Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk22/12/2016

Yvette (61) en Hubert (63) hebben vier jaar een latrelatie. Ze hebben allebei het gevoel vast te zitten en dat bijvoorbeeld de stap richting samenwonen maar niet gezet wordt.

Yvette
Ik leerde Hubert kennen op een georganiseerde citytrip naar Berlijn. Hij is een heel belezen man, een boeiende gesprekspartner, wat me aansprak. Ik was op dat moment drie jaar feitelijk gescheiden, mijn man verbleef toen in zijn thuisland Spanje, waardoor ik echt het gevoel had open te kunnen staan voor een nieuw engagement. Ik was ook direct eerlijk over mijn situatie. Ik ben niet wettelijk gescheiden van Cesaro en dat zijn we ook niet van plan. We hebben een huis in België en eentje in Spanje en willen dat alles ooit naar onze dochters gaat. Praktisch heb ik altijd voor alles gezorgd en dat doe ik nog altijd, ook voor Cesaro. Wij zijn elkaars vijand niet, zijn er samen voor onze kinderen. Zo komen we met kerst en bij elke verjaardag samen, als gezin. Er is nog altijd een zielsverwantschap die ik koester en die een nieuwe relatie niet in de weg staat. Hubert vond dat geen probleem, waardoor ik dacht dat onze relatie wel een kans op slagen had. Nu is die overtuiging minder. Zo vind ik dat Hubert vaak op een egocentrische manier reageert, geen voeling heeft met de zorg die ik nog heb rond mijn kinderen. Die zijn ondertussen volwassen, maar zeker mijn tweede dochter is nog heel zoekende naar haar weg. Ze had lang de ambitie om kunstenares te worden, heeft talent, maar merkt ook dat ervan leven niet mogelijk is. Tot nu toe heb ik altijd bijgepast, maar nu zoekt ze toch werk om voor een basisinkomen te kunnen zorgen. Ik gunde haar die zoektocht, terwijl Hubert de hele tijd commentaar had. Dat ik te onbegrensd alles toelaat, hen niet kan lossen. Ik vind het dan vreemd dat hij zo weinig doet voor zijn kinderen en kleinkinderen. Hij zegt altijd ‘ik heb mijn deel gedaan, wil nog helpen, maar niet meer zorgen voor.' Hij verwijt me ook dat ik nog teveel doe voor Cesaro, hem niet kan loslaten. Ik zie dat anders. Verliefdheidsgevoelens naar mijn man toe zijn er immers niet meer, maar ik zal me altijd met hem verbonden voelen omdat hij de vader van mijn kinderen is en we ook een hele geschiedenis delen. In die zin heb ik ook het beste met hem voor en zal ik hem altijd steunen. Mocht ik tegen Cesaro zeggen dat hij opnieuw welkom is als partner, hij zou ja zeggen, maar dat geldt niet voor mij. Ik dacht dat Hubert dit snapte en deze relatie niet de hele tijd zou problematiseren. Het moeilijkste vind ik wel dat het tussen hem en mijn kinderen niet zo botert. Ik denk dat het belangrijk is dat zij mijn toekomstige partner ten volle accepteren. Zo zie ik me niet gaan samen te wonen met hem en in die afstandelijke sfeer mijn kinderen te moeten zien. Ik wil dat ze bij mij een echt thuisgevoel blijven hebben. Ik zou wel kunnen gaan samenwonen, maar zou toch te veel toegevingen moeten doen en dat zie ik niet zitten.

Hubert

Toen ik Yvette leerde kennen was ik twee jaar weduwnaar. Ik heb drie jaar voor mijn overleden vrouw gezorgd, en de reis waarop ik Yvette ontmoette was de eerste na een lange periode van zorg en zorgen. Het was voor mij een verademing: het contact met een gezonde vrouw die geniet van alle mooie en goede dingen die op deze leeftijd nog mogelijk zijn. Alleszins zo schatte ik het toen in. We spraken nadien bij onze terugkomst nog vaak af, planden nog andere reizen, maar ik voelde ook heel sterk hoe haar kinderen, Cesaro mee bepaalden wat er wanneer wel of niet gebeurde. Ik begreep dat, uiteindelijk hebben zij heel lang een gezin gevormd. Ik dacht dat dit gewoon tijd nodig had, het allemaal wel zou evolueren zodra Yvette meer zekerheid had rond onze relatie. Die keuze heb ik van bij aanvang gemaakt: ik ging er echt voor en bewees dat bijvoorbeeld ook door Yvette vrij snel voor te stellen aan mijn kinderen. Bij haar was dit een ander verhaal. Er was altijd wel een reden waarom ik niet welkom was als de kinderen er waren: eentje had het moeilijk, zij voelde zich niet klaar, ze hadden tijd samen nodig, zonder mij, ik oefende te veel druk uit...Toen het er uiteindelijk wel van kwam, verliep het extra moeilijk. Ik was zenuwachtig, want wou een heel goede indruk maken. Ik stelde me vriendelijk en open op, maar stootte aan de andere kant op een muur van onverschilligheid en zelfs vijandigheid. Cesaro werd ook bijzonder vaak vernoemd, wat ik ervoer als een afwijzing. Yvette nam het niet op voor mij, zodat ik me die avond toch behoorlijk eenzaam heb gevoeld. De maanden erna had ik het gevoel dat de kinderen haar totaal opeisten. De oudste verhuisde en daar heeft Yvette zowat alles voor gedaan, waardoor onder andere onze geplande reis naar de States in het water viel. Cesaro kwam naar België voor een ingreep en ook daar heeft Yvette voor alles gezorgd. Ze zijn misschien geen koppel meer, maar de manier waarop ze voor hem zorgt, gaf me zeker wel dat gevoel. Hoe langer hoe meer leeft bij mij de gedachte dat ze nog heel sterk met elkaar verbonden zijn. We praatten voorheen ook vaak over samenwonen. Ik heb een heel mooi appartement aan zee, waar Yvette aanvankelijk heel graag kwam, ze wou er zelfs graag wonen. Nu ziet ze het allemaal niet zo duidelijk meer. ‘Later' zegt ze vaak, en ook, dat ik niet besef hoe dwingend en dominant ik ben in mijn verwachtingen. Dat ze het gevoel heeft te veel toegevingen te moeten doen. Ik ben ervan overtuigd dat dit niet zo is. Ja, ik wil voelen dat ze voor mij kiest, dat de kinderen niet altijd en overal op de eerste plaats komen, dat lijkt me toch een normaal verlangen. Maar dat beschouwt zij dan als een toegeving: ik zou het moeten nemen zoals het komt en dankbaar zijn met wat er is. Van dominant gesproken!

Hoe het verder ging
De negatieve spiraal waarin Hubert en Yvette vastzitten, erkennen ze zelf. ‘Ik heb het gevoel de hele tijd achter Yvette te moeten aanlopen. Zij reageert daar afwijzend op, waardoor ik me klein en onredelijk voel.' ‘Ik voel me vaak versmacht door al de verwachtingen die op mij afkomen. Hubert moet beseffen dat ik andere engagementen heb die ik niet zomaar ter zijde kan schuiven.' Zo belanden we snel in een discussie waarbij Hubert Yvette verwijt geen prioriteiten te kunnen stellen. ‘Natuurlijk voelt ze zich verstikt. Van zodra er een probleem is met Cesaro of de kinderen draaft ze op. Als ik dan iets vraag, is het teveel.' Omdat ik ervaar dat de banden binnen het gezin van Yvette nog heel sterk zijn, bespreken we haar scheiding. Zo hoop ik een zicht te krijgen op de gevoeligheden en dillema's die spelen. Ze vertelt dat haar huwelijk met Cesaro intens was, maar ook vermoeiend, omdat hij nooit moeite deed om zich in België te integreren. ‘Hij had geen behoefte aan een sociaal, zijn gezin was voldoende, zei hij. Dat zorgde ervoor dat ik geen enkele ademruimte had, hij de hele tijd beslag op me legde. Zo wou ik niet oud worden en dus ben ik alleen gaan wonen.' Uit haar verhaal blijkt dat het contact wel goed is gebleven. ‘Ik voel me nog verwant met hem, wat me logisch lijkt, want we hebben twee kinderen.' Die toelichting lijkt me vooral een rationele, waardoor ik peil naar het gevoelsverhaal. ‘Ik kan misschien wel moeilijk loslaten, zie dat organisch. Dingen groeien en evolueren, er hoeft voor mij nooit gebroken worden.' Ze erkent mijn opmerking dat dit verwarrend kan zijn voor anderen. ‘De kinderen zien ons eigenlijk nog altijd als een gezin.' Op de vraag of ze Cesaro nog als haar man beschouwt, antwoordt ze: ‘Eigenlijk is hij dat nog en ik denk dat ik ook altijd zo naar hem zal kijken, maar we leven gescheiden van tafel en bed en iets anders zie ik niet meer zitten.' Hierop geeft Hubert aan dat hij dat altijd aangevoeld heeft, dat er voor hem daardoor geen echte plaats is. ‘Ik krijg meer en meer het gevoel dat ik deel uitmaak van Yvette haar keuze om Cesaro op een bepaalde afstand te houden, maar dat haar eerste engagement toch nog altijd in haar gezin ligt.' Daarop wordt Yvette boos. ‘Waarom al die verwachtingen, waarom is wat er is, niet gewoon goed genoeg? Vroeger probeerde mijn vader mijn leven te bepalen, dan Cesaro en nu jij. Ik wil mezelf kunnen zijn!' Op mijn analyse dat ze het moeilijk heeft met verwachtingen omdat dit haar het gevoel heeft gedefinieerd te worden, reageert ze bevestigend. Daar verder op doorgaan, ziet ze evenwel niet zitten. ‘Mijn gevoel is mijn kompas en anderen moeten me nemen zoals ik ben.' Hubert twijfelt, maar wil nog geen beslissing nemen. De gesprekken worden stop gezet.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu