiden. Twee avonden per week hou ik wel bewust voor mezelf. Ik heb dat nodig om eens alleen te mogen zijn, ongestoord te kunnen ontwerpen en werken of op mijn eentje vrienden te zien. Aanvankelijk ging Masha daarin mee, maar almaar vaker voelde ik dat ze dit toch niet graag heeft. Ze probeert me dan bij haar te houden, in het begin met seks, de laatste tijd ook vaker met zogezegde problemen. Ze voelt zich dan niet goed, vindt dat ik bij haar moet zijn of probeert me de dag erna uit te vragen. Met wie ik weg geweest ben, gepraat heb, oneindig gewoon. Ook kan ze het niet laten om te bellen of te sms'en en dat laatste vindt ze zelf geen enkel probleem. Ik denk aan jou en wil je dat laten weten, zegt ze dan, terwijl ik dat juist niet wil. Ik heb het daar heel moeilijk mee en reageer er meestal met stilzwijgen op. Ik vind het heel opeisend van haar, dwingend en dominant, de manier waarop ze afbreuk probeert te doen aan dat beetje tijd van mezelf. Waarom kan ze me niet vertrouwen? En ook, ze leefde jaren alleen, waarom zou dat nu die twee avonden per week niet meer kunnen of lukken? Maar het grootste punt de laatste maanden is toch het onderwerp kinderen. Ik had er graag nog even mee gewacht. Waarom panikeren? Maar Masha wil het zo graag en ja, ik had van bij aanvang aangegeven dat ik er ook voor open sta. Dat doe ik ook, waardoor ik ook ingestemd heb, maar mag het ook nog over iets anders gaan? Sinds we er voor gekozen hebben om te stoppen met de pil, is het elke maand een absoluut dieptepunt als haar maandstonden er door komen. Ze kan ook over niets anders meer praten, is er de hele tijd mee bezig en koopt zelfs al babyspullen. Het maakt me gek, waardoor ik aangegeven heb er de komende tijd niet meer over te willen praten. Weet je, laat de natuur zijn werk doen en laat ons gewoon verder doen met ons leven. Ik zie Masha graag, maar wil ook nog een beetje mezelf mogen zijn en genieten van ons leven. Een kind, het zou fijn zijn, maar het is niet het enige in het leven toch? Waarom maakt ze alles zo moeilijk?

Hoe het verder ging
Al van bij het eerste gesprek met Masha en Vic merk ik dat de gevoelens tussen hen heel intens zijn, wat voor de nodige turbulentie in hun relatie zorgt. Beiden worstelen, nu de eerste, passionele verliefdheid gaan liggen is, met het vorm geven van hun relatie. Zo zijn ze nog erg bezig met het vinden en accepteren van een gemeenschappelijke code in hun relatie. Op veel vlakken zitten ze op een gelijke golflengte: waarden en normen, invulling van vrije tijd....Zelfs het aspect kinderwens, waarover ogenschijnlijk eerst geen overeenstemming was, is niet de echte struikelblok. Vooral hun ideeën en verwachtingen rond betrokkenheid, eigen tijd en ruimte, vormen een rode draad doorheen hun discussies. Zo is het duidelijk dat Masha in negatieve zin geprikkeld wordt door de tijd die Vic voor zichzelf opeist. ‘Ik snap niet dat Vic dat wil, die twee avonden per week. Alsof ik teveel ben voor hem. Ik voel me de avonden dat hij weg is zo eenzaam.' Maar alleen al die reactie roept bij Vic veel ongenoegen op. ‘Komaan zeg, eenzaam, we zijn veel meer dan andere koppels samen, waarom die focus op die twee avonden? Ik zie dat toch vooral als een teken van dominantie. Zij wil de volledige controle over mijn doen en laten en dat weiger ik gewoon. Ik heb die tijd nodig voor mezelf. Waarom respecteert ze dat niet?' In het gesprek ontdekken ze dat ze op dit vlak de hele tijd op elkaars pijnpunten drukken. Bij Masha is dat de angst dat Vic haar in de steek zal laten, dat haar droom van een gezin met kinderen alsnog niet zal uitkomen. Bij Vic gaat het over een gevoel van vrijheid dat hij nodig heeft om creatief te kunnen zijn, om zichzelf op te laden via contacten buiten zijn relatie. Wanneer beiden deze gevoeligheden uitspreken, is de reactie constructief. Masha begrijpt dat Vic zichzelf wil kunnen zijn, Vic dat Masha nood heeft aan zekerheden. Maar toch blijft Masha aangeven zich slecht te voelen bij de twee avonden. We gaan hier dieper op in, waardoor blijkt dat vooral het eenzijdig opleggen van die regel Masha zwaar valt. ‘Het is te nemen of te laten. Zo kan dat toch niet in een relatie?' Beiden zien in dat het duidelijk afspreken van onderhandelingsregels hen veel emotionele ellende kan besparen. Vic beseft dat vrijheid eenzijdig afdwingen, bij Masha claimend gedrag oproept. Masha weet dwingend zijn, bij Vic ergernissen en terugtrekgedrag installeert. Een eerste poging om tot een compromissen te komen wordt het onderwerp ‘zwangerschap'. Masha wil het thema laten rusten, maar niet rond haar maandstonden. ‘Ik wil dan zo graag mijn verdriet kunnen uiten en verwacht dan toch een beetje steun.' Daarin kan Vic zich vinden. Ze willen op deze basis verder gaan met hun relatie.



→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu