Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk06/07/2016

Jasmien (39) en Adriaan (42) zijn een jaar uit elkaar, nadat Adriaan beslist heeft om alleen te gaan wonen. Ze hebben drie kinderen van 16, 15 en 9, waarvan de voorlopige omgangsregeling afloopt. Adriaan wil een duidelijkere regeling, maar Jasmien vindt het beter om dat over te laten aan de kinderen zelf. Ze komen op gesprek.

Jasmien
Ik ken Adriaan intussen 20 jaar. We leerden elkaar kennen tijdens een avontuurlijke groepsreis in Spanje. Het was tussen ons geen liefde op het eerste gezicht, daarvoor zijn we beiden te gereserveerde mensen, denk ik, maar het klikte vriendschappelijk heel goed en ook na onze vakantie bleven we verder samen sporten. We groeiden naar elkaar toe, reisden nog samen en op een bepaald moment beslisten we dat we allebei verder graag samen door het leven wilden gaan. In veel van wat we wilden, kwamen we goed overeen: kinderen, het bouwen van een huis, onze vakanties. Adriaan bouwde hard aan een eigen zaak, ik aan een carrière in de zorgsector, maar we kregen die dingen goed op elkaar afgestemd. Uiteraard was het vaak druk, was er niet altijd veel tijd en aandacht voor elkaar. Als ik veel stress heb, ben ik niet altijd te genieten, ik weet dat, en kan een kleinigheid mij helemaal uit mijn humeur en evenwicht brengen, maar ik dacht dat Adriaan me intussen wel kende en hiermee had leren leven. Ik verschoot dan ook enorm toen hij aankondigde dat hij er een punt achter wou zetten, dat het voor hem zo niet meer kon, hij genoeg had van ons leven samen, hij zich al heel lang bijzonder eenzaam voelde in onze relatie. Waarom had hij mij dit nooit duidelijker gemaakt? Ik heb op dat moment nog echt geprobeerd om onze relatie te redden, heb voorgesteld om in therapie te gaan, samen dingen te doen, maar hij wou daar niet meer in meegaan, alsof hij er al helemaal een punt achter had gezet nog voor er gevochten was geweest. Uiteindelijk geef je een huwelijk van zoveel jaren niet zomaar op. Ook voor onze kinderen was het een grote schok, tot op vandaag. Zij nemen het Adriaan heel erg kwalijk dat hij ons in de steek liet. Zo wil onze tweede dochter, Ester, hem niet meer bezoeken, wat hij niet begrijpt. Hij legt het ook bij mij, dat ik hen opstook, teveel het slachtoffer uithang, waardoor ze enkel mijn standpunt zien. Ik heb het inderdaad heel moeilijk om me bij dit alles neer te leggen en kan dan ook begrijpen dat de kinderen het moeilijk hebben en niet zomaar overgaan tot de orde van de dag. Wat had hij nu verwacht? Tot op vandaag hadden we een week-week-regeling voor de kinderen, maar ik heb altijd aangegeven dat het mij het beste leek om de kinderen zelf te laten beslissen wanneer ze bij wie zijn, zo kunnen ze dat beter inpassen in hun eigen leven en blijft dat er zoveel als mogelijk als voorheen uitzien. Zij moeten uiteindelijk niet de prijs voor onze relationele problemen betalen. Dat Adriaan hen mist begrijp ik maar al te goed, maar dat is nu eenmaal de consequentie van je huwelijk op te breken, dat de manier van samenleven zoals dat er was, verloren gaat.

Adriaan

Toen ik 20 jaar geleden met Jasmien begon, had ik nooit gedacht dat het verhaal op deze manier zou eindigen. Integendeel. Ik ben opgegroeid bij ouders die het niet goed met elkaar stelden, er waren heel veel conflicten, wat mij het besluit deed nemen: zo wil en zal ik nooit leven en daar zal ik mijn uiterste best voor doen. Ik heb dat ook 20 jaar opgebracht. Alles heb ik gedaan voor Jasmien: ik werkte hard, kookte, deed de boodschappen, onderhield de tuin, zorgde voor de kinderen, maar nooit was het goed genoeg. Met de jaren evolueerde Jasmien tot een gefrustreerde vrouw waarvan ik nooit wist hoe ze zou zijn bij thuiskomst. Soms leek het goed te zijn, maar een onnozele akkefiet kon haar volledig uit haar humeur brengen. De spanning was bij ons vaak te snijden. Ik liep dan altijd op kousenvoeten, probeerde er alles aan te doen opdat het niet escaleerde, want dat haat ik. Het zorgde ervoor dat ik almaar meer mijn best ging doen, probeerde om alles te voorzien, maar nooit kwam er een woord van dankbaarheid of erkenning. Ook de lichamelijke affectie tussen ons was ondermaats. Een spontane knuffel heb ik nooit gekregen. Hierdoor zat ik almaar slechter in mijn vel en toen een goede vriend van mij om gelijkaardige redenen bij zijn vrouw vertrok, zette dat bij mij een deur wagenwijd open. Ik zocht een woning, berekende onze financiële mogelijkheden en besliste op een avond, toen Jasmien nog maar eens bot en koud reageerde op al mijn inzet, om mijn koffers te pakken. Dat zij dit zo moeilijk zou opnemen had ik niet gedacht, integendeel. Ik dacht dat ze het zelf als een bevrijding zou ervaren, ze me niet meer wou maar niet de moed had gehad om de stap te zetten, daarvoor op mij wachtte. Het omgekeerde gebeurde. Ineens zag ik een heel andere Jasmien, alles werd uit de kast gehaald om mij terug te halen. Het had bij mij een averechts effect: alsof al de liefde en betrokkenheid die ik al die jaren zo nodig had gehad, mij doelbewust waren onthouden geweest. Het voelde vooral onecht aan. Mijn kinderen hebben mij mijn beslissing kwalijk genomen, vooral met de oudsten loopt het contact moeilijk. Ik deed hen al verschillende keren het voorstel om samen dingen te doen, een leuke dag te plannen, gaf hen de boodschap dat papa nog altijd dezelfde is, maar daar komt weinig of geen reactie op. De jongste komt wel, maar ook niet wekelijks. Ik durf niet eisend te zijn, uit angst mijn kinderen te verliezen, maar heb nu ook het gevoel dat mijn band met hen heel erg lijdt onder het feit dat we zo weinig samen zijn. Ik voel ook dat Jasmien het liever zo heeft, misschien het ziet als een stok achter de deur om alsnog opnieuw samen te komen. Ik weet nu zeker dat ik niet meer terugga, ik kan dat niet. En ook al voel ik me nu niet gelukkig, omwille van de onzekerheid rond de kinderen, toch heb ik rust gevonden die ik jaren niet gekend heb.

Hoe het verder ging
Ook al zijn Jasmien en Adriaan een jaar uit elkaar, toch is de spanning tussen hen nog heel intens en heeft Jasmien haar huwelijk nog niet opgegeven. Adriaan zegt niet wakker te liggen van een echtscheiding, maar van het slechte contact met de kinderen. Ik geef aan dat een dubbele boodschap te vinden, waarin er relatiehoop schuilt, maar geen van beiden reageert. We hebben het over de kinderen, het feit dat ze in de praktijk zelf beslissen wanneer ze Adriaan zien. Jasmien heeft het over hun sociaal leven, dat ze hen moeten ontzien, het niet goed is om hen te dwingen in een rigide systeem. ‘Vind je het contact met hun vader dan niet belangrijk?', vraagt Adriaan. Dat hij daaraan had moeten denken toen hij vertrok, luidt het snelle en aanvallende antwoord, waarop Adriaan zwijgt en als een geslagen hond naar zijn schoenen kijkt. ‘De kinderen hebben het heel moeilijk met alles wat gebeurd is, Adriaan heeft de stekker eruit getrokken, logisch toch dat ze hem verantwoordelijk achten?, voegt Jasmien toe. Ik bespreek met hen wat we vanuit brede ervaring en onderzoek weten. Dat voor kinderen vooral duidelijkheid belangrijk is en dat die er bij hen niet is. Dat respect voor de liefde en loyaliteit die ze tegenover hun beide ouders hebben, essentieel is. Kinderen die expliciet of impliciet het gevoel krijgen te moeten kiezen, met dat loyaliteitsgevoel volledig in de knoop liggen. En dat kinderen en ouders een onvervreemdbaar recht hebben op omgang met elkaar. Terwijl ik daarover vertel, begint Jasmien hartstochtelijk te wenen. Dat ze niet wil dat hun gezin uit elkaar valt. In de volgende sessie bekijk ik met hen wat zij, los van de kinderen, van elkaar verwachten. Ik merk immers dat de kinderen tot op vandaag de vluchtroute zijn weg van hun relationele problemen. We hebben het over hun gezin van oorsprong, Jasmien die door de chronische ziekte van haar vader het gevoel had dat er voor haar geen plaats was en Adriaan die opgroeide in een intens conflictueus klimaat. Beiden beseffen dat ze vanuit die patronen met elkaar gehandeld hebben: zij door zich nors en eisend op te stellen, hem zo op een afstand te plaatsen, hij door zich constant aan te passen om maar niet tot conflict te komen. ‘Dat heeft me 20 jaar zoveel energie gekost, ik kan daar niet opnieuw naartoe', zegt Adriaan. Of ik daaruit dan mag concluderen dat hij echt wil scheiden? Hij stemt duidelijk en krachtig in, wat hem zichtbaar bevrijdt, alsof hij er voor het eerst echt voor uit durft te komen. Jasmien lijkt verslagen, maar de daaropvolgende keer is ze opnieuw de harde, gesloten vrouw die een plan uitgewerkt heeft om de scheiding te regelen. Ze stemt in met een duidelijke co-ouderschapsregeling, maar stelt daar tegenover stevige financiële eisen, die Adriaan direct inwilligt. Ik moedig hen aan om dit verder op te nemen met een bemiddelaar, wat ze uiteindelijk ook doen.




→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu