Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk13/01/2017

Sharon (33) en Wouter (31) zijn twee jaar samen. Ze hebben een relatie met heel veel ups en downs. Sharon heeft een maand geleden ontdekt dat ze ongepland zwanger is. Wouter wil het liefst een abortus, Sharon twijfelt.

Sharon
Wouter maakte altijd deel uit van de ruime vriendenkring die ik al jaren ken via mijn vorige partner Pieter. Die keek eigenlijk altijd heel erg op naar Wouter, omwille van zijn geslaagde carrière als architect. Pieter ontmoette drie jaar geleden iemand via Tinder, terwijl wij al vijf jaar samen woonden. Hij werd verliefd en vertrok, een echte shock voor mij. Om van al die pijn weg te vluchten ging ik uit. Ik dronk dan te veel, probeerde mannen te verleiden, alles om me wat beter te voelen en zo ben ik op een avond met Wouter in bed beland. Ik deed het omdat ik Wouter heel aantrekkelijk vind, maar ook omdat het aanvoelde als een zoete wraak op Pieter. Het contact met Wouter bleef, we zagen elkaar regelmatig en hadden ook vaak seks. Van een echt engagement is er tot op vandaag geen sprake, al zou ik dit wel een relatie durven noemen. We maken elkaar geen beloftes op langere termijn, leven in het nu, willen het vooral afwachten. Allebei hebben we geen evident verleden, met behoorlijk wat relaties. De angst om opnieuw te mislukken zit er aan beide kanten diep ingebakken. Ik heb bovendien veel nood aan eigen tijd en ruimte, zou bijvoorbeeld nog niet direct willen samenwonen. Dat geeft me nu een verstikkend gevoel. Ik ben graag avonden alleen, op mijn eigen appartement en niemand met wie ik rekening moet houden. Wouter heeft het daarmee soms moeilijk, vooral als hij een periode meer behoefte heeft aan contact. Maar zodra ik aanstuur op iets ernstigs, haakt hij af en hoor ik hem een tijdje niet meer. Ik laat hem dus komen, zo werkt het tussen ons het beste. Toen ik vorige maand ontdekte dat ik zwanger ben, was dat heel hard schrikken. We vrijen al eens onveilig, maar ik had niet verwacht dat dit zou gebeuren. Ik onderging toen ik 20 was al eens een abortus. Ik was toen absoluut niet klaar voor een kind, was nog volop aan het studeren en mijn weg aan het zoeken. Ik wist toen wel al zeker dat ik ooit graag kinderen wou en dat ik hetzo anders zou doen dat wat ik zelf meegemaakt heb. Eigenlijk heb ik er nu wel de leeftijd voor. Als ik mijn gevoel volg, wil ik graag mama worden, maar de reactie van Wouter maakt me heel onzeker. Hij heeft een zoon van 6 die hij af en toe ziet maar waarmee hij naar mijn gevoel heel onpersoonlijk omgaat. Hij wil ook geen kinderen meer, zegt en stuurt dus aan op een abortus. Eerst was dat op een vriendelijke manier, nu almaar dwingender. Hij zegt als ik het hou dat hij het kind niet zal erkennen. Dat doet me heel hard twijfelen. Ja, ik wil graag moeder worden, maar helemaal alleen? En ook, dit zou dan ook het einde van mijn relatie met hem betekenen. Al weet ik ook dat als ik bij hem blijf er van kinderen geen sprake zal zijn. Maar blijft deze relatie wel duren, gezien de weinige standvastigheid? Ik weet het allemaal niet meer, loop helemaal vast.

Wouter
Sharon is voor mij altijd een aantrekkelijke spring-in-het-veld geweest, de verfrissende zotte doos. Ze gaat graag uit, durft zich dan volledig te smijten. Ze heeft lef, stapte zelf op mij af, verleidde mij zonder mij direct te willen bezitten. Ze is zo anders dan veel andere vrouwen die in hun leven alleen maar bezig zijn met zo snel mogelijk te settelen en mama worden. Ook in onze relatie heb ik altijd haar vrije manier van zijn aantrekkelijk gevonden. We hebben elk onze eigen stek, als ik geen zin heb in contact dan aanvaardt ze dat en omgekeerd geldt hetzelfde. Dat zorgt al eens voor spanningen en de nodige ups en downs, maar ook voor het gevoel dat wat wij hebben iets uniek is. Wij doen elkaar geen beloftes die we niet kunnen waarmaken. We zijn meer dan ‘friends with benefits', ergens iets tussen dat concept en de vaste relatie in, denk ik. Ze claimt me niet, in tegenstelling tot al de vrouwen in mijn vroegere relaties. Ze verwacht ook niet dat ik haar gelukkig zal maken. Ja, soms mis ik al eens een wat meer zorgende kant, maar ik weet dat dat kinderlijk is en de vrijheid die wij elkaar geven onbetaalbaar is. Toen ik hoorde dat ze zwanger was en overwoog om het te houden, was dat behoorlijk schrikken. Ik wil niet opnieuw vader worden. Ik heb het professioneel veel te druk, wil en kan de zorg voor een kind niet op me nemen en wil al helemaal niet om die reden gaan samenwonen. Ik ben er trouwens zeker van dat dit het einde van onze relatie zou betekenen. Been there, done that in een vorige relatie en dat is heel fout afgelopen. Mijn zoon is nu 6, een fantastisch kereltje. Ik zie hem om de 14 dagen op zaterdag, we hebben een heel goed contact, maar hij is het beste af bij zijn mama. Als koppel waren wij geen goede match, maar als moeder is ze schitterend. Ik weet daardoor ook zeker dat het vaderschap niet echt iets voor mij is. Sharon zie ik dit ook niet op haar eentje op te nemen. De beste oplossing lijkt me dan ook abortus. Zij reageert daar heel emotioneel op. Ze vindt dat ze nu de leeftijd heeft om moeder te worden en misschien is dat wel zo, maar eerlijk gezegd, niet met mij. Ik vind ook dat ze me niet kan dwingen en dat je een kind niet in de wereld moet gooien als je er niet allebei achterstaat. Ik weet dat zij uiteindelijk zelf vrij kan beslissen, maar ik zeg nu al dat ik het kind niet zal erkennen en er ook op geen enkele manier zorg wil voor opnemen. Financieel zal ik wel mijn verplichtingen moeten nakomen, maar in alle eerlijkheid, ik hoop niet dat het daarop uitdraait. Ik zou het bovendien ook spijtig vinden. We hebben het zo goed. Waarom kunnen we het daarbij niet laten. Wat denkt zij te winnen met een kind op de wereld te zetten?

Hoe het verder ging
Sharon en Wouter ervaar ik als een heel intens koppel die in het leven ver weg proberen te blijven van de standaard paden. Dat is geen bewuste keuze, maar een direct gevolg van hun levenservaringen. Sharon is opgegroeid bij pleegouders, omdat haar biologische ouders geen interesse hadden in haar. Haar moeder is een succesvolle modeontwerpster die nadien met een andere man een leven uitbouwde, kinderen kreeg, waar ze wel voor zorgde. Het doet Sharon tot op vandaag worstelen met de vraag naar haar bestaansrecht. Wouters ouders scheidden toen hij 5 was en behalve een financiële bijdrage, hoorde of zag hij zijn vader niet meer. Ook zijn moeder was emotioneel compleet afwezig, waardoor Wouter rijk maar ook heel eenzaam opgroeide en relaties altijd geassocieerd heeft met pijn en gekwetst zijn. Het is dan ook niet verwonderlijk dat beiden zich het best voelen in een relatie waarin er weinig druk bestaat rond engagement en toekomstplannen. Daarin heeft de zwangerschap verandering gebracht. Veel verlangens bij Sharon die ze lang niet toeliet steken nu de kop op. ‘Misschien heb ik het wel gehad met dat vrije bestaan van mij. Ja, doen wat je wil, maar als puntje bij paaltje komt, zit ik op zondagnamiddag toch heel vaak alleen op de bank, series kijken of werken. Ik kijk vaak met afgunst naar families in de stad. Waarom zou dat voor mij niet kunnen?' Wouter reageert daar afwijzend op. ‘Komaan, je hebt dat niet in je. Laat je toch niet kisten door al die opgedrongen verwachtingen. Denk je nu echt dat die allemaal gelukkig zijn?' Ik voel in onze gesprekken duidelijk dat het voor hem onmogelijk is om naar zijn gevoel af te zakken. Alles botst op een schild en wordt weggerationaliseerd. We hebben het uiteindelijk voornamelijk over de mogelijke abortus, omdat de tijd dringt. Wouter blijft het ondenkbaar vinden. Ik bespreek met hem het dilemma: dat iemand je niet kan dwingen ouder te worden, maar ook dat je een vrouw niet kan dwingen het niet te worden. Daarop reageert hij met een koude analyse: dat het verboden zou moeten zijn om kinderen op de wereld te zetten die niet door beide ouders gewenst zijn. Sharon huilt. ‘Dit brengt zoveel verdriet in mij naar boven. Mijn ouders hebben me nooit gewild, maar heb ik daarom niet het recht op een leven?' De daaropvolgende drie keren komt Sharon alleen. We hebben het over het moederschap, diepen haar verlangen uit. Daaruit blijkt dat ze niet alleen voor een kind wil gaan. ‘Ik ga gewoon herhalen wat ik zelf meegemaakt heb. Bovendien gaat het me over het gevoel deel uit te maken van een echt gezin, waarin iedereen voor iedereen gekozen heeft.' Ze laat me de daaropvolgende week weten dat ze voor een abortus gaat en dat ze de relatie met Wouter, voorlopig althans, verbroken heeft. Ze wil eerst uitzoeken wat ze zelf wil van het leven.



→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu