Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk26/08/2016

Ruth (35) en Karl (44) zijn een half jaar samen. Ze voelen zich heel goed bij elkaar. Ruth heeft een kinderwens, Karl niet meer. Ze geraken er niet uit en komen op gesprek.

Ruth
Ik leerde Karl kennen op de nacht van het museum. Hij sprak me aan toen we allebei voor hetzelfde schilderij stonden, we geraakten aan de praat, gingen nadien nog iets drinken, het ging allemaal als vanzelf. Diezelfde avond al voelde ik verliefdheid en ik zag aan zijn ogen dat het bij hem ook zo was. We bleken ook heel veel gemeen te hebben: hij woonde bij mij in de buurt, gaf ook les, hield van steden en musea, experimenteerde graag in de wereldkeuken. Karl was ook direct van bij aanvang heel open. Hij vertelde me over zijn echtscheiding, zijn twee dochtertjes, hoe moeilijk en pijnlijk hij de breuk had gevonden, maar hij blij hij toch ook was met hen en met het feit dat de regeling met zijn ex heel goed liep. Ik was op dat moment al een paar jaar single, had wel een paar flirts gehad, maar niets met potentieel. Hij is de eerste man in lang waarmee ik het helemaal zie zitten en van wie ik denk dat hij mij en ik hem gelukkig kan maken. Ik heb ook snel mijn kinderwens aangekaart, open en eerlijk, en hij luisterde daar op een rustige manier, maar gaf wel aan dat hij hier nog niet aan gedacht had, het moest laten bezinken. Ik wou hem ook die tijd geven. Ik leerde intussen zijn kinderen kennen, we gingen al samen eens op weekend. Het zijn twee schatten die me met open armen ontvangen. Vorige maand gaf Karl aan dat we toch eens goed moesten praten, dat hij er diep over nagedacht had en het eigenlijk niet meer ziet zitten om nog opnieuw aan kinderen te beginnen. Dat hij uiteraard mijn verlangen begrijpt, maar de gedachte alleen al hem heel veel onrust geeft en hij om die reden er dan ook van overtuigd is dat het beter is het niet meer te doen. Ik was aangeslagen, maar kon niet boos zijn. We waren die avond allebei stiller dan gewoonlijk, maar zijn wel samen gebleven. Ik heb de volgende ochtend gezegd dat ik van mijn kant dit ook even moest laten bezinken en heb dan een week in volle vertwijfeling rondgelopen. Het ene moment was ik er zeker van dat met hem verder gaan de juiste beslissing was, het volgende dacht ik aan de baby waarvan ik al zolang droom en die ik nooit in mijn armen zou houden, waardoor breken me toch noodzakelijk leek. Ik besprak het met vriendinnen, mijn drie zussen, mijn huisarts, maar ik geraak er echt niet uit. Ik weet intussen wel dat nu breken voor mij gewoon niet goed aanvoelt, maar dat ik ook nog niet in staat ben om afscheid te nemen van mijn kinderwens. Zelf geraken we er niet uit, dat is duidelijk, want allebei hebben we toch schrik de ander op termijn ongelukkig te maken, dat diegene die zijn keuze binnen onze relatie zal doordrukken, daar sowieso een prijs zal voor betalen en dat willen we geen van beiden.

Karl
Ik heb relationeel een aantal erg moeilijke jaren achter de rug. Mijn vrouw koos, na jaren van wikken en wegen en ruzie maken, om ons huwelijk op te breken en dat aanvaarden kostte me heel veel moeite. Ik kom zelf uit een opgebroken gezin en wou dat mijn kinderen absoluut niet aandoen, maar het is anders gelopen en ik heb me daarbij moeten neerleggen. We hebben er wel alles aan gedaan om het voor onze kinderen zo goed als mogelijk te laten verlopen en dat is ons ook gelukt. Mijn dochters zijn twee evenwichtige en lieve kinderen die open en positief in het leven staan. Ze gunnen me ook een leven, zoals blijkt in het contact met Ruth. Zij is de eerste vrouw trouwens die ik aan hen voorstel en dat zegt veel. Zo heb ik de afgelopen jaren me niet kunnen openstellen voor een nieuwe relatie. Het verlangen was er wel, maar de kracht om het te doen, mankeerde. Ik geloofde vooral niet in mij mezelf, dat ik het opnieuw zou aankunnen, iemand graag zien en er alles voor over hebben, de wijze waarop ik in een relatie wil staan. Ruth heeft al die twijfels weg genomen. Ik zag haar staan, volledig opgeslorpt door het schilderij voor haar en zag haar op de een of andere manier direct ‘graag'. De afgelopen maanden zijn eigenlijk de gelukkigste geweest in lange tijd, ik ben helemaal open gebloeid, geloof op de een of andere manier opnieuw in het leven en de liefde. Dat Ruth een kinderwens heeft, wist ik al vrij vroeg, omdat ze daarin ook helemaal open was. Ik heb er veel over nagedacht, worstel enorm met het gegeven, maar heb het gevoel dat ik dat niet meer aankan en er ook niet meer door wil. Mijn eigen dochters waren geen makkelijke baby's, ik heb me ontzettend voor hen ingezet, maar wijt de t teloorgang van mijn huwelijk toch ook deels aan die moeilijke fase. Wij slaagden er uiteindelijk niet in om die te overbruggen en elkaar terug te vinden als partners, maar waren de hele tijd aan het ruziën, verweten elkaar het gebrek aan rust, vrijheid, dingen waaraan we zo gewend waren geweest de jaren voor onze kinderen. Ondenkbaar dat ik daar opnieuw door ga. Hoe het dan wel verder moet, weet ik niet. Ik begrijp dat Ruth een verlangen heeft naar een kind en wil ook niet diegene zijn die haar dat afneemt of dat in de weg staat. Ik laat het dan ook aan haar over en zal me neerleggen bij de beslissing die zij neemt, hoe pijnlijk die mogelijks ook kan zijn. Ik voel evenwel dat ze mij, ons op dit moment nog niet kan loslaten, wat me hoop geeft, maar het anderzijds ook allemaal heel uitputtend en onduidelijk maakt. Via de gesprekken hier hoop ik dat te vinden, klaarheid in onze toekomst.

Hoe het verder ging
Ruth en Karl zien er uit als een pril en verliefd stel en van bij aanvang is het duidelijk dat er bij hen veel goodwill is om aan hun probleem te werken. Na zijn verhaal te hebben gedaan, stelt Karl zich afzijdig op. ‘Ik kan deze beslissing niet nemen, dat moet Ruth doen. Ik wil haar levensdroom niet afnemen.' Ik geef aan dit vreemd te vinden. Het mij het gevoel geeft dat hij in eerste instantie voor zichzelf kiest en zijn niet meer willen van kinderen, maar wel hoopt dat Ruth voor hem, voor hen kiest, niet voor zichzelf en haar verlangen naar kinderen.
Deze uitspraak ervaren ze allebei als erg direct. Ruth treedt Karl bij: ‘Ik heb niet het gevoel dat hij me dit oplegt, al komt de beslissing inderdaad wel op mijn bord te liggen.' Ik praat met hen over mijn praktijkervaringen. Dat ik altijd opnieuw merk dat een grote droom opgeven voor een partner, en een kinderwens daar zeker onder valt, een rekening uitzet bij de partner. Dat sommigen een evenwicht vinden, anderen er op vastlopen. Dat het telkenmale weer gaat over hoe we omgaan met verlies en dat dit ook is wat hen verlamt. Ruth herkent dit. ‘Ik voel dat inderdaad zo aan, de gedachte dat ik nu moet afscheid nemen van het moederschap, jaagt me enorm veel angst aan. Het is alsof ik een grote poel van verdriet voor mij zie en ik nooit aan de overkant zal geraken.' Karl ziet het niet voor zichzelf, waarop ik aangeef dat zijn mogelijk verlies hem zit in het loslaten van de zekerheid dat kinderen, het moeilijke opvoedtraject bij de start, nooit meer tussen hem en zijn levenspartner zullen instaan. De daaropvolgende sessie geven beiden aan dat ze nog lang nagepraat hebben, hen dit nog dichter bij elkaar heeft gebracht, maar ze er anderzijds ook nog niet uit zijn. Waarom ze dit dan nu al willen uitklaren, is mijn vraag. ‘Is het dan niet belangrijk om het hierover eens te zijn?' vraagt Karl. Ik geef aan dat ze er natuurlijk ooit moeten uitkomen, maar het mij duidelijk is dat dit nog niet het moment is. Dat het mij lijkt dat ze zichzelf nu in een dilemma plaatsen waarbij het om twee potentiële dingen gaat, niet om twee realiteiten: het mogelijks hebben van kinderen, of niet, en het mogelijks hebben van een duurzame relatie, of niet. Want dat zes maanden toch nog maar zes maanden zijn. Dat ik sterk geloof in het uitdragen van bepaalde thema's en dit thema bij hen duidelijk meer tijd nodig heeft. En ook is er geen keuze gemaakt, toch nemen ze zichtbaar opgelucht afscheid van mij. Een jaar later neemt Karl contact op. Dat Ruth bij hem is ingetrokken en hij toch overweegt, als alles goed gaat, om voor een kind te gaan. ‘Weet je, ze was echt bereid om voor mij te kiezen, zonder de zekerheid dat ik nog voor een kind wou gaan, en net dat heeft er mij van overtuigd opnieuw ja te zeggen.'




→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu