Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk26/05/2016

Sara (30) en Wout (29) wonen drie jaar samen en worstelen met een aantal grote beslissingen in hun leven. Vooral Sara twijfelt over heel wat dingen.

Sara
Ik leerde Wout kennen in onze studententijd. Zelf ben ik nooit zo ondernemend geweest op het vlak van jongens en relaties, maar hij deed heel veel moeite, ik vond hem superlief en ging er uiteindelijk ook in mee. Ik voelde me jaren heel goed bij hem: hij gaf me de ruimte om mijn ding te doen. Zo was ik heel actief in de jeugdbeweging, was er tijdens de zomer bijna niet, maar hij kon dat verdragen. Ik was actief in de studentenclub, ook dat vond hij prima. Hij was toen mijn rustige rots in de branding, de man bij wie ik altijd terecht kon. Toen al sprak hij zijn verwachtingen voor later uit, een gezin met kinderen, een huis in het groen, en ik ging daar graag in mee, want ach, later leek nog zo ver weg. We verzonnen als we samen waren hoe ons leven er zou uitzien, met drie kinderen en een hond. Na onze studies leek samen wonen de logische stap. We vonden allebei direct werk, ik als architecte in een bureau, Wout als ingenieur. We konden in het huis van Wout zijn oma gaan wonen, midden in het groen met een reuzegrote tuin, alles wat we wilden, voor een prikje. Ik engageerde me al snel in de gemeentepolitiek. Ik vind het fijn nieuwe mensen te ontmoeten, mijn schouders samen met anderen ergens onder te zetten. Wout heeft dat helemaal niet. Hij tolereert dat ik die dingen onderneem, maar ik voel nu meer dan vroeger dat het niet van harte is. Eigenlijk wil hij vooral een leven met ons twee, thuis komen van het werk en samen de avond door brengen, TV kijken, wat tuinieren, familie bezoeken. Mij lijkt het zeker op onze leeftijd een dodelijke cocktail voor een saai bestaan. Zijn verlangen om zo snel als mogelijk het huis van zijn oma te kopen en het te verbouwen, aan kinderen te beginnen, ligt volledig in lijn daarmee. Ik wil dat ook allemaal, maar vind het nu te vroeg om al die stappen te zetten. Ik twijfel, over veel dingen in ons leven, ook over mijn carrière, of ik voltijds de politiek in wil...en vind het geen goed idee om onder deze omstandigheden grote beslissingen te nemen. Mijn ouders verklaren me gek, geven ook aan dat mijn twijfels een luxeprobleem zijn, dat ik niet weet hoe blij ik mag zijn met alles wat ik heb vandaag en de toekomst die voor me ligt. Daardoor ga ik het onderwerp de laatste tijd ook almaar meer uit de weg, wat de spanning tussen mij en Wout doet toenemen. Het is niet dat we ruzie maken, het is meer dat we elkaar uit de weg gaan. Zo blijf ik langer hangen op vergaderingen, omdat ik geen zin heb om naar huis te gaan. Ik voel me heel ongemakkelijk bij de situatie, merk ook wel dat ik Wout ongelukkig maak en dat wil ik eigenlijk niet. Toch wil ik daarin ook mijn eigen kompas volgen. Ik merk bij mezelf vooral een almaar groeiende onrust en ook irritatie naar zijn verwachtingen toe.

Wout
Ik kom uit een heel klassiek gezin, had als enig kind oudere ouders die me een goede, maar vooral erg rustige opvoeding hebben gegeven. Klassieke muziek, lezen, musea, het waren de dingen die tijdens mijn jeugd centraal stonden. We hadden ook een grote tuin waarin ik me echt kon uitleven en tot op vandaag ben ik een blij mens dat ik midden het groen kan leven. In Sara trok me vooral het andere aan: het zotte leven, de dag plukken, je goesting doen, gekke plannen maken. Ik viel voor haar als een blok en heb ook veel moeite gedaan om haar voor mij te winnen en mettertijd, na veel geduld, is de klik er ook gekomen. Ook toen leidden we al een erg verschillend leven, maar dat stoorde geen van beiden. Zij ging veel meer uit, vond het sociale bijzonder belangrijk, ik hield toen ook al van rust, gewoon op kot zitten, wat muziek luisteren en lezen. We zagen elkaar vaak, zij bracht leven in mijn brouwerij, ik bracht haar wat rust, kookte voor haar en daar was ze altijd op een liefdevolle manier heel dankbaar voor. Ik had toen het gevoel dat ons anders zijn een troef was, we net daardoor zoveel voor elkaar konden betekenen, we elkaar enorm aanvulden ook. Ik denk nu soms dat het allemaal mogelijk was, omdat we zo vrij waren, nog geen verantwoordelijkheden hadden en ook veel minder verwachtingen naar elkaar toe. Ik ben nu op een leeftijd gekomen dat ik me graag wil settelen, iets wat Sara ook altijd als een verlangen geuit heeft. Dat ze ook kinderen wou, een huis in het groen, een leven als gezin. En toch trekt ze vandaag al deze dingen in twijfel. Of ze toch niet liever naar de stad wil. Misschien opnieuw in een andere richting iets studeren. In de politiek gaan. Alles behalve settelen, mama worden, aan onze droom bouwen. Ik snap heel goed dat het voor haar misschien moeilijker is, ze het gevoel heeft dat haar vleugels geknipt worden. Toch is dat niet de bedoeling. Ik zal en kan haar ruimte geven, zit er niet mee om professioneel niet het onderste uit de kan te halen, haar carrière voorrang te geven, maar hoe meer ik dit soort gesprek probeer te voeren, hoe geïrriteerder ze geraakt. Laatst werd ze zelfs boos, wat in onze relatie uitzonderlijk is, en gaf ze aan dat ik haar met rust moest laten, zij wel zou laten weten wanneer en hoe ze het verder zag. We toch nog alle tijd van de wereld hebben. Dat geduld wil ik opbrengen, maar ook niet oneindig. Ze wil nu dat ik andere invullingen geef aan mijn vrije tijd, wat ambitieuzer ben, een nieuwe hobby zoek en ze dan waarschijnlijk mijn verlangen naar een gezin als minder dwingend zal ervaren. Dat ze nu het gevoel heeft dat het enkel nog daarover gaat. Ik denk oprecht niet dat ik veranderd ben, maar wel dat zij niet meer de Sara is die ik al die jaren kende.

Hoe het verder ging
Als Sara en Wout bij me langs komen, heeft Sara net aangekondigd zich kandidaat te stellen bij de volgende verkiezingen, iets wat Wout niet direct op applaus heeft onthaald. ‘Ze kwam thuis met de boodschap dat ze het beslist had, zonder eigenlijk met mij daarover in overleg te gaan.' Waarop zij antwoordt: ‘omdat ik toch wist dat hij er niet blij mee zou zijn, maar met hetzelfde resultaat.' Als ik peil naar hun verwachtingen van de therapie zijn de antwoorden uiteenlopend. Hij wil dat Sara beslist wanneer ze er voor gaan. Zij wil te weten komen waarom ze zo twijfelt. Of ze toch niet te verschillend zijn. Over hun gevoelens voor elkaar hebben ze het niet. Wanneer we het over haar twijfels hebben, omschrijft ze die als een onrust die over haar komt, telkens als ze denkt aan het huis of aan een zwangerschap. ‘Sommige vrouwen worden per ongeluk zwanger, mij zal dat niet overkomen. Ik controleer altijd twee keer of ik zeker mijn pil heb genomen.' Dit raakt Wout heel diep. ‘Alsof met mij een kind krijgen een verschrikkelijk iets zou zijn. Waarom toch?' Als Sara zijn gekwetste gevoelens ziet, klapt ze helemaal dicht. De sessie er op verloopt de communicatie stroef. Wout is verdrietig en boos, Sara haalt bij mijn vraag naar een stand van zaken haar schouders op. Ik probeer het opnieuw, kijken naar de basis van haar twijfels. ‘Het is niet dat ik Wout niet graag heb, maar vandaag weet ik niet of ik met hem de rest van mijn leven wil doorbrengen. Wout is altijd een veilige basis geweest, maar ik mis uitdaging, iemand die me stimuleert. Ik wil niet iemand die alleen maar volgt en verlangt.' Het is daarna even stil en Wout vult wat ze zegt verrassend aan. ‘Ik zie Sara nog altijd graag, maar wil geen leven wachten en ongelukkig zijn. Een gesprek met een vriend heeft me hierin ook de ogen geopend. Wil ik voor de rest van mijn leven de vragende en afhankelijke, de inschikkelijke partij zijn? Kan ik zo met mezelf leven en het antwoord is ook neen. Maar toch geloof ik ook dat als we het willen, dit nog kan veranderen.' Op mijn vraag wat ze nu waarderen bij elkaar, komt een broer-zus-antwoord. Vertrouwelijkheid, we kennen elkaar al zo lang, het zou raar zijn als het er niet meer was. Wout erkent ook dat hij angst heeft voor een toekomst zonder Sara. ‘Ik probeerde me de afgelopen tijd voor te stellen wat het zou zijn, opnieuw single zijn, en dat vind ik een echt doembeeld. Wat als ik nooit meer iemand tegenkomen? Geen papa kan worden? Het lijkt me verschrikkelijk'. ‘Net dat gevoel heeft mij volledig verstikt', antwoordt Sara gevat. ‘Het gaat bij ons al te lang over ‘gemakkelijk' en ‘we zijn elkaar gewoon' en al te lang niet meer over graag zien, over onze relatie als man en vrouw.' De week erna laat Wout me weten dat Sara bij haar ouders ingetrokken is en beslist heeft hun relatie te beëindigen. Hij is er het hart van in, maar legt er zich bij neer.



→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu