Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk16/06/2016

Tom (33) en Chadia (29) zijn 10 jaar samen waarvan 2 jaar gehuwd. De familie van Chadia heeft een grote impact op het leven van het koppel en daarover zijn er binnen hun relatie veel spanningen. Ze komen op gesprek.

Chadia
Ik leerde Tom kennen toen ik net aan de universiteit begonnen was aan mijn studies geneeskunde. Ik woonde alleen, want was een paar maanden eerder thuis met slaande deuren vertrokken. Mijn ouders hebben lang niet geweten waar ik verbleef. Ze wisten dat ik het goed stelde, maar ze me verder met rust moesten laten. Ik kom uit een groot en streng Algerijns moslimgezin. Mijn ouders vonden dat ik als meisje niet verder moest studeren en vooral moest leren om mijn temperament onder controle te houden en te volgen wat van mij verwacht werd. Dat werd me op een heel hardhandige manier duidelijk gemaakt. Ik ervoer dat als heel onrechtvaardig en heb nooit het pad aanvaard dat zij voor mij hadden uitgestippeld. Drie jaar bereidde ik mijn vlucht voor en toen ik vertrok was dat inderdaad een bevrijding, maar ook een moeilijke tijd waarin ik als heel jonge vrouw me volledig moest zien te beredderen. Tom werd mijn steun en toeverlaat en zijn ouders sloten me in hun armen als hun dochter. Tot op vandaag ben ik hen daar bijzonder dankbaar voor. Drie jaar geleden vonden mijn ouders me terug en beetje bij beetje werd onze band hersteld, vooral onder impuls van Tom. Dat ik intussen gynaecologe was geworden, is iets waar ze naar op kijken, maar samenwonen, dat kon voor hen niet. Tom wou dat oplossen en vroeg me ten huwelijk en ik ging er in mee. Het leek de beste oplossing: zo was voor mij het pad naar de familie geëffend. Maar wat ik vreesde, is uitgekomen. Een beetje de regels volgen is binnen mijn familie onmogelijk. Op alle mogelijke manieren probeert mijn moeder ons leven te regelen, net zoals ze dat vroeger deed met mij. Dat we intussen verhuisden naar mijn geboortestad, heeft daar geen goed aan gedaan. Zo was ze aanvankelijk blij met de bezoeken die we uit eigen wil brachten, nu eist ze dat we elke week meerdere keren samen eten, met de broers en zussen. Ook rond het krijgen van kinderen zet ze veel druk. Ik ben nog niet toe aan dit hoofdstuk en zie het al helemaal niet zitten om mijn kinderen in de toekomst bij mijn moeder te laten opgroeien, zoals zij duidelijk verwacht. Tom relativeert veel van mijn angsten, zegt dat ik overdreven reageer op alles wat van bij ons thuis komt, het toch allemaal goed bedoeld is, mijn moeder leeft voor haar gezin...Hij verstaat zelfs niet hoe ik ooit met hen kon breken op de manier zoals ik dat gedaan heb. Punt is evenwel dat mijn ma naar hem toe effectief lief en zorgzaam is, maar naar mij toe, zoals vroeger, vooral eisend en dwingend haar verlangens oplegt. Ik ben er letterlijk allergisch voor en almaar vaker heb ik met Tom hierover discussies. Ik wil opnieuw meer afstand nemen van hen, maar daarvan ziet Tom de noodzaak niet in.

Tom
Ik leerde Chadia kennen toen ze pas begon aan de medische faculteit waarvan ik op dat moment praeses was. Chadia viel op door haar zuiderse looks, maar ook en vooral door haar gedreven en sterke karakter. Ze moest en zou het diploma van geneesheer behalen en vooral het feit dat ze alles zelf bekostigde wekte bij mij ontzag op. Ik werd verliefd op haar, deed een hele tijd moeite om haar voor mij te winnen, want aanvankelijk hield ze heel erg de boot af. Toen ze uiteindelijk voor me koos was dat vol overgave. We zijn toen een aantal jaren heel gelukkig geweest. Mijn ouders sloten Chadia in hun armen en bij haar verhaal van afkomst werden verder geen vragen gesteld. Ook ik deed dat jaren niet, omdat ik voelde dat het voor Chadia erg pijnlijk was geweest en ze er het liefst niet over praatte. Ze was gevlucht voor een gearrangeerd huwelijk en dat aanvaarde ik gewoon. Toen een paar haar geleden ineens haar vader en broer voor onze deur stonden, was dat voor mij erg verschieten. Haar vader weende toen hij Chadia terug zag, wat me diep raakte en ook overtuigde van het feit dat ik er alles moest aan doen om dit opnieuw goed te krijgen. Zonder je familie door het leven gaan, het lijkt me geen goede keuze. Omdat ik haar enorm steunde, was Chadia bereid om het contact te herstellen. Algauw werd ons duidelijk gemaakt dat ik zeker welkom was, maar dat samenwonen voor de familie niet kon. Ik heb daar lang over nagedacht en begreep dat op een bepaalde manier wel. Wat hield ons trouwens tegen om te trouwen, echt voor elkaar te kiezen en aan een gezin te beginnen. Chadia stemde schoorvoetend toe. Sindsdien heb ik het gevoel dat er tussen ons in negatieve zin iets is veranderd. Ik weet dat haar moeder haar vaak contacteert, druk zet op familiebezoeken...Chadia ziet dat allemaal niet zitten, voelt zich constant geclaimd. Ik denk dat het allemaal goed bedoeld is van haar ouders uit, maar als ik dit zeg, wordt Chadia meestal ontzettend boos. Almaar vaker stelt ze de dingen tussen ons in vraag. Zo geeft ze nu aan dat ze het eigenlijk niet weet of ze kinderen wil en spreekt ze opnieuw van verhuizen, omdat ze niet meer kan aarden in Antwerpen en ze de familiale druk verstikkend vindt. Ik heb voor al haar verzuchtingen begrip, maar vind ook dat ze soms overgevoelig reageert. Haar gedrevenheid heeft iets hards gekregen, wat onaantrekkelijk is. Bovendien vind ik haar onredelijk in haar kritiek op haar moeder. Zo is het voor haar ondenkbaar dat onze kinderen bij haar zouden logeren, wat ik oprecht niet snap, als ik zie met hoeveel zorg en liefde ze voor de kinderen van haar zus zorgt. Hoe kan ik ervoor zorgen dat er op verschillende fronten meer harmonie is in ons leven en zij haar moeder makkelijker accepteert?

Hoe het verder ging
Als Tom en Chadia bij mij langs komen, merk ik direct dat de laatste heel gespannen is. Ze geeft zelf aan dat ze het heel moeilijk heeft en de druk vanuit haar gezin van oorsprong veel nare herinneringen uit haar kindertijd en jeugd oproept. Langzaam maar zeker heeft ze het gevoel opnieuw in de verstikkende greep van haar moeder terecht te komen, zodat de moeizame strijd richting autonomie om niets geweest is. ‘Ja, ik heb gestudeerd en sta op eigen benen, maar ik weet dat zodra ik een kind heb, ik gechanteerd zal worden.' Tom vindt dat Chadia overdrijft. ‘Je ma is inderdaad aanwezig, maar ook zorgzaam. Ik voel er mij altijd welkom.' Daarop geeft Chadia aan dat dit deel van haar frustratie is, dat haar moeder opnieuw bezig is met haar te isoleren, de indruk te wekken dat Chadia het probleem is. In de volgende sessies gaat het vaak over het verleden, de psychische en mentale mishandelingen, het feit dat ze als meisje nooit zichzelf is mogen zijn en dat ook nooit zal mogen, tenzij ze zich volledig schikt naar wat haar ouders willen. ‘Zo heeft mijn moeder het bij haar moeder ondergaan en zo wil ze het ook bij mij. Ik begrijp dat Tom verlangt naar harmonie, omdat het aansluit bij de familiewaarden in zijn gezin. Maar hij kan maar niet inzien, dat mijn gezin niet het zijne is en dingen bij ons, in onze gemeenschap echt wel anders verlopen. Ik dacht ook toen ik instemde met het huwelijk, ik sterker zou zijn, meer mijn eigenheid zou kunnen bewaken. Maar dat is niet zo. Het kost me mijn gemoedsrust, ik wil zo niet verder. Al die familiale druk maakt me gek.' Tom geeft aan bereid te zijn een aantal afspraken hierover te maken maar wil niet opnieuw verhuizen. Hij vindt een radicale breuk evenmin een goed idee. ‘Ik wil dat mijn kinderen grootouders hebben aan beide kanten, ook beide culturen kennen.' Daarop zegt Chadia dat voor haar onder deze omstandigheden kinderen niet kunnen. ‘Ik weet dat ik daar nog niet klaar voor ben, ik me helemaal vastgezet zal voelen. Ik heb nog een veel te lange eigen weg af te leggen.' Dit raakt Tom duidelijk diep. De keer erop kondigt Chadia aan er een punt achter te willen zetten. Ik heb almaar het gevoel bij iedereen onder druk gezet te worden en tegelijkertijd iedereen ongelukkig te maken, omdat ik niet aan die verwachtingen wil of kan voldoen. Ik kan niet terug naar waar ik vandaan kwam, daarvoor heb ik thuis te veel meegemaakt. Ik wil in deze context ook zelf geen kinderen. Ik besefte de laatste dagen dat ik daarmee de gezinsdroom van Tom teniet doe en dat ik wil ik niet. Ik denk dat het dan ook het beste is dat wij uit elkaar gaan'. Het is me duidelijk dat haar vastberadenheid hierover geen gesprek meer toelaat. Een maand later laat Tom weten dat Chadia alleen gaan wonen is in Brussel en de scheiding is aangevraagd.



→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu